SKRZYNIA prostopadłościenna, z ramowymi ściankami wypełnionymi płycinami, o bogato rzeźbionym froncie (m.in. pionowe ramiaki w formie kobiecych pilastrów hermowych; portyki arkadowe z pojedynczymi stojącymi postaciami, kartusz rollwerkowy z podwieszonymi girlandami, wici roślinne). Nogi klockowe stanowiące zakończenia narożnych ramiaków.
Czas i miejsce powstania: Francja, 2. połowa XVII w.;
Wymiary: 76,5 x 112,2 x 53,7 cm;
Materiały: konstrukcja – dąb, sosna, orzech; snycerka - dąb; okucia – stal;
Stan zachowania: po naprawach (dno wykonane wtórnie z odzyskanego starego drewna, wieko przeniesione z innego starego mebla). Korpus – otarcia na dolnym obrzeżu dolnego frontowego ramiaka; przetarcia powierzchni. Wieko – wypaczone, w lewym przednim narożu spękane, z głębokimi wybiciami, zaplamieniami i śladami żerowania owadów oraz wtórnymi zawiasami.
Skrzynia manierystyczna z charakterystycznymi cechami dla francuskiego meblarstwa prowincjonalnego tego okresu: bogato zdobionym froncie bez pozostawienia wolnej przestrzeni oraz skromnymi, wręcz ascetycznymi bokami, a także wysmukłymi prostokątnymi płycinami.
Innymi francuskimi wyróżnikami są złącza czopowe kołkowane przelotowo oraz stojakowa konstrukcja korpusu, w której narożne słupki (stojaki) stanowią u dołu nogi.
konstrukcja – dąb, sosna, orzech; snycerka - dąb; okucia – stal 76,5 x 112,2 x 53,7 cm;
Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacjiSKRZYNIA prostopadłościenna, z ramowymi ściankami wypełnionymi płycinami, o bogato rzeźbionym froncie (m.in. pionowe ramiaki w formie kobiecych pilastrów hermowych; portyki arkadowe z pojedynczymi stojącymi postaciami, kartusz rollwerkowy z podwieszonymi girlandami, wici roślinne). Nogi klockowe stanowiące zakończenia narożnych ramiaków.
Czas i miejsce powstania: Francja, 2. połowa XVII w.;
Wymiary: 76,5 x 112,2 x 53,7 cm;
Materiały: konstrukcja – dąb, sosna, orzech; snycerka - dąb; okucia – stal;
Stan zachowania: po naprawach (dno wykonane wtórnie z odzyskanego starego drewna, wieko przeniesione z innego starego mebla). Korpus – otarcia na dolnym obrzeżu dolnego frontowego ramiaka; przetarcia powierzchni. Wieko – wypaczone, w lewym przednim narożu spękane, z głębokimi wybiciami, zaplamieniami i śladami żerowania owadów oraz wtórnymi zawiasami.
Skrzynia manierystyczna z charakterystycznymi cechami dla francuskiego meblarstwa prowincjonalnego tego okresu: bogato zdobionym froncie bez pozostawienia wolnej przestrzeni oraz skromnymi, wręcz ascetycznymi bokami, a także wysmukłymi prostokątnymi płycinami.
Innymi francuskimi wyróżnikami są złącza czopowe kołkowane przelotowo oraz stojakowa konstrukcja korpusu, w której narożne słupki (stojaki) stanowią u dołu nogi.