POCHODZENIE:
kolekcja Jonasa Nettera (1867-1946), Paryż
kolekcja spadkobierców Jonasa Nettera
dom aukcyjny Christie's, luty 2020
kolekcja instytucjonalna, Polska

WYSTAWIANY:
Modigliani et son époque, Paris 1910-1912, Chiba, Musée Kawamura, Osaka, Museum of Art of Kintetsu; Yamagata, Museum of Art; Niigata, Municipal Museum of Art; Miyazaki, Prefectural Museum of Art; Kitakyushu, Municipal Museum of Art; and Tokyo, Damaru Museum of Art, kwiecień-maj 1997 (pierwsza odsłona; nr 28)
Rétrospective Kisling, Grande Galerie Odakyu, Tokio, The Miyazaki Prefectural Institution, Galerie d'Art Daimaru, Osaka i Kobe, 18 maja - 2 października 1984 (nr 9, il.)

LITERATURA:
Jean Kisling, Henri Troyat, Kisling, katalog raisonné, t. II, Torino 1982, nr 12, s. 104 (il.)

Prezentowany w katalogu obraz autorstwa Mojżesza Kislinga to wybitne i wyjątkowe dzieło sztuki portretowej, zarówno w kanonie historii sztuki, jak i twórczości samego artysty – wszak Kisling był piewcą przede wszystkim kobiecych aktów. W 1915 roku stworzył portret francuskiego pisarza i znanego tłumacza z języka hiszpańskiego, Francisa de Miomandre’a.

Ten nieco zapomniany dziś francuski literat urodził się w Tours, jako syn sprzedawcy Gilberta Duranda i Teresy de Miomandre. W 1888 roku przeniósł się z rodzicami do Marsylii i przebywał tam do 1898 roku, gdzie studiował w jezuickim kolegium św. Ignacego w Marsylii. W tym samym czasie zaprzyjaźnił się z grupą młodych pisarzy, a kilka lat później wspólni założyli magazyn „La Revue Méditerranéenne”, w którym Francis opublikował swoje pierwsze teksty. Już w 1904 roku opublikował swoją pierwszą książkę „Myśli i wspomnienia” w nakładzie dwustu dwudziestu egzemplarzy. Współpracował z magazynem „Le Mercure de France” (Paryż), „Antée” (Brugia) i „L'Occident”. W 1908 roku pisarz zdobył niezwykle prestiżowe wyróżnienie Prix Goncourt, czyli nagrodę Goncourtów. Miomandre przez całe życie stworzył tysiące artykułów do ponad dwustu magazynów i gazet. Miomandre działał również jako scenarzysta - w 1923 roku napisał scenariusz do filmu „Schronienie miłości, czyli powrót wuja Arsena” na podstawie powieści o tym samym tytule. Od 1908 do 1911 należał do Klubu długich wąsów, grupy literackiej założonej przez symbolistycznego poetę Henri’ego de Régniera oraz pisarza i dyplomatę Paula Moranda.

To, co uderza w dziele najmocniej to szczególnego rodzaju flirt Kislinga z konwencją portretu i aktu. Jak zostało wspomniane, dzieła Kislinga to przede wszystkim wizerunki nagich lub roznegliżowanych kobiet. Patrząc jednak na portret francuskiego literata, przedstawionego w nieformalnej pozie, w eleganckim błyszczącym garniturze i cylindrze, można odnieść wrażenie, iż Kisling i tu zwraca uwagę na sensualność ludzkiej, męskiej natury. Ponadto harmonijny rysunek, spotęgowanie efektów barw i ekspresja sprawiają, iż „Kisling zastanawia ogromnym swoim natężeniem psychologicznym (...). Ekspresjonizm i jego derywaty cieszą już chociażby dlatego, że są naładowane istotnym życiem ludzkim. (...) Kisling wstrząsa w swoich płótnach właśnie intensywnością tego życia i zmusza do przeżywań". Mojżesz Kisling, jako artysta awangardy wziął świadomy udział w ostatecznej dekonstrukcji idealistycznej wizji ciała ludzkiego, ukształtowanej jeszcze na wzorcach sztuki greckiej okresu klasycznego.

W latach 1907-11 studiował malarstwo w krakowskiej ASP u Józefa Pankiewicza. Za jego radą, wraz z Szymonem Mondszajnem, wyjechał na dalsze studia do Paryża. Tam jego twórczością zainteresowali się krytycy André Salmon i Adolf Basler, otrzymał też stypendium od anonimowego mecenasa z Rosji. Nazywany był "księcia Montparnasse'u ze względu na koligacje towarzyskie i sukcesy finansowe. Przyjacielskie relacje łączyły go z polskimi twórcami: Tadeuszem Makowskim, Eugeniuszem Zakiem, Ludwikiem Markusem, Romanem Kramsztykiem i Melą Muter. Za udział w walkach Legii Cudzoziemskiej w czasie I wojny światowej otrzymał obywatelstwo francuskie. Ranny podczas bitwy pod Clarency odbył w 1916 roku rekonwalescencję w Hiszpanii. W czasie II wojny światowej wstąpił do armii francuskiej. W 1940 przez Hiszpanię i Portugalię wyjechał do Nowego Jorku. Po wojnie ok. 1946 wrócił do Sanary-sur-Mer. Był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli Ecole de Paris lat międzywojennych. Miał wiele wystaw indywidualnych, w wystawach zbiorowych za granicą uczestniczył często jako artysta polski. Był jednym z czołowych reprezentantów École de Paris skupiającej przybyłych z Europy Środowo-Wschodniej i Rosji artystów żydowskiego pochodzenia. „We wczesnej fazie twórczości Kislinga z lat 1912-18 znalazła wyraz fascynacja sztuką Cezanne'a; w martwych naturach i pejzażach artysta syntetyzował i geometryzował bryły, spiętrzał plany kompozycyjne, wprowadzał podwyższony punkt widzenia zacieśniający przestrzeń obrazową. (…) Pod wpływem kontaktów z kubistami malował południowo-francuskie pejzaże o geometryzującej stylistyce zapożyczonej z obrazów Picassa i Braque'a z ok. 1909 roku. Poszukiwał formuły dekoracyjności, w której zsyntetyzowane bryły architektoniczne współgrają z organicznymi formami natury. (…) W pejzażach ujmował kształty sylwetowo, zaś barwom nadawał intensywność porównywalną z fowistyczną paletą. W latach 1917-18, prócz widoków z Saint-Tropez, które cechowała rozbielona paleta i eteryczność, powstawały krajobrazy o pogłębionej ekspresji ewokowanej przez gamę ostrych, mocnych, kontrastowo zestawionych barw; te graniczące z abstrakcją, stężone w wyrazie kompozycje malowane były impastowo, ukośnymi pociągnięciami pędzla. Niektóre widoki portów z żaglówkami i opustoszałym nadbrzeżem nawiązywały do poetyki "malarstwa metafizycznego". W pejzażach Kisling nawiązywał także do szesnastowiecznych schematów kompozycyjnych, przedstawiając krajobrazy rozległe, budowane kulisowo, o sugestywnie oddanej głębi przestrzennej” – Irena Kossowska

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

109
Mojżesz KISLING (1891-1953)

Portret pisarza Francis'a de Miomandre, 1915

olej/płótno, 63 x 73 cm
sygnowany i datowany p.d.: 'Kisling 1915'
na odwrociu na każdej listwie oprawy papierowe nalepki wystawowe, transportowe oraz nalepka aukcyjna

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

POCHODZENIE:
kolekcja Jonasa Nettera (1867-1946), Paryż
kolekcja spadkobierców Jonasa Nettera
dom aukcyjny Christie's, luty 2020
kolekcja instytucjonalna, Polska

WYSTAWIANY:
Modigliani et son époque, Paris 1910-1912, Chiba, Musée Kawamura, Osaka, Museum of Art of Kintetsu; Yamagata, Museum of Art; Niigata, Municipal Museum of Art; Miyazaki, Prefectural Museum of Art; Kitakyushu, Municipal Museum of Art; and Tokyo, Damaru Museum of Art, kwiecień-maj 1997 (pierwsza odsłona; nr 28)
Rétrospective Kisling, Grande Galerie Odakyu, Tokio, The Miyazaki Prefectural Institution, Galerie d'Art Daimaru, Osaka i Kobe, 18 maja - 2 października 1984 (nr 9, il.)

LITERATURA:
Jean Kisling, Henri Troyat, Kisling, katalog raisonné, t. II, Torino 1982, nr 12, s. 104 (il.)

Prezentowany w katalogu obraz autorstwa Mojżesza Kislinga to wybitne i wyjątkowe dzieło sztuki portretowej, zarówno w kanonie historii sztuki, jak i twórczości samego artysty – wszak Kisling był piewcą przede wszystkim kobiecych aktów. W 1915 roku stworzył portret francuskiego pisarza i znanego tłumacza z języka hiszpańskiego, Francisa de Miomandre’a.

Ten nieco zapomniany dziś francuski literat urodził się w Tours, jako syn sprzedawcy Gilberta Duranda i Teresy de Miomandre. W 1888 roku przeniósł się z rodzicami do Marsylii i przebywał tam do 1898 roku, gdzie studiował w jezuickim kolegium św. Ignacego w Marsylii. W tym samym czasie zaprzyjaźnił się z grupą młodych pisarzy, a kilka lat później wspólni założyli magazyn „La Revue Méditerranéenne”, w którym Francis opublikował swoje pierwsze teksty. Już w 1904 roku opublikował swoją pierwszą książkę „Myśli i wspomnienia” w nakładzie dwustu dwudziestu egzemplarzy. Współpracował z magazynem „Le Mercure de France” (Paryż), „Antée” (Brugia) i „L'Occident”. W 1908 roku pisarz zdobył niezwykle prestiżowe wyróżnienie Prix Goncourt, czyli nagrodę Goncourtów. Miomandre przez całe życie stworzył tysiące artykułów do ponad dwustu magazynów i gazet. Miomandre działał również jako scenarzysta - w 1923 roku napisał scenariusz do filmu „Schronienie miłości, czyli powrót wuja Arsena” na podstawie powieści o tym samym tytule. Od 1908 do 1911 należał do Klubu długich wąsów, grupy literackiej założonej przez symbolistycznego poetę Henri’ego de Régniera oraz pisarza i dyplomatę Paula Moranda.

To, co uderza w dziele najmocniej to szczególnego rodzaju flirt Kislinga z konwencją portretu i aktu. Jak zostało wspomniane, dzieła Kislinga to przede wszystkim wizerunki nagich lub roznegliżowanych kobiet. Patrząc jednak na portret francuskiego literata, przedstawionego w nieformalnej pozie, w eleganckim błyszczącym garniturze i cylindrze, można odnieść wrażenie, iż Kisling i tu zwraca uwagę na sensualność ludzkiej, męskiej natury. Ponadto harmonijny rysunek, spotęgowanie efektów barw i ekspresja sprawiają, iż „Kisling zastanawia ogromnym swoim natężeniem psychologicznym (...). Ekspresjonizm i jego derywaty cieszą już chociażby dlatego, że są naładowane istotnym życiem ludzkim. (...) Kisling wstrząsa w swoich płótnach właśnie intensywnością tego życia i zmusza do przeżywań". Mojżesz Kisling, jako artysta awangardy wziął świadomy udział w ostatecznej dekonstrukcji idealistycznej wizji ciała ludzkiego, ukształtowanej jeszcze na wzorcach sztuki greckiej okresu klasycznego.

W latach 1907-11 studiował malarstwo w krakowskiej ASP u Józefa Pankiewicza. Za jego radą, wraz z Szymonem Mondszajnem, wyjechał na dalsze studia do Paryża. Tam jego twórczością zainteresowali się krytycy André Salmon i Adolf Basler, otrzymał też stypendium od anonimowego mecenasa z Rosji. Nazywany był "księcia Montparnasse'u ze względu na koligacje towarzyskie i sukcesy finansowe. Przyjacielskie relacje łączyły go z polskimi twórcami: Tadeuszem Makowskim, Eugeniuszem Zakiem, Ludwikiem Markusem, Romanem Kramsztykiem i Melą Muter. Za udział w walkach Legii Cudzoziemskiej w czasie I wojny światowej otrzymał obywatelstwo francuskie. Ranny podczas bitwy pod Clarency odbył w 1916 roku rekonwalescencję w Hiszpanii. W czasie II wojny światowej wstąpił do armii francuskiej. W 1940 przez Hiszpanię i Portugalię wyjechał do Nowego Jorku. Po wojnie ok. 1946 wrócił do Sanary-sur-Mer. Był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli Ecole de Paris lat międzywojennych. Miał wiele wystaw indywidualnych, w wystawach zbiorowych za granicą uczestniczył często jako artysta polski. Był jednym z czołowych reprezentantów École de Paris skupiającej przybyłych z Europy Środowo-Wschodniej i Rosji artystów żydowskiego pochodzenia. „We wczesnej fazie twórczości Kislinga z lat 1912-18 znalazła wyraz fascynacja sztuką Cezanne'a; w martwych naturach i pejzażach artysta syntetyzował i geometryzował bryły, spiętrzał plany kompozycyjne, wprowadzał podwyższony punkt widzenia zacieśniający przestrzeń obrazową. (…) Pod wpływem kontaktów z kubistami malował południowo-francuskie pejzaże o geometryzującej stylistyce zapożyczonej z obrazów Picassa i Braque'a z ok. 1909 roku. Poszukiwał formuły dekoracyjności, w której zsyntetyzowane bryły architektoniczne współgrają z organicznymi formami natury. (…) W pejzażach ujmował kształty sylwetowo, zaś barwom nadawał intensywność porównywalną z fowistyczną paletą. W latach 1917-18, prócz widoków z Saint-Tropez, które cechowała rozbielona paleta i eteryczność, powstawały krajobrazy o pogłębionej ekspresji ewokowanej przez gamę ostrych, mocnych, kontrastowo zestawionych barw; te graniczące z abstrakcją, stężone w wyrazie kompozycje malowane były impastowo, ukośnymi pociągnięciami pędzla. Niektóre widoki portów z żaglówkami i opustoszałym nadbrzeżem nawiązywały do poetyki "malarstwa metafizycznego". W pejzażach Kisling nawiązywał także do szesnastowiecznych schematów kompozycyjnych, przedstawiając krajobrazy rozległe, budowane kulisowo, o sugestywnie oddanej głębi przestrzennej” – Irena Kossowska

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.