Supermatka to cykl autoportretów, w którym artystka pojawia się w kostiumach ulubionych superbohaterów swojego syna Antka – Batmana, Spidermana i Supermana – osadzonych kolejno w kuchni, przedpokoju i pokoju rodzinnego mieszkania. Praca była prezentowana jako przestrzenna instalacja, składająca się z wielkoformatowych wydruków ustawionych w formie „placu zabaw” lub świetlicy dla dzieci, łącząc intymny, domowy świat z przestrzenią interaktywną.
W serii działań Jabłońska bawi się mitem Matki Polki, wprowadzając w rolę „Supermatki” elementy popkulturowego superbohatera, nadmiernie zmaskulinizowanego i pełnego symbolicznej siły. Jej prace nie wyrażają skargi ani frustracji z powodu społecznych oczekiwań wobec kobiet; przeciwnie, są pełne humoru, optymizmu i poczucia samospełnienia. Artystka wykracza poza domowy mikroświat, kierując uwagę na innych, którym należy się wsparcie i troska, tworząc tym samym subtelny komentarz społeczny.
Seria Supermatka znajduje się w znaczących kolekcjach publicznych i prywatnych w Polsce i za granicą, będąc jednym z najbardziej rozpoznawalnych projektów artystki.
Elżbieta Jabłońska (ur. 1970) – studiowała na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (1990–1995). Od 1996 pracuje w Zakładzie Rysunku UMK w Toruniu. Tworzy instalacje, fotografie, performance oraz działania czasowo-przestrzenne. Jej praktyka artystyczna często wykorzystuje i przekształca popkulturowe stereotypy kobiecości, prowadząc ironią na granicy sztuki feministycznej i postfeministycznej, a jednocześnie badając relacje społeczne i mechanizmy instytucji artystycznych.