W Muzeum Narodowym w Warszawie jest druga wersja tego tematu z 1868 r., namalowana już po śmierci bohatera, cztery razy większa. Ponadto Juliusz Kossak wykonał olejny portret konny Władysława i Józefa Rawiczów ok. 1862 r.
Władysław Rawicz (1832–1863) – ziemianin, społecznik i powstaniec styczniowy – urodził się 2 września 1832 roku w Warszawie w rodzinie Aleksandra Jana Rawicza, bankiera i ziemianina, oraz Marianny z Gutmanów. Uczył się prywatnie, następnie w IV Gimnazjum Realnym w Warszawie, które ukończył w 1850 roku z wyróżnieniem. Studiował agronomię w Akademii Rolniczej w Hohenheim pod Stuttgartem, a po powrocie do kraju przejął majątek Grochów w powiecie węgrowskim. Wzorowo prowadził gospodarstwo, wprowadzał nowoczesne metody uprawy i hodowli, zakładał szkoły zimowe dla dzieci wiejskich, a chłopów zwalniał z pańszczyzny, przechodząc na czynsz. Ze szczególnym upodobaniem hodował konie i polował. Sam ujeżdżał nabywane lub wyhodowane konie, interesując się sportem jeździeckim. Stajnia grochowska słynęła szeroko, zyskując uznanie okolicznych ziemian, którym użyczała swych rozpłodowych ogierów. Był związany ze środowiskiem „Białych”, przeciwników przedwczesnego powstania, ale gdy wybuchło, aktywnie się w nie zaangażował. Organizował zaopatrzenie i pomoc dla oddziałów powstańczych, a w maju 1863 roku został mianowany naczelnikiem powiatu siedleckiego, a następnie naczelnikiem cywilnym województwa podlaskiego. Aresztowany 27 września 1863 roku w majątku Proszew, poddany brutalnemu śledztwu, nie wydał nikogo ze współpracowników. Skazany przez sąd wojenny na śmierć przez powieszenie, został stracony 21 listopada 1863 roku w Siedlcach – mimo że akt łaski cara dotarł już po wykonaniu wyroku. Jego postawa i tragiczny los uczyniły z niego symbol niezłomności i ofiarności. Pamięć o Rawiczu kultywowana jest szczególnie na Podlasiu – w Siedlcach stoi jego pomnik, a jedna ze szkół podstawowych nosi jego imię, podobnie jak upamiętniają go mieszkańcy rodzinnego Grochowa.
Akwarela, papier; 19 x 24,7 cm (w świetle p-p)
Sygnowany l.d.: Juliusz Kossak / 1861
Pochodzenie: kolekcja w USA
Orzeczenia: Leszka Ludwikowskiego z 1970 r; Ireny Bobrowskiej, konserwator Muzeum Narodowego w Krakowie z 1970 r, Stanisława Turczyńskiego, dyrektora Państwowych Zbiorów Sztuki Kraków-Wawel z 1950 r.
Podatek graniczny VAT 23% od ceny brutto
W Muzeum Narodowym w Warszawie jest druga wersja tego tematu z 1868 r., namalowana już po śmierci bohatera, cztery razy większa. Ponadto Juliusz Kossak wykonał olejny portret konny Władysława i Józefa Rawiczów ok. 1862 r.
Władysław Rawicz (1832–1863) – ziemianin, społecznik i powstaniec styczniowy – urodził się 2 września 1832 roku w Warszawie w rodzinie Aleksandra Jana Rawicza, bankiera i ziemianina, oraz Marianny z Gutmanów. Uczył się prywatnie, następnie w IV Gimnazjum Realnym w Warszawie, które ukończył w 1850 roku z wyróżnieniem. Studiował agronomię w Akademii Rolniczej w Hohenheim pod Stuttgartem, a po powrocie do kraju przejął majątek Grochów w powiecie węgrowskim. Wzorowo prowadził gospodarstwo, wprowadzał nowoczesne metody uprawy i hodowli, zakładał szkoły zimowe dla dzieci wiejskich, a chłopów zwalniał z pańszczyzny, przechodząc na czynsz. Ze szczególnym upodobaniem hodował konie i polował. Sam ujeżdżał nabywane lub wyhodowane konie, interesując się sportem jeździeckim. Stajnia grochowska słynęła szeroko, zyskując uznanie okolicznych ziemian, którym użyczała swych rozpłodowych ogierów. Był związany ze środowiskiem „Białych”, przeciwników przedwczesnego powstania, ale gdy wybuchło, aktywnie się w nie zaangażował. Organizował zaopatrzenie i pomoc dla oddziałów powstańczych, a w maju 1863 roku został mianowany naczelnikiem powiatu siedleckiego, a następnie naczelnikiem cywilnym województwa podlaskiego. Aresztowany 27 września 1863 roku w majątku Proszew, poddany brutalnemu śledztwu, nie wydał nikogo ze współpracowników. Skazany przez sąd wojenny na śmierć przez powieszenie, został stracony 21 listopada 1863 roku w Siedlcach – mimo że akt łaski cara dotarł już po wykonaniu wyroku. Jego postawa i tragiczny los uczyniły z niego symbol niezłomności i ofiarności. Pamięć o Rawiczu kultywowana jest szczególnie na Podlasiu – w Siedlcach stoi jego pomnik, a jedna ze szkół podstawowych nosi jego imię, podobnie jak upamiętniają go mieszkańcy rodzinnego Grochowa.