Jerzy Anders (1896 – 1977) pułkownik kawalerii, kawaler orderu Virtuti Militari, brat Władysława. Wychowywał się w rodzinnym domu w Taurogach na Żmudzi. Po wybuchu wojny wyjechał z rodzicami do Petersburga i tam kontynuował naukę w gimnazjum prywatnym Gurewicza. W czasie I wojny światowej od 1 marca 1916 r. w armii rosyjskiej. Służył w 3 pułku dragonów. Walczył na froncie południowo-zachodnim i bułgarskim. 1 lutego 1917 r. odkomenderowany do Elizawetgradzkiej Szkoły Kawalerii, w której przebywał do końca listopada. 4 grudnia przeszedł do 1 pułku I Korpusu Polskiego w Rosji. 1 lipca 1918 r. został zdemobilizowany. Powrócił wówczas do kraju. Podjął studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Brał udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie w listopadzie 1918 r., po czym automatycznie przeszedł do Wojska Polskiego.
W składzie 1 pułku brał udział w walkach z Ukraińcami na terenie wschodniej Małopolski. Mianowany w maju podporucznikiem brał udział w walkach z bolszewikami na froncie litewsko-białoruskim i w ofensywie znad Wieprza.
Awansowany 1 lipca 1923 r. na rtm. kaw., był dowódcą szw. 15 puł. Ukończył kursy specjalistyczne. W latach 1931-1932 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany 1 stycznia 1932 na majora, powrócił do 9 pułku strzelców konnych. Od grudnia 1934 r. kwatermistrz 3 pułku. W 1938 r. został zastępcą dowódcy 5 pułku. 19 marca 1939 r. awansował na podpułkownika. Na tym stanowisku wziął udział w kampanii 1939 r. 14 września został dowódcą 5 pułku. Na jego czele uczestniczył w walkach aż do kapitulacji SGO „Polesie” pod Kockiem. W niewoli niemieckiej przebywał m.in. w oflagu VII A w Murnau, gdzie 29 kwietnia 1945 r. uwolniły go wojska alianckie. Wyjechał wówczas na teren Włoch i wstąpił do 2 Korpusu. Od 13 listopada 1945 do lipca 1947 dowodził 3 pułkiem. Zdemobilizowany, zamieszkał początkowo w Wlk. Brytanii, a potem w Kanadzie. Awansował na pułkownika.
Olej, płótno; 49,5 x 41 cm
Sygnowany p.d.: M. Wędrowska / Orłowska 30/X 31
Jerzy Anders (1896 – 1977) pułkownik kawalerii, kawaler orderu Virtuti Militari, brat Władysława. Wychowywał się w rodzinnym domu w Taurogach na Żmudzi. Po wybuchu wojny wyjechał z rodzicami do Petersburga i tam kontynuował naukę w gimnazjum prywatnym Gurewicza. W czasie I wojny światowej od 1 marca 1916 r. w armii rosyjskiej. Służył w 3 pułku dragonów. Walczył na froncie południowo-zachodnim i bułgarskim. 1 lutego 1917 r. odkomenderowany do Elizawetgradzkiej Szkoły Kawalerii, w której przebywał do końca listopada. 4 grudnia przeszedł do 1 pułku I Korpusu Polskiego w Rosji. 1 lipca 1918 r. został zdemobilizowany. Powrócił wówczas do kraju. Podjął studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Brał udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie w listopadzie 1918 r., po czym automatycznie przeszedł do Wojska Polskiego.
W składzie 1 pułku brał udział w walkach z Ukraińcami na terenie wschodniej Małopolski. Mianowany w maju podporucznikiem brał udział w walkach z bolszewikami na froncie litewsko-białoruskim i w ofensywie znad Wieprza.
Awansowany 1 lipca 1923 r. na rtm. kaw., był dowódcą szw. 15 puł. Ukończył kursy specjalistyczne. W latach 1931-1932 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany 1 stycznia 1932 na majora, powrócił do 9 pułku strzelców konnych. Od grudnia 1934 r. kwatermistrz 3 pułku. W 1938 r. został zastępcą dowódcy 5 pułku. 19 marca 1939 r. awansował na podpułkownika. Na tym stanowisku wziął udział w kampanii 1939 r. 14 września został dowódcą 5 pułku. Na jego czele uczestniczył w walkach aż do kapitulacji SGO „Polesie” pod Kockiem. W niewoli niemieckiej przebywał m.in. w oflagu VII A w Murnau, gdzie 29 kwietnia 1945 r. uwolniły go wojska alianckie. Wyjechał wówczas na teren Włoch i wstąpił do 2 Korpusu. Od 13 listopada 1945 do lipca 1947 dowodził 3 pułkiem. Zdemobilizowany, zamieszkał początkowo w Wlk. Brytanii, a potem w Kanadzie. Awansował na pułkownika.