Od początku był uważany (m. in. w recenzjach J. Przybosia) za najciekawszego i jednego z najbardziej dojrzałych artystycznie członków katowickiej grupy ST-53. Przyjechał na Śląsk z Krakowa, skąd pochodził i gdzie rozpoczął studia. Nie zdobył jednak dyplomu, co przez długie lata nie pozwoliło mu na wejście do ZPAP. Prace z początkowego, studyjnego okresu charakteryzują się najczęściej kubizującą deformacją kształtów wyciągniętych z natury. Dalsze lata przyniosły ewolucję w kierunku abstrakcji i skupienie na problemach światła. Stanek konsekwentnie rozwijał ideę "Powidoków" W. Strzemińskiego. Światło rozbija kształty przedmiotów, wnika w nie, prześwietla. Najbardziej inspirujący pod tym względem jest świat roślinny, co zbliża twórczość Stanka z lat 60. do nurtu abstrakcji biologicznej i malarstwa materii. Długo pozostawał w charakterystycznej dla tego nurtu "brudnej", monochromatycznej kolorystyce. Równocześnie rozwijał fakturę, nadając swoim obrazom coraz bardziej reliefową formę. Konsekwencją było wyjście poza formułę dwuwymiarowego obrazu. "Obrazoformami" nazwał artysta rze¼biarskie obrazy-przedmioty. Plastycznie modelowane, najczęściej w gipsie lub w drewnie, reliefy o obłych, biomorficznych formach, często zbliżone były kształtem do organów wewnętrznych, tkanek, ziaren lub małżowin.

218
Zdzisław STANEK (1925 - 1996)

Światłoformy kamienia X, 1970

relief polichromowany /drewno, płyta pilśniowa,
71 x 71 cm
na odwrocie nalepka wystawowa BWA Katowice

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Od początku był uważany (m. in. w recenzjach J. Przybosia) za najciekawszego i jednego z najbardziej dojrzałych artystycznie członków katowickiej grupy ST-53. Przyjechał na Śląsk z Krakowa, skąd pochodził i gdzie rozpoczął studia. Nie zdobył jednak dyplomu, co przez długie lata nie pozwoliło mu na wejście do ZPAP. Prace z początkowego, studyjnego okresu charakteryzują się najczęściej kubizującą deformacją kształtów wyciągniętych z natury. Dalsze lata przyniosły ewolucję w kierunku abstrakcji i skupienie na problemach światła. Stanek konsekwentnie rozwijał ideę "Powidoków" W. Strzemińskiego. Światło rozbija kształty przedmiotów, wnika w nie, prześwietla. Najbardziej inspirujący pod tym względem jest świat roślinny, co zbliża twórczość Stanka z lat 60. do nurtu abstrakcji biologicznej i malarstwa materii. Długo pozostawał w charakterystycznej dla tego nurtu "brudnej", monochromatycznej kolorystyce. Równocześnie rozwijał fakturę, nadając swoim obrazom coraz bardziej reliefową formę. Konsekwencją było wyjście poza formułę dwuwymiarowego obrazu. "Obrazoformami" nazwał artysta rze¼biarskie obrazy-przedmioty. Plastycznie modelowane, najczęściej w gipsie lub w drewnie, reliefy o obłych, biomorficznych formach, często zbliżone były kształtem do organów wewnętrznych, tkanek, ziaren lub małżowin.