Proweniencja:
Warszawa, kolekcja prywatna
Polswiss Art, aukcja 10.12. 2019, poz. 78
Londyn, Phillips, aukcja 4.10.2018, poz. 199
Bad Homburg, Galerie Scheffel
Reprodukowany:
Blickachsen 9. Skulpturen in Bad Homburg und Frankfurt RheinMain, Frankfurt 2013, poz. 89, s. 41.
Literatura:
Gola J. [red.], Catalogue Raisonné. Magdalena Abakanowicz , wyd. Fundacja Marty Magdaleny Abakanowicz Kosmowskiej i Jana Kosmowskiego, Warszawa 2024, poz. 1360, s. 527.
Rzeźba „Ptak 2” powstała w 2008 roku, w ostatnim okresie twórczości Magdaleny Abakanowicz. Po 2000 roku artystka, znana z monumentalnych przedstawień postaci ludzkich, głów czy embrionów, coraz częściej zwracała się ku formom inspirowanym światem zwierząt. Pierwsze ptaki pojawiły się w jej sztuce pod koniec lat 90. – tworzone z ażurowej, drucianej materii, która wkrótce została zastąpiona trwalszym aluminium, odpornym na działanie warunków atmosferycznych. Rzeźby z rozpostartymi skrzydłami, osadzane na wysokich, smukłych postumentach, eksponowane były po raz pierwszy w 2001 roku na wystawie „Ptaki – wiadomości dobrego i złego” w Milwaukee (USA), a następnie m.in. we Wrocławiu, przed Muzeum Narodowym, Muzeum Etnograficznym i Muzeum Sztuki Współczesnej.
Choć Abakanowicz tłumaczyła, że interesuje ją przede wszystkim człowiek i jego kondycja, odejście od antropomorficznych form na rzecz zwierzęcych okazuje się jedynie pozorne. Ptaki stają się metaforycznymi odpowiednikami ludzkich postaci – podobnie niepokojące, fragmentaryczne, odległe od realistycznego przedstawienia. Artystka zachowała równorzędność obu światów, podkreślając ich wspólne źródła i analogie.
Prezentowany „Ptak 2” emanuje siłą i melancholią. Z jednej strony rozpostarte skrzydła sugerują gotowość do lotu, z drugiej – unieruchomienie na cokole odbiera rzeźbie możliwość wzbicia się w powietrze. Tym samym praca wywołuje napięcie pomiędzy pragnieniem wolności a doświadczeniem zniewolenia. W przeciwieństwie do wcześniejszych realizacji, które ustawiane były bezpośrednio na ziemi, rzeźba osadzona na podwyższeniu oddziela się od widza – przestajemy z nią współistnieć, stając się jedynie obserwatorami.
Ptaki Abakanowicz kryją w sobie niejednoznaczność: nie są ani afirmacją natury, ani jej prostą metaforą. Są raczej projekcją ludzkiej kondycji – samotności, bezsilności, potrzeby przekroczenia ograniczeń. Jak podkreślała artystka: „Na samym początku każdego procesu twórczego, czy to w nauce, czy w sztuce, jest tajemnica, to, co niewytłumaczalne. Trzeba po prostu zostawić jako tajemnicę pewne sprawy, również w twórczości. Wyjaśniając, kaleczymy je albo zupełnie unicestwiamy” (Magdalena Abakanowicz [katalog wystawy], Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Orońsko 2013, s. 51). Oferowany „Ptak 2” pozostaje właśnie taką tajemnicą – pełną napięcia, otwartą na interpretacje, niepokojącą i zarazem niezwykle sugestywną.
juta, żywica, sztyca stalowa, 170 x 280 x 175 cm
sygn. i opisany u podstawy: PTAK II M. ABAKANOWICZ 2008 MA [monogram wiązany]
Proweniencja:
Warszawa, kolekcja prywatna
Polswiss Art, aukcja 10.12. 2019, poz. 78
Londyn, Phillips, aukcja 4.10.2018, poz. 199
Bad Homburg, Galerie Scheffel
Reprodukowany:
Blickachsen 9. Skulpturen in Bad Homburg und Frankfurt RheinMain, Frankfurt 2013, poz. 89, s. 41.
Literatura:
Gola J. [red.], Catalogue Raisonné. Magdalena Abakanowicz , wyd. Fundacja Marty Magdaleny Abakanowicz Kosmowskiej i Jana Kosmowskiego, Warszawa 2024, poz. 1360, s. 527.
Rzeźba „Ptak 2” powstała w 2008 roku, w ostatnim okresie twórczości Magdaleny Abakanowicz. Po 2000 roku artystka, znana z monumentalnych przedstawień postaci ludzkich, głów czy embrionów, coraz częściej zwracała się ku formom inspirowanym światem zwierząt. Pierwsze ptaki pojawiły się w jej sztuce pod koniec lat 90. – tworzone z ażurowej, drucianej materii, która wkrótce została zastąpiona trwalszym aluminium, odpornym na działanie warunków atmosferycznych. Rzeźby z rozpostartymi skrzydłami, osadzane na wysokich, smukłych postumentach, eksponowane były po raz pierwszy w 2001 roku na wystawie „Ptaki – wiadomości dobrego i złego” w Milwaukee (USA), a następnie m.in. we Wrocławiu, przed Muzeum Narodowym, Muzeum Etnograficznym i Muzeum Sztuki Współczesnej.
Choć Abakanowicz tłumaczyła, że interesuje ją przede wszystkim człowiek i jego kondycja, odejście od antropomorficznych form na rzecz zwierzęcych okazuje się jedynie pozorne. Ptaki stają się metaforycznymi odpowiednikami ludzkich postaci – podobnie niepokojące, fragmentaryczne, odległe od realistycznego przedstawienia. Artystka zachowała równorzędność obu światów, podkreślając ich wspólne źródła i analogie.
Prezentowany „Ptak 2” emanuje siłą i melancholią. Z jednej strony rozpostarte skrzydła sugerują gotowość do lotu, z drugiej – unieruchomienie na cokole odbiera rzeźbie możliwość wzbicia się w powietrze. Tym samym praca wywołuje napięcie pomiędzy pragnieniem wolności a doświadczeniem zniewolenia. W przeciwieństwie do wcześniejszych realizacji, które ustawiane były bezpośrednio na ziemi, rzeźba osadzona na podwyższeniu oddziela się od widza – przestajemy z nią współistnieć, stając się jedynie obserwatorami.
Ptaki Abakanowicz kryją w sobie niejednoznaczność: nie są ani afirmacją natury, ani jej prostą metaforą. Są raczej projekcją ludzkiej kondycji – samotności, bezsilności, potrzeby przekroczenia ograniczeń. Jak podkreślała artystka: „Na samym początku każdego procesu twórczego, czy to w nauce, czy w sztuce, jest tajemnica, to, co niewytłumaczalne. Trzeba po prostu zostawić jako tajemnicę pewne sprawy, również w twórczości. Wyjaśniając, kaleczymy je albo zupełnie unicestwiamy” (Magdalena Abakanowicz [katalog wystawy], Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Orońsko 2013, s. 51). Oferowany „Ptak 2” pozostaje właśnie taką tajemnicą – pełną napięcia, otwartą na interpretacje, niepokojącą i zarazem niezwykle sugestywną.