Maria JAREMA (1908-1958)
Malarka, rzeźbiarka, czołowa polska abstrakcjonistka, członkini obu Grup Krakowskich. Studiowała rzeźbę pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego na ASP w Krakowie w latach 1929-1935. W latach 30. współpracowała jako aktorka i scenografka z teatrem swego brata, Józefa Jaremy, "Cricot" i teatrem kukiełkowym Adama Polewki. W 1937 wyjechała do Paryża na Wystawę Światową i przebywała tam przez 4 miesiące. W okresie socrealizmu nie brała udziału w oficjalnym życiu artystycznym. Pracowała jako scenografka w teatrze Kantora "Cricot 2" (1956-1957). W 1957 została laureatką Nagrody m. Krakowa, w 1958 otrzymała nagrodę Towarzystwa Przyjaźni Włosko-Polskiej na XXIX Biennale w Wenecji. Zajmowała się początkowo rzeźbą, po wojnie głównie malarstwem, często łączonym z grafiką (tempera z monotypią). Jej abstrakcyjne kompozycje, eksplorujące problem ruchu i przestrzeni, układają się w cykle ("Postaci", "Wyrazy", "Chwyty", "Penetracje", "Rytmy" i in.). Prace te należą do najważniejszych dokonań polskiej twórczości lat 50., wyprzedzając podobne poszukiwania sztuki kinetycznej i op-artu na świecie. Artystka zajmowała się też scenografią i grafiką użytkową (plakat, ilustracja książkowa i prasowa) oraz publicystyką.
Olej, tektura, 30 x 39,5 cm,
niesygn. do konserwacji.
Pochodzenie: ze zbioru rodziny Zofii Jaremy.
Maria JAREMA (1908-1958)
Malarka, rzeźbiarka, czołowa polska abstrakcjonistka, członkini obu Grup Krakowskich. Studiowała rzeźbę pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego na ASP w Krakowie w latach 1929-1935. W latach 30. współpracowała jako aktorka i scenografka z teatrem swego brata, Józefa Jaremy, "Cricot" i teatrem kukiełkowym Adama Polewki. W 1937 wyjechała do Paryża na Wystawę Światową i przebywała tam przez 4 miesiące. W okresie socrealizmu nie brała udziału w oficjalnym życiu artystycznym. Pracowała jako scenografka w teatrze Kantora "Cricot 2" (1956-1957). W 1957 została laureatką Nagrody m. Krakowa, w 1958 otrzymała nagrodę Towarzystwa Przyjaźni Włosko-Polskiej na XXIX Biennale w Wenecji. Zajmowała się początkowo rzeźbą, po wojnie głównie malarstwem, często łączonym z grafiką (tempera z monotypią). Jej abstrakcyjne kompozycje, eksplorujące problem ruchu i przestrzeni, układają się w cykle ("Postaci", "Wyrazy", "Chwyty", "Penetracje", "Rytmy" i in.). Prace te należą do najważniejszych dokonań polskiej twórczości lat 50., wyprzedzając podobne poszukiwania sztuki kinetycznej i op-artu na świecie. Artystka zajmowała się też scenografią i grafiką użytkową (plakat, ilustracja książkowa i prasowa) oraz publicystyką.