Późna twórczość Kazimierza Mikulskiego, wyrosła z krakowskiej tradycji powojennej, łączy realizm z poetyckim surrealizmem, z silnymi odniesieniami do teatru. Artysta, długo związany z Teatrem Groteska w Krakowie jako scenograf i kierownik plastyczny, przenosił na płótno atmosferę scenicznej metafory: lalki, maski, teatralne gesty i uprzedmiotowione postacie tworzą osobny, magiczny świat.

Styl Mikulskiego ukształtował się w latach 50. i zachował konsekwencję w kolejnych dekadach. Jego kompozycje pełne są charakterystycznych motywów – nagich kobiet, kotów, ptaków, motyli, sferycznych kul czy oczu w gęstwinie liści – które stają się symbolem uniwersalnej wizji świata na granicy mitu, historii i codzienności. Inspiracje czerpał m.in. z twórczości Lucasa Cranacha starszego, posługując się silnym konturem i schematyczną perspektywą.

Mikulski budował własną mitologię artystyczną, w której każdy obiekt ma znaczenie, a kompozycje są starannie wyreżyserowanymi metaforami, a nie spontanicznym zapisem snu. Jak podkreślał Mieczysław Porębski, jego malarstwo balansuje między autentycznym doświadczeniem a poetyckim wyobrażeniem, tworząc świat zarówno tajemniczy, jak i pełen prostolinijnej poezji. Prezentowana praca pokazuje dojrzałość warsztatową artysty i jego zdolność do narracyjnego snucia wizualnych opowieści.