"W latach 1934-1936 znów począł Kossak tworzyć wielkie rozmiarami kompozycje batalistyczne. (...) W 1935 roku powstały (...) dwa ujęcia szkicowe "Rapsodii ułańskiej". W tymże roku artysta ukończył tę wykonaną z wielkim rozmachem i brawurą żywiołową szarżę kawaleryjską pt. `Rapsodia ułańska`, przeznaczoną do projektowanej Sali Kawalerii na Wawelu".
W. Olszański, Wojciech Kossak, Warszawa 1990, s. 42-43

Był synem i uczniem Juliusza Kossaka, ojcem Jerzego, także malarza oraz poetki Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej i pisarki Magdaleny Samozwaniec. Kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, Akademii monachijskiej oraz w Paryżu. W latach 1895-1902 przebywał głównie w Berlinie, gdzie pracował dla cesarza Wilhelma II; malował też dla dworu Franciszka Józefa II. Wiele podróżował, m.in. do Hiszpanii i Egiptu. W późniejszych latach kilkakrotnie wyjeżdżał do Stanów Zjednoczonych, realizował zamówienia portretowe. W 1913 był mianowany profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Był współautorem panoram: `Racławice` (1893-94), `Berezyna` (1895-96), `Bitwa pod piramidami` (1901) oraz szkiców do niezrealizowanej `Samosierry` (1900) Był niezrównanym malarzem scen batalistycznych i historycznych. Gloryfikował w nich wojsko polskie: ułanów, szwoleżerów, legionistów. Doskonale opanował sztukę malowania koni.

35
Wojciech KOSSAK (Paryż 1856 - Kraków 1942)

Rapsodia ułańska, 1935 r.

olej/płótno, 195 x 400 cm
sygnowany i datowany p.d.: `Wojciech Kossak | 1935`

LITERATURA:
- por. W. Olszański, Wojciech Kossak, Warszawa 1990, s. 43, il. 256

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

"W latach 1934-1936 znów począł Kossak tworzyć wielkie rozmiarami kompozycje batalistyczne. (...) W 1935 roku powstały (...) dwa ujęcia szkicowe "Rapsodii ułańskiej". W tymże roku artysta ukończył tę wykonaną z wielkim rozmachem i brawurą żywiołową szarżę kawaleryjską pt. `Rapsodia ułańska`, przeznaczoną do projektowanej Sali Kawalerii na Wawelu".
W. Olszański, Wojciech Kossak, Warszawa 1990, s. 42-43

Był synem i uczniem Juliusza Kossaka, ojcem Jerzego, także malarza oraz poetki Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej i pisarki Magdaleny Samozwaniec. Kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, Akademii monachijskiej oraz w Paryżu. W latach 1895-1902 przebywał głównie w Berlinie, gdzie pracował dla cesarza Wilhelma II; malował też dla dworu Franciszka Józefa II. Wiele podróżował, m.in. do Hiszpanii i Egiptu. W późniejszych latach kilkakrotnie wyjeżdżał do Stanów Zjednoczonych, realizował zamówienia portretowe. W 1913 był mianowany profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Był współautorem panoram: `Racławice` (1893-94), `Berezyna` (1895-96), `Bitwa pod piramidami` (1901) oraz szkiców do niezrealizowanej `Samosierry` (1900) Był niezrównanym malarzem scen batalistycznych i historycznych. Gloryfikował w nich wojsko polskie: ułanów, szwoleżerów, legionistów. Doskonale opanował sztukę malowania koni.