Pochodzenie:
Kolekcja Jeanne Romans
Galerie Zak, 16 rue de l'Abbaye, numer rej. 1035
„Głowa młodej dziewczyny” to arcydzieło, typowe dla lat 1907/1908. Modelka ukazana jest w ujęciu półprofilowym i znakomicie uosabia wszystkie charakterystyczne cechy portretu Eugène’a Zaka. Otwarte oczy i dalekie spojrzenie, wyciągnięty i wysoki łuk brwiowy, sięgający nosa, wyraziste rysy twarzy, spięte włosy. Niczym ikona lub postać inspirowana dziełami dawnych mistrzów, modelka emanuje żywą osobowością.
Tło wnętrza jest zilustrowane w minimalistyczny sposób kilkoma obszarami o jednolitych kolorach i prostych krawędziach. To bardzo nowoczesne tło, bez zanikających linii, podkreśla obecność modelki.
Bardzo podobną wersję obrazu „Głowa młodej dziewczyny” można zobaczyć na fotografii Eugeniusza Zaka wykonanej przez Henriego Manuela około 1910 roku w jego pracowni przy ulicy Impasse du Maine 18 (Archiwum Muzeum Narodowego w Warszawie, reprodukcja na s. 17). Barbara Brus-Malinowska, Eugeniusz Zak, Muzeum Narodowe w Warszawie, 18 grudnia 2003 r. – 29 lutego 2004 r.
W 1908 roku Eugène Zak wystawił w Salonie Jesiennym w Paryżu dzieło zatytułowane „Głowa młodej dziewczyny”.
Eugeniusz Żak (Eugène Zak, 1884–1926) był polskim malarzem i rysownikiem związanym ze Szkołą Paryską. Urodził się w Mogilnie w rodzinie polsko-żydowskiej, a po śmierci ojca wychowywał się w Warszawie, gdzie rozpoczął studia handlowe i naukę rysunku. W 1902 roku wyjechał do Paryża, by studiować w École des Beaux-Arts i Académie Colarossi, a następnie kontynuował naukę w Monachium pod kierunkiem Antona Azbego.
Od 1904 roku wystawiał swoje prace w Salonie Jesiennym, tworząc portrety i pejzaże inspirowane podróżami do Bretanii i południowej Francji. Przyjaźnił się z przedstawicielami paryskiej bohemy, m.in. z Apollinaire’em i André Salmonem. W 1911 roku współtworzył Towarzystwo Artystów Polskich w Paryżu, a w 1912 roku rozpoczął działalność pedagogiczną w szkole „La Palette”, gdzie jego uczniem był Mojżesz Kisling.
Po powrocie do Polski w 1916 roku współzakładał grupę „Rytm”, a następnie pracował w Berlinie i ponownie w Paryżu. Zmarł nagle w 1926 roku. Rok później jego żona Jadwiga Zak założyła słynną Galerie Zak, promującą twórczość męża i artystów takich jak Chagall, Picasso, Modigliani czy de Chirico.
Olej na tekturze
27 x 24 cm
Sygn. p.g. „Eug. Zak”
Z tyłu etykieta Galerie Zak, 16 rue de l'Abbaye Paris 6
Numer rej.1035
Pochodzenie:
Kolekcja Jeanne Romans
Galerie Zak, 16 rue de l'Abbaye, numer rej. 1035
„Głowa młodej dziewczyny” to arcydzieło, typowe dla lat 1907/1908. Modelka ukazana jest w ujęciu półprofilowym i znakomicie uosabia wszystkie charakterystyczne cechy portretu Eugène’a Zaka. Otwarte oczy i dalekie spojrzenie, wyciągnięty i wysoki łuk brwiowy, sięgający nosa, wyraziste rysy twarzy, spięte włosy. Niczym ikona lub postać inspirowana dziełami dawnych mistrzów, modelka emanuje żywą osobowością.
Tło wnętrza jest zilustrowane w minimalistyczny sposób kilkoma obszarami o jednolitych kolorach i prostych krawędziach. To bardzo nowoczesne tło, bez zanikających linii, podkreśla obecność modelki.
Bardzo podobną wersję obrazu „Głowa młodej dziewczyny” można zobaczyć na fotografii Eugeniusza Zaka wykonanej przez Henriego Manuela około 1910 roku w jego pracowni przy ulicy Impasse du Maine 18 (Archiwum Muzeum Narodowego w Warszawie, reprodukcja na s. 17). Barbara Brus-Malinowska, Eugeniusz Zak, Muzeum Narodowe w Warszawie, 18 grudnia 2003 r. – 29 lutego 2004 r.
W 1908 roku Eugène Zak wystawił w Salonie Jesiennym w Paryżu dzieło zatytułowane „Głowa młodej dziewczyny”.
Eugeniusz Żak (Eugène Zak, 1884–1926) był polskim malarzem i rysownikiem związanym ze Szkołą Paryską. Urodził się w Mogilnie w rodzinie polsko-żydowskiej, a po śmierci ojca wychowywał się w Warszawie, gdzie rozpoczął studia handlowe i naukę rysunku. W 1902 roku wyjechał do Paryża, by studiować w École des Beaux-Arts i Académie Colarossi, a następnie kontynuował naukę w Monachium pod kierunkiem Antona Azbego.
Od 1904 roku wystawiał swoje prace w Salonie Jesiennym, tworząc portrety i pejzaże inspirowane podróżami do Bretanii i południowej Francji. Przyjaźnił się z przedstawicielami paryskiej bohemy, m.in. z Apollinaire’em i André Salmonem. W 1911 roku współtworzył Towarzystwo Artystów Polskich w Paryżu, a w 1912 roku rozpoczął działalność pedagogiczną w szkole „La Palette”, gdzie jego uczniem był Mojżesz Kisling.
Po powrocie do Polski w 1916 roku współzakładał grupę „Rytm”, a następnie pracował w Berlinie i ponownie w Paryżu. Zmarł nagle w 1926 roku. Rok później jego żona Jadwiga Zak założyła słynną Galerie Zak, promującą twórczość męża i artystów takich jak Chagall, Picasso, Modigliani czy de Chirico.