Proweniencja:
Warszawa, kolekcja prywatna
Reprodukowany:
Durand-Ruel D., Moreau M., Arman: Multiples. Catalogue Raisonné, Vol. 1 – Musique, Fondation A.R.M.A.N., Genewa, nr kat. 71, s. 124-125 (inny egzemplarz).
Kwintesencją twórczości Armana pozostaje refleksja nad relacją człowieka z przedmiotem w epoce masowej produkcji i niepohamowanego konsumpcjonizmu. Artysta koncentruje się na obiektach codziennych – często zużytych, odrzuconych, pozornie bezużytecznych – nadając im rangę głównych bohaterów swoich dzieł. Prezentowane „Skrzypce kubistyczne nr 3” wpisują się w koncepcję „Coupes” („Cięć”) – serii, w której Arman poddaje przedmioty rozczłonkowaniu i fragmentaryzacji. W cyklu tym szczególne miejsce zajmują instrumenty strunowe, być może w sentymentalnym nawiązaniu do pasji muzycznych ojca artysty, wiolonczelisty.
Oferowane skrzypce zostają rozpoznane przede wszystkim przez swój charakterystyczny kształt, ale ich forma ulega zniekształceniu i dekonstrukcji. Rozcięte i rozłożone, stają się obiektem naznaczonym obcością i niepokojem, jakby pozbawionym swojej pierwotnej funkcji. Arman ukazuje ich fragmentację nie tylko jako akt destrukcji, lecz także jako próbę zatrzymania czasu – echo jego własnych słów: „Czas nie istnieje. Nie istnieje w żaden sposób. To bardziej subiektywne niż rzeczywiste. (…) Wierzę w pamięć. Pamięć jest prawdziwą inspiracją. Pamięć tworzy czas. Pamięć to czysta moc. Czysta moc i czysta siła oraz czyste wykorzystanie przestrzeni i czasu (jeśli czas jest czymś, co naprawdę możemy nazwać). Ale nie wierzę w czas sam w sobie” (cyt. za: Arman, Important Art by Arman [tłum. P. Skrzypczak], The Art Story, 22.11.2011).
Dekonstrukcja kształtów i płaszczyzn – wprost odwołująca się do tradycji kubizmu – oraz przekształcenie codziennego przedmiotu w sugestywny obiekt artystyczny, pozostają kluczowymi elementami języka Nowego Realizmu. Arman, jako jeden z czołowych przedstawicieli tego nurtu, udowadnia, że nawet zniszczenie może być twórcze, a milczący instrument potrafi wybrzmieć nową, wizualną melodią.
brąz patynowany i złocony, podstawa kamienna, wys. 63 cm (z podstawą 71 cm), ed. 21 / 100
sygn. na dole: Arman, opisany na boku: 21/ 100
Proweniencja:
Warszawa, kolekcja prywatna
Reprodukowany:
Durand-Ruel D., Moreau M., Arman: Multiples. Catalogue Raisonné, Vol. 1 – Musique, Fondation A.R.M.A.N., Genewa, nr kat. 71, s. 124-125 (inny egzemplarz).
Kwintesencją twórczości Armana pozostaje refleksja nad relacją człowieka z przedmiotem w epoce masowej produkcji i niepohamowanego konsumpcjonizmu. Artysta koncentruje się na obiektach codziennych – często zużytych, odrzuconych, pozornie bezużytecznych – nadając im rangę głównych bohaterów swoich dzieł. Prezentowane „Skrzypce kubistyczne nr 3” wpisują się w koncepcję „Coupes” („Cięć”) – serii, w której Arman poddaje przedmioty rozczłonkowaniu i fragmentaryzacji. W cyklu tym szczególne miejsce zajmują instrumenty strunowe, być może w sentymentalnym nawiązaniu do pasji muzycznych ojca artysty, wiolonczelisty.
Oferowane skrzypce zostają rozpoznane przede wszystkim przez swój charakterystyczny kształt, ale ich forma ulega zniekształceniu i dekonstrukcji. Rozcięte i rozłożone, stają się obiektem naznaczonym obcością i niepokojem, jakby pozbawionym swojej pierwotnej funkcji. Arman ukazuje ich fragmentację nie tylko jako akt destrukcji, lecz także jako próbę zatrzymania czasu – echo jego własnych słów: „Czas nie istnieje. Nie istnieje w żaden sposób. To bardziej subiektywne niż rzeczywiste. (…) Wierzę w pamięć. Pamięć jest prawdziwą inspiracją. Pamięć tworzy czas. Pamięć to czysta moc. Czysta moc i czysta siła oraz czyste wykorzystanie przestrzeni i czasu (jeśli czas jest czymś, co naprawdę możemy nazwać). Ale nie wierzę w czas sam w sobie” (cyt. za: Arman, Important Art by Arman [tłum. P. Skrzypczak], The Art Story, 22.11.2011).
Dekonstrukcja kształtów i płaszczyzn – wprost odwołująca się do tradycji kubizmu – oraz przekształcenie codziennego przedmiotu w sugestywny obiekt artystyczny, pozostają kluczowymi elementami języka Nowego Realizmu. Arman, jako jeden z czołowych przedstawicieli tego nurtu, udowadnia, że nawet zniszczenie może być twórcze, a milczący instrument potrafi wybrzmieć nową, wizualną melodią.