Wystawiany na wspólnej wystawie z Karolem Larischem w 1932 r. w TPSP w Poznaniu, odnotowany w publikacji Zdzisława Kępińskiego - "Wacław Taranczewski", Muzeum narodowe Poznań 1958 r., str. 23, 109.
Wacław TARANCZEWSKI (1903-1987)
Malarz i pedagog, kształcił się w Szkole Sztuk Zdobniczych w Poznaniu, w latach 1922-1929 kontynuował studia w krakowskiej ASP u W. Jarockiego, F. Pautscha i F. Kowarskiego, był uczniem Kowarskiego także w warszawskiej ASP w latach 1929-1931. Był członkiem grupy Pryzmat, organizatorem Towarzystwa Współpracy Kulturalnej w Poznaniu. Odwiedził Paryż, Grecję i Włochy. W 1960 przeniósł się z Poznania do Krakowa, gdzie został profesorem malarstwa dekoracyjnego w tamtejszej ASP. Artysta często tworzył serie obrazów, powtarzając motyw kompozycyjny w różnych wariantach kolorystycznych i ujęciach. Swobodną konstrukcję kolorystyczną wczesnych martwych natur z czasem zastąpił jednolitymi, szerokimi plamami barwnymi, których dobór może świadczyć o matematycznej wręcz spekulacji w poszukiwaniu właściwych zestawień kolorystycznych. (Lit.: J. Pollakówna "Malarstwo polskie między wojnami 1918-1939", WAIF, Warszawa, 1982, s. 378).
Olej, płótno, 50 x 47 cm,
niesygn., czas powstania ok. 1930/1931 r.
w załączeniu potwierdzenie autentyczności obrazu przez syna Pawła Taranczewskiego.
Wystawiany na wspólnej wystawie z Karolem Larischem w 1932 r. w TPSP w Poznaniu, odnotowany w publikacji Zdzisława Kępińskiego - "Wacław Taranczewski", Muzeum narodowe Poznań 1958 r., str. 23, 109.
Wacław TARANCZEWSKI (1903-1987)
Malarz i pedagog, kształcił się w Szkole Sztuk Zdobniczych w Poznaniu, w latach 1922-1929 kontynuował studia w krakowskiej ASP u W. Jarockiego, F. Pautscha i F. Kowarskiego, był uczniem Kowarskiego także w warszawskiej ASP w latach 1929-1931. Był członkiem grupy Pryzmat, organizatorem Towarzystwa Współpracy Kulturalnej w Poznaniu. Odwiedził Paryż, Grecję i Włochy. W 1960 przeniósł się z Poznania do Krakowa, gdzie został profesorem malarstwa dekoracyjnego w tamtejszej ASP. Artysta często tworzył serie obrazów, powtarzając motyw kompozycyjny w różnych wariantach kolorystycznych i ujęciach. Swobodną konstrukcję kolorystyczną wczesnych martwych natur z czasem zastąpił jednolitymi, szerokimi plamami barwnymi, których dobór może świadczyć o matematycznej wręcz spekulacji w poszukiwaniu właściwych zestawień kolorystycznych. (Lit.: J. Pollakówna "Malarstwo polskie między wojnami 1918-1939", WAIF, Warszawa, 1982, s. 378).