Seria „Hommage aux Collettes” (Hołd dla Les Collettes) nie była oficjalnym cyklem malarskim zaplanowanym przez artystę za życia, lecz raczej terminem używanym przez historyków sztuki i kolekcjonerów na określenie prac powstałych w jego posiadłości Les Collettes w Cagnes-sur-Mer na południu Francji. Prace z okresu „Les Collettes” są uważane za testament artystyczny Renoira. Pokazują one, że mimo niemal całkowitego paraliżu dłoni (musiał przywiązywać pędzle do rąk), artysta zachował niesamowitą wrażliwość na kolor i kobiece piękno.
Renoir w tym czasie malował w sposób bardzo swobodny, niemal "rozmyty", skupiając się na świetle przenikającym przez skórę i tkaniny. Często portretował osoby ze swojego najbliższego otoczenia – służące (m.in. słynną Gabrielle Renard), żonę lub zaprzyjaźnione sąsiadki. Kobiety na tych portretach często są otoczone kwiatami lub promieniami słońca, co miało celebrować witalność i piękno życia, mimo osobistego cierpienia artysty.Kolorystyka: akwaforty utrzymana jest w tonacji sepii, co wzmacnia poczucie nostalgii i klasycznej elegancji.
Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.
Litografia, papier welinowy Arches, wymiary: 29 x 21 cm odcisk płyty; oprawiona w passe - partout o wym. 39 x 30 cm; sygnowana na płycie l.d.; wydano w 1950 roku za zgodą spadkobierców Renoira, licencja Renoir Estate.
Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacjiSeria „Hommage aux Collettes” (Hołd dla Les Collettes) nie była oficjalnym cyklem malarskim zaplanowanym przez artystę za życia, lecz raczej terminem używanym przez historyków sztuki i kolekcjonerów na określenie prac powstałych w jego posiadłości Les Collettes w Cagnes-sur-Mer na południu Francji. Prace z okresu „Les Collettes” są uważane za testament artystyczny Renoira. Pokazują one, że mimo niemal całkowitego paraliżu dłoni (musiał przywiązywać pędzle do rąk), artysta zachował niesamowitą wrażliwość na kolor i kobiece piękno.
Renoir w tym czasie malował w sposób bardzo swobodny, niemal "rozmyty", skupiając się na świetle przenikającym przez skórę i tkaniny. Często portretował osoby ze swojego najbliższego otoczenia – służące (m.in. słynną Gabrielle Renard), żonę lub zaprzyjaźnione sąsiadki. Kobiety na tych portretach często są otoczone kwiatami lub promieniami słońca, co miało celebrować witalność i piękno życia, mimo osobistego cierpienia artysty.Kolorystyka: akwaforty utrzymana jest w tonacji sepii, co wzmacnia poczucie nostalgii i klasycznej elegancji.
Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.