Prezentowana w katalogu praca wykonana w delikatnej technice pastelowej ukazuje piękną dziewczynę w zawoju na głowie. Rysunek ten doskonale wpisuje się w spuściznę artysty, który bardzo często poświęcał się malowaniu tzw. główek kobiecych. Portret kobiety z różą nie jest jednak jedynie portretowym oddaniem dziewczęcej urody, ale najpewniej stanowi również efekt doświadczeń estetycznych zebranych przez artystę podczas jego podróży do Palestyny, na co wskazuje orientalizująca uroda modelki oraz jej strój. Stachiewicz w swej pracy pastelisty wykazuje się dużą starannością w kładzeniu pigmentu pomimo spontaniczności i ulotności samej techniki. Kredką pastelową pracuje gęsto, mięsisto, co pozwala zbudować realistyczny efekt twarzy i materii, efekt z pogranicza graficznej ilustracji i barwnej fotografii.

Ukończył Politechnikę Lwowską. W latach 1877-83 studiował malarstwo w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, m.in. u Jana Matejki, a w latach 1883-85 w monachijskiej akademii. Od 1885 mieszkał w Krakowie, tworząc tam obrazy religijne, historyczne, rodzajowe oraz portrety. Znane są zwłaszcza portrety kobiety w stroju krakowskim, do których pozowała mu „Piękna Zośka”, czyli Zofia Paluchowa. Popularność przyniósł mu m.in. cykl obrazów „Królowa Niebios. Legendy o Matce Boskiej” z 1893, z którego wykonał też grafiki. Od 1889 był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, pełniąc w nim w latach 1900-13 funkcję wiceprezesa. Istotną inicjatywą Stachiewicza było stworzenie ilustracji do powieści „Quo vadis” Henryka Sienkiewicza, poezji Adama Mickiewicza oraz Marii Konopnickiej. 2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W latach 1877-83 studiował w krakowskiej SSP u Jana Matejki oraz w latach 1883-85 w monachijskiej Akademii u Ottona Seitza. Podróżował do Włoch, Palestyny. Przez wiele lat był prezesem TPSP w Krakowie. Tematem jego prac były sceny rodzajowe, religijne i portrety młodych dziewcząt. Jego niektóre obrazy odznaczają się niekiedy akcentami realizmu. Zajmował się także ilustratorstwem m.in. do "Trylogii" i "Quo vadis" Sienkiewicza. Stosował technikę olejną i pastel.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.

21
Piotr STACHIEWICZ (1858-1938)

Portret kobiety

pastel/papier, 46 x 61 cm
sygnowany p.d.: 'P. STACHIEWICZ'

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Prezentowana w katalogu praca wykonana w delikatnej technice pastelowej ukazuje piękną dziewczynę w zawoju na głowie. Rysunek ten doskonale wpisuje się w spuściznę artysty, który bardzo często poświęcał się malowaniu tzw. główek kobiecych. Portret kobiety z różą nie jest jednak jedynie portretowym oddaniem dziewczęcej urody, ale najpewniej stanowi również efekt doświadczeń estetycznych zebranych przez artystę podczas jego podróży do Palestyny, na co wskazuje orientalizująca uroda modelki oraz jej strój. Stachiewicz w swej pracy pastelisty wykazuje się dużą starannością w kładzeniu pigmentu pomimo spontaniczności i ulotności samej techniki. Kredką pastelową pracuje gęsto, mięsisto, co pozwala zbudować realistyczny efekt twarzy i materii, efekt z pogranicza graficznej ilustracji i barwnej fotografii.

Ukończył Politechnikę Lwowską. W latach 1877-83 studiował malarstwo w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, m.in. u Jana Matejki, a w latach 1883-85 w monachijskiej akademii. Od 1885 mieszkał w Krakowie, tworząc tam obrazy religijne, historyczne, rodzajowe oraz portrety. Znane są zwłaszcza portrety kobiety w stroju krakowskim, do których pozowała mu „Piękna Zośka”, czyli Zofia Paluchowa. Popularność przyniósł mu m.in. cykl obrazów „Królowa Niebios. Legendy o Matce Boskiej” z 1893, z którego wykonał też grafiki. Od 1889 był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, pełniąc w nim w latach 1900-13 funkcję wiceprezesa. Istotną inicjatywą Stachiewicza było stworzenie ilustracji do powieści „Quo vadis” Henryka Sienkiewicza, poezji Adama Mickiewicza oraz Marii Konopnickiej. 2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W latach 1877-83 studiował w krakowskiej SSP u Jana Matejki oraz w latach 1883-85 w monachijskiej Akademii u Ottona Seitza. Podróżował do Włoch, Palestyny. Przez wiele lat był prezesem TPSP w Krakowie. Tematem jego prac były sceny rodzajowe, religijne i portrety młodych dziewcząt. Jego niektóre obrazy odznaczają się niekiedy akcentami realizmu. Zajmował się także ilustratorstwem m.in. do "Trylogii" i "Quo vadis" Sienkiewicza. Stosował technikę olejną i pastel.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.