Alina Ślesińska (1922–1994) — rzeźbiarka, malarka i autorka wizjonerskich projektów przestrzennych — to postać kluczowa dla zrozumienia polskiej sztuki modernistycznej drugiej połowy XX wieku. Studiowała rzeźbę, m.in. w pracowni Xawerego Dunikowskiego, i szybko stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych artystek swojego pokolenia, prezentując swoje prace w kraju i za granicą. Jej twórczość obejmuje rzeźbę, malarstwo, tkaninę artystyczną oraz bardzo wyraziste rysunki i szkice, które przekraczają konwencjonalne granice między sztuką a architekturą. Ślesińska uczestniczyła w międzynarodowych wystawach, m.in. w Paryżu, gdzie jej „Propozycje dla architektury” obok projektów Eero Saarinena i André Blocha były prezentowane w kontekście relacji rzeźby i architektury, a nawet zapraszano ją do współpracy z Oscar Niemeyerem w Brasílii.
Projekt dla architektury (1972) to przykład jej rysunkowej pracy na papierze, sygnowanej i datowanej przez artystkę. Rysunek wpisuje się w serię kreatywnych eksploracji przestrzeni, w których Ślesińska nie przedstawiała precyzyjnych planów architektonicznych, lecz rozwijała wizje form futurystycznych i utopijnych struktur. Jej szkice odzwierciedlają chęć zakwestionowania monopolu inżynierów i architektów na kształtowanie środowiska, proponując formy, które łączą rzeźbiarską wyobraźnię z ideą przestrzeni otwartej i funkcjonalnej. W ten sposób praca staje się nie tylko rysunkiem‑projektem, lecz także konceptualnym komentarzem do roli sztuki w kształtowaniu otoczenia i percepcji przestrzeni.