Obraz wystawiany i reprodukowany:
– Warsztat Władysława Strzemińskiego, Galeria Sztuki Współczesnej Anny Wesołowskiej, Łódź VI 1985, kat. 86, il.;
– Władysław Strzemiński 1893-1952. W setną rocznicę urodzin, Muzeum Sztuki, Łódź 1994, s. 233, kat. VI. 100, il.
Latem 1949 r. Władysław Strzemiński wyjechał w towarzystwie swej studentki, Hanny Orzechowskiej, na Dolny Śląsk, do Nowej Rudy (gdzie w poprzednich latach bywał na plenerach ze studentami) i Bierutowic k. Karpacza. Tym razem był to pobyt prywatny, wypoczynkowy. Artysta rysował w tym czasie pejzaże, wykonał też nietypową dla siebie serię rysunków portretowych podopiecznych z Domu Dziecka w Bierutowicach m.in. Wandy Kulig, 14-letniej półsieroty, pensjonariuszki Domu Dziecka. Rysunki te ukazały się w tygodniku „Wieś” 1949 nr 33-34 (12-21 VIII), zajmując całą kolumnę. Strzemiński regularnie współpracował z tym czasopismem (bibliografia jego tekstów odnotowuje 13 artykułów opublikowanych w nim w latach 1948-1949), zamieszczając tam artykuły na tematy zarówno społeczne, jak też teksty o sztuce współczesnej i dawnej (pracował wówczas nad swą Teorią widzenia).
Władysław Strzemiński studiował w Wojskowej Szkole Inżynieryjnej w Petersburgu (1911-14).
Od 1914 walczył w armii rosyjskiej, w 1915 odniósł ciężkie rany (stracił lewe przedramię i prawą no-gę, miał poważnie uszkodzone prawe oko). W 1918 podjął studia artystyczne w Pierwszych Państwo-wych Wolnych Pracowniach (SVOMAS) w Moskwie. W latach 1919-20 przebywał wraz z żoną, rzeźbiarką Katarzyną Kobro, w Mińsku i Smoleńsku, podejmując liczne działania na polu kształtują-cego się porewolucyjnego życia artystycznego Rosji Radzieckiej. Po powrocie do kraju w 1921 osiadł w Wilnie, następnie mieszkał w centralnej Polsce i od 1931 w Łodzi. Od 1923 pracował jako nauczy-ciel rysunku w szkołach średnich i zawodowych (m.in. gimnazja w Wilejce i Szczekocinach, Żeńska Szkoła Średnia Przemysłowo-Handlowa w Koluszkach, szkoła poligraficzna w Łodzi). Był współ-założycielem, członkiem i teoretyk grup polskich konstruktywistów: „Blok” (od 1924), „Praesens” (od 1926) i „a.r.R
♣ do wylicytowanej ceny oprócz innych kosztów zostanie doliczona opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).
ołówek, papier beżowożółty z fakturą żeberkowania
29,3 x 20,8 cm
Na odwr. oprawy 2 nalepki domów aukcyjnych.
Obraz wystawiany i reprodukowany:
– Warsztat Władysława Strzemińskiego, Galeria Sztuki Współczesnej Anny Wesołowskiej, Łódź VI 1985, kat. 86, il.;
– Władysław Strzemiński 1893-1952. W setną rocznicę urodzin, Muzeum Sztuki, Łódź 1994, s. 233, kat. VI. 100, il.
Latem 1949 r. Władysław Strzemiński wyjechał w towarzystwie swej studentki, Hanny Orzechowskiej, na Dolny Śląsk, do Nowej Rudy (gdzie w poprzednich latach bywał na plenerach ze studentami) i Bierutowic k. Karpacza. Tym razem był to pobyt prywatny, wypoczynkowy. Artysta rysował w tym czasie pejzaże, wykonał też nietypową dla siebie serię rysunków portretowych podopiecznych z Domu Dziecka w Bierutowicach m.in. Wandy Kulig, 14-letniej półsieroty, pensjonariuszki Domu Dziecka. Rysunki te ukazały się w tygodniku „Wieś” 1949 nr 33-34 (12-21 VIII), zajmując całą kolumnę. Strzemiński regularnie współpracował z tym czasopismem (bibliografia jego tekstów odnotowuje 13 artykułów opublikowanych w nim w latach 1948-1949), zamieszczając tam artykuły na tematy zarówno społeczne, jak też teksty o sztuce współczesnej i dawnej (pracował wówczas nad swą Teorią widzenia).
Władysław Strzemiński studiował w Wojskowej Szkole Inżynieryjnej w Petersburgu (1911-14).
Od 1914 walczył w armii rosyjskiej, w 1915 odniósł ciężkie rany (stracił lewe przedramię i prawą no-gę, miał poważnie uszkodzone prawe oko). W 1918 podjął studia artystyczne w Pierwszych Państwo-wych Wolnych Pracowniach (SVOMAS) w Moskwie. W latach 1919-20 przebywał wraz z żoną, rzeźbiarką Katarzyną Kobro, w Mińsku i Smoleńsku, podejmując liczne działania na polu kształtują-cego się porewolucyjnego życia artystycznego Rosji Radzieckiej. Po powrocie do kraju w 1921 osiadł w Wilnie, następnie mieszkał w centralnej Polsce i od 1931 w Łodzi. Od 1923 pracował jako nauczy-ciel rysunku w szkołach średnich i zawodowych (m.in. gimnazja w Wilejce i Szczekocinach, Żeńska Szkoła Średnia Przemysłowo-Handlowa w Koluszkach, szkoła poligraficzna w Łodzi). Był współ-założycielem, członkiem i teoretyk grup polskich konstruktywistów: „Blok” (od 1924), „Praesens” (od 1926) i „a.r.R
♣ do wylicytowanej ceny oprócz innych kosztów zostanie doliczona opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).