SKRZYNIA prostopadłościenna, bogato intarsjowana w motywy kwiatowe i sznurowy oraz wstęgi i żyłki wydzielające dekoracyjne, symetryczne pola. Obrzeże wieka i wąska listwa cokołowa profilowane. Intarsja wzbogacana przypalaniem i grawerowaniem. Wewnątrz, z lewej strony przyskrzynek. Zamek przykładany, zatrzaskowy, z trzema zaczepami i puszką zdobioną u góry repusowanymi kwiatami; zawiasy pasowe stalowe, kute, repusowane, grawerowane, cynowane. Po bokach korpusu antaby mosiężne, owalne, na faliście wyciętych z blachy mosiężnej szyldach.
Czas i miejsce powstania: Elbląg lub Żuławy, 2. połowa XVIII w. (ok. 1770-1780 r.?);
Wymiary: 58 x 146 x 69,5 cm;
Materiały: konstrukcja – jesion; intarsja – śliwa, bukszpan; okucia – stal, mosiądz;
Stan zachowania: dobry, po generalnej naprawie (wieko i korpus od wewnętrznej strony oczyszczone, gładzone i zapoliturowane; uzupełnione górne obrzeże pleców korpusu przy prawym zawiasie oraz frontowe obrzeże wieka nad zamkiem; uzupełnienia motywów skręconego sznura w narożach korpusu, szczególnie lewym tylnym). Wieko - spękane na pełnej szerokości, w 2 miejscach z drobnymi ubytkami w partii intarsjowanych główek kwiatowych. Korpus – brak nóg; boki i plecy ze śladami pęknięć, plecy wzmocnione od zewnątrz czterema naklejonymi pionowo listwami; ślady po owadach w dolnej partii, szczególnie na dnie i bokach; dno spękane na pełnej szerokości.
Skrzynia o rozwiązaniach typowych dla środowiska elbląsko-żuławskiego oraz malborskiego i toruńskiego, charakteryzujących się przywiązaniem do stosowania miejscowego drewna – złocistego jesionu, jako materiału konstrukcyjnego i używanego w bogato intarsjowanych dekoracjach. Do nich należy także: ciemna, pasiasta śliwa wykorzystywana w ornamentacji wstęgowej i wstęgowo-cęgowej tworzącej symetryczne pola o fantazyjnym zarysie, kwiatowa dekoracja złożona z główek na łodyżkach lub wazonów kwietnych, powtarzalność motywów roślinnych oraz grawerowanie motywów i nadawanie im przestrzenności przez przypalanie niektórych drewnianych płytek intarsji, dających efekt lawowania. Zastosowane w omawianej skrzyni zdobienia naroży korpusu maskujące złącza często występują w elbląsko-żuławskich meblach skrzyniowych.
Przynależność do stolarki wymienionych ośrodków, głównie Elbląga, widoczna jest także w rodzaju zastosowanych okuć – mosiężnych antab na znacznej wielkości szyldach wycinanych faliście w grubej blasze mosiężnej oraz pasowych zawiasów mocowanych po wewnętrznej stronie wieka i pleców.
Omawiana skrzynia lokuje się pomiędzy dworską sztuką ebenistyczną a domowymi, sielskimi sprzętami – na swój sposób wykwintnymi. Jej regionalizm jest w obecnym zunifikowanym świecie cechą pożądaną, separującą elbląską i żuławską wytwórczość od innych ośrodków środkowoeuropejskich. Wyroby z tego regionu należą do rzadko oferowanych na rynku antykwarycznym.
konstrukcja – jesion; intarsja – śliwa, bukszpan; okucia – stal, mosiądz; 58 x 146 x 69,5 cm
Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacjiSKRZYNIA prostopadłościenna, bogato intarsjowana w motywy kwiatowe i sznurowy oraz wstęgi i żyłki wydzielające dekoracyjne, symetryczne pola. Obrzeże wieka i wąska listwa cokołowa profilowane. Intarsja wzbogacana przypalaniem i grawerowaniem. Wewnątrz, z lewej strony przyskrzynek. Zamek przykładany, zatrzaskowy, z trzema zaczepami i puszką zdobioną u góry repusowanymi kwiatami; zawiasy pasowe stalowe, kute, repusowane, grawerowane, cynowane. Po bokach korpusu antaby mosiężne, owalne, na faliście wyciętych z blachy mosiężnej szyldach.
Czas i miejsce powstania: Elbląg lub Żuławy, 2. połowa XVIII w. (ok. 1770-1780 r.?);
Wymiary: 58 x 146 x 69,5 cm;
Materiały: konstrukcja – jesion; intarsja – śliwa, bukszpan; okucia – stal, mosiądz;
Stan zachowania: dobry, po generalnej naprawie (wieko i korpus od wewnętrznej strony oczyszczone, gładzone i zapoliturowane; uzupełnione górne obrzeże pleców korpusu przy prawym zawiasie oraz frontowe obrzeże wieka nad zamkiem; uzupełnienia motywów skręconego sznura w narożach korpusu, szczególnie lewym tylnym). Wieko - spękane na pełnej szerokości, w 2 miejscach z drobnymi ubytkami w partii intarsjowanych główek kwiatowych. Korpus – brak nóg; boki i plecy ze śladami pęknięć, plecy wzmocnione od zewnątrz czterema naklejonymi pionowo listwami; ślady po owadach w dolnej partii, szczególnie na dnie i bokach; dno spękane na pełnej szerokości.
Skrzynia o rozwiązaniach typowych dla środowiska elbląsko-żuławskiego oraz malborskiego i toruńskiego, charakteryzujących się przywiązaniem do stosowania miejscowego drewna – złocistego jesionu, jako materiału konstrukcyjnego i używanego w bogato intarsjowanych dekoracjach. Do nich należy także: ciemna, pasiasta śliwa wykorzystywana w ornamentacji wstęgowej i wstęgowo-cęgowej tworzącej symetryczne pola o fantazyjnym zarysie, kwiatowa dekoracja złożona z główek na łodyżkach lub wazonów kwietnych, powtarzalność motywów roślinnych oraz grawerowanie motywów i nadawanie im przestrzenności przez przypalanie niektórych drewnianych płytek intarsji, dających efekt lawowania. Zastosowane w omawianej skrzyni zdobienia naroży korpusu maskujące złącza często występują w elbląsko-żuławskich meblach skrzyniowych.
Przynależność do stolarki wymienionych ośrodków, głównie Elbląga, widoczna jest także w rodzaju zastosowanych okuć – mosiężnych antab na znacznej wielkości szyldach wycinanych faliście w grubej blasze mosiężnej oraz pasowych zawiasów mocowanych po wewnętrznej stronie wieka i pleców.
Omawiana skrzynia lokuje się pomiędzy dworską sztuką ebenistyczną a domowymi, sielskimi sprzętami – na swój sposób wykwintnymi. Jej regionalizm jest w obecnym zunifikowanym świecie cechą pożądaną, separującą elbląską i żuławską wytwórczość od innych ośrodków środkowoeuropejskich. Wyroby z tego regionu należą do rzadko oferowanych na rynku antykwarycznym.