POCHODZENIE:
- spuścizna po artyście
- depozyt w Muzeum Narodowym w Warszawie, 1952-56
- kolekcja prywatna, Kraków
- dom aukcyjny Agra-Art, czerwiec 2006
- kolekcja prywatna, Polska

LITERATURA:
- Władysława Jaworska, Tadeusz Makowski. Życie i twórczość, Wrocław-Warszawa-Kraków 1964, s. 232, 356, nr kat. 520

„Rok 1928 Makowski słusznie uznał za decydujący dla swej twórczości. Odnalazł własny styl i jeżeli nie uważał go jeszcze za swój ostateczny wyraz, wiedział, że na tej drodze powinien szukać zadośćuczynienia dla swoich malarskich doświadczeń i ambicji, jak również ujścia dla swych poetyckich skłonności – zauważa monografistka artysty, Władysława Jaworska – Makowski stylizuje formę konturem ludowego świątka czy zabawki i stąd właściwy mu, choć nie dający się sprecyzować folklor jego sztuki. Również i z Bruegla, i z ulubionych ‘małych mistrzów’ holenderskich pozostanie w jego obrazach coś nieuchwytnego w atmosferze, nastroju, oświetleniu, a z Celnika naiwne, odkrywcze spojrzenie na świat modela, nieświadomego obok toczącego się życia” (Władysława Jaworska, Tadeusz Makowski. Życie i twórczość, Wrocław-Warszawa- Kraków 1964, s. 228-229). Prezentowana „Rodzinka” należy do serii domowych kompozycji artysty, zrealizowanych w naiwno-kubizującej poetyce o wysmakowanej, wąskiej gamie barwnej. W anonimowej przestrzeni wypełnionej delikatnym światłem Makowski sytuował cztery dziecięce postaci o charakterystyce dziecinnych marionetek. Proste stroje, spiczaste nakrycia głowy, twarze z nosami niczym u krasnoludków zostały plastycznie przekształcone przez poetycki zmysł artysty.

Tadeusz Makowski jest jednym z najwybitniejszych artstów polskich 1 połowy XX wieku. Był malarzem, grafikiem i rysownikiem. W latach 1903-08 uczył się w Akademii krakowskiej u Józefa Unierzyskiego, Józefa Mehoffera i Jana Stanisławskiego; jednocześnie studiował filologię na Uniwersytecie Jagiellońskiem. W roku 1908, przez Monachium, wyjechał do Paryża, gdzie zamieszkał na stałe. Stamtąd wyjeżdżał na letnie sezony do Bretanii, Owerni oraz na południe Francji. Odbył też podróż artystyczną do Holandii i Belgii (1921). W Paryżu przyjaźnił się z wieloma znakomitymi malarzami, pisarzami oraz marszandami. Utrzymywał żywe kontakty z artystami polskimi przebywającymi we Francji i był prezesem paryskiego "Towarzystwa Artystów Polskich". Swoje prace wystawiał w kraju - w Krakowie i Warszawie (od 1907) i Lwowie (1910) oraz za granicą: w Paryżu, Barcelonie, Wiedniu, Budapeszcie i Amsterdamie. Malował kompozycje figuralne, pejzaże, martwe natury i portrety, zwłaszcza dzieci. Eksperymentując z malarstwem kubistycznym wypracował swój indywidualny styl. Formą, kolorem i światłem, a także pewną deformacją budował pełne liryzmu choć czasami nie pozbawione pewnej ironii czy drwiny kompozycje malarskie.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.

31
Tadeusz MAKOWSKI (1882 Oświęcim -1932 Paryż)

Rodzinka ("La petite famille"), 1929

olej/płótno, 33 x 46 cm
sygnowany i datowany p.d.: 'Tadé | Makowski 29'
na odwrociu sygnatura artysty: 'Tadé | MAK | OW | SK | I' oraz autorski opis: ''La petite | famille 1929. | Paris'

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

POCHODZENIE:
- spuścizna po artyście
- depozyt w Muzeum Narodowym w Warszawie, 1952-56
- kolekcja prywatna, Kraków
- dom aukcyjny Agra-Art, czerwiec 2006
- kolekcja prywatna, Polska

LITERATURA:
- Władysława Jaworska, Tadeusz Makowski. Życie i twórczość, Wrocław-Warszawa-Kraków 1964, s. 232, 356, nr kat. 520

„Rok 1928 Makowski słusznie uznał za decydujący dla swej twórczości. Odnalazł własny styl i jeżeli nie uważał go jeszcze za swój ostateczny wyraz, wiedział, że na tej drodze powinien szukać zadośćuczynienia dla swoich malarskich doświadczeń i ambicji, jak również ujścia dla swych poetyckich skłonności – zauważa monografistka artysty, Władysława Jaworska – Makowski stylizuje formę konturem ludowego świątka czy zabawki i stąd właściwy mu, choć nie dający się sprecyzować folklor jego sztuki. Również i z Bruegla, i z ulubionych ‘małych mistrzów’ holenderskich pozostanie w jego obrazach coś nieuchwytnego w atmosferze, nastroju, oświetleniu, a z Celnika naiwne, odkrywcze spojrzenie na świat modela, nieświadomego obok toczącego się życia” (Władysława Jaworska, Tadeusz Makowski. Życie i twórczość, Wrocław-Warszawa- Kraków 1964, s. 228-229). Prezentowana „Rodzinka” należy do serii domowych kompozycji artysty, zrealizowanych w naiwno-kubizującej poetyce o wysmakowanej, wąskiej gamie barwnej. W anonimowej przestrzeni wypełnionej delikatnym światłem Makowski sytuował cztery dziecięce postaci o charakterystyce dziecinnych marionetek. Proste stroje, spiczaste nakrycia głowy, twarze z nosami niczym u krasnoludków zostały plastycznie przekształcone przez poetycki zmysł artysty.

Tadeusz Makowski jest jednym z najwybitniejszych artstów polskich 1 połowy XX wieku. Był malarzem, grafikiem i rysownikiem. W latach 1903-08 uczył się w Akademii krakowskiej u Józefa Unierzyskiego, Józefa Mehoffera i Jana Stanisławskiego; jednocześnie studiował filologię na Uniwersytecie Jagiellońskiem. W roku 1908, przez Monachium, wyjechał do Paryża, gdzie zamieszkał na stałe. Stamtąd wyjeżdżał na letnie sezony do Bretanii, Owerni oraz na południe Francji. Odbył też podróż artystyczną do Holandii i Belgii (1921). W Paryżu przyjaźnił się z wieloma znakomitymi malarzami, pisarzami oraz marszandami. Utrzymywał żywe kontakty z artystami polskimi przebywającymi we Francji i był prezesem paryskiego "Towarzystwa Artystów Polskich". Swoje prace wystawiał w kraju - w Krakowie i Warszawie (od 1907) i Lwowie (1910) oraz za granicą: w Paryżu, Barcelonie, Wiedniu, Budapeszcie i Amsterdamie. Malował kompozycje figuralne, pejzaże, martwe natury i portrety, zwłaszcza dzieci. Eksperymentując z malarstwem kubistycznym wypracował swój indywidualny styl. Formą, kolorem i światłem, a także pewną deformacją budował pełne liryzmu choć czasami nie pozbawione pewnej ironii czy drwiny kompozycje malarskie.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.