Boznańska sportretowała Helenę Kurpiel-Łękawską, kiedy przebywała ona razem z mężem Antonim w Paryżu. Antoni Kurpiela-Łękawski, historyk literatury i pedagog, przebywał we Francji od września 1899 do lipca 1900 roku dzięki stypendium Akademii Umiejętności. Jesienią Olga Boznańska namalowała jego portret, a w pierwszych miesiącach kolejnego roku pozowała jej jego żona, Helena. Chociaż portrety powstały w nieodległym czasie, mało wskazuje na to, że miały stanowić parę. Kompozycja każdego z nich jest w pełni autonomiczna i nie dają się one powiesić w taki sposób, by można je było traktować jako rodzinny dyptyk.
Wiadomo, że Olga Boznańska utrzymywała z rodziną Kurpielów-Łękawskich serdeczne relacje. W archiwum rodziny zachowała się fotografia artystki i cztery napisane przez nią listy. W jednym z nich czytamy: "Gdyby było więcej ludzi tak dobrych jak Państwo byłoby lepiej na świecie" (list z 4 lutego 1901 roku). W zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie znajduje się również "Podręcznik dziejów literatury polskiej" autorstwa Kurpiela z dedykacją dla Boznańskiej z marca 1900 roku. Muzeum posiada ponadto w swoich zbiorach serdeczne listy, które do artystki pisał Antoni Kurpiel, już po powrocie do Krakowa. Cytuje je w biografii Boznańskiej Maria Rostworowska (M. Rostworowska, "Portret za mgłą. Opowieść o Oldze Boznańskiej", Kraków 2014, s. 127).
W prezentowanym portrecie zwraca uwagę zdecydowane, silne spojrzenie i charakterystyczny układ rąk. Na swoich obrazach sprzed 1900 roku Boznańska często splatała ręce kobiet w eleganckich, nieco nonszalanckich gestach. Na prezentowanym portrecie ręce złożone są jedna na drugiej i nadają całej kompozycji solidności i stabilności, tworząc efekt odmienny od wczesnych, młodopolskich prac artystki.
Kompozycja przywodzi na myśl inny obraz artystki "Portret panny Dygat" ze zbiorów Musée d'Orsay w Paryżu. W obu dziełach modelka ukazana jest w półpostaci, siedząca bokiem do widza, ale delikatnie kierująca ku niemu sylwetkę, a twarz prezentująca en face. We wspomnianych pracach zgadzają się również gesty i wyraz twarzy. Ponieważ oba portrety są datowane, niezbite wydaje się, że "Portret Heleny Kurpiel-Łękawskiej" (1900) wpłynął na "Portret panny Dygat" (1903) i stanowił dla artystki punkt odniesienia.

Jedna z najwybitniejszych polskich artystek przełomu XIX i XX w. Początkowo lekcji rysunku udzielała artystce matka, Eugenia Mondan. Ww latach 1883 - 86 artystka kształciła się pod kierunkiem Kazimierza Pochwalskiego i Józefa Siedleckiego. Uczęszczała też na Wyższe Kursy dla Kobiet im. A. Baranieckiego w Krakowie, gdzie lekcji udzielali jej Hipolit Lipiński i Antoni Piotrowski. W latach 1886-1889 odbyła studia w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych u Karla Kricheldorfa i Wilhelma Dürra. W Monachium otworzyła własną pracownię, pozostając pod opieką Józefa Brandta i Alfreda Wierusza-Kowalskiego. W 1895 r., w zastępstwie Teodora Hummla, objęła kierownictwo prowadzonej przez niego Szkoły Malarskiej. W 1898 roku osiadła na stałe w Paryżu. Była członkiem Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka", Société Nationale des Beaux-Arts i Polskiego Towarzystwa Literacko-Artystycznego w Paryżu, a także International Society of Sculptors, Engravers and Painters w Londynie. Od 1886 roku, gdy zadebiutowała w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, prezentowała swoje prace na wystawach w kraju, Europie i Stanach Zjednoczonych, m.in. w Berlinie (1892, 1893, 1913), Monachium (1893 r.), Pradze, Londynie i Paryżu (1896 r.), Carnegie Institute w Pittsburghu (1901, 1906, 1907, 1920-28), Wiedniu (1902, 1908 r.), Amsterdamie (1912 r.) i Wenecji (1910, 1914, 1938). Została wielokrotnie uhonorowana nagrodami, m.in. złotym medalem na międzynarodowej wystawie w Monachium (1905 r.), Francuską Legią Honorową (1912 r.), Grand Prix na Wystawie Expo w Paryżu (1939 r.) i orderem Polonia Restituta (1938 r.). Była przede wszystkim portrecistką; stworzone przez nią wizerunki zarówno osób znanych jak i zwykłych modeli wpisują się w nurt ekspresyjnego portretu modernistycznego. W swych obrazach artystka skupiła się na twarzy modela oddając stan jego psychiki i nastrój chwili. Malował także martwe natury i kwiaty oraz wnętrza, zwłaszcza własnych pracowni.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i naliczana jest degresywnie w zależności od kwoty wylicytowanej: do 100 000 złotych (włącznie) - w wysokości 18%, a powyżej 100 000 złotych - w wysokości 15%.

23
Olga BOZNAŃSKA (1865 - 1940)

Portret Heleny Kurpiel-Łękawskiej, 1900 r.

olej/tektura, 73 x 52 cm
sygnowany i datowany p.d.: 'olga boznańska 1900'

POCHODZENIE:
- kolekcja prywatna, Polska
LITERATURA:
- Olga Boznańska, red. E. Bobrowska, U. Kozakowska-Zaucha, Kraków 2014, s. 57, 193.
- obraz znajdzie się w opracowywanym przez Muzeum Narodowe w Krakowie catalogue raisonné artystki
WYSTAWIANY:
- Olga Boznańska, Muzeum Narodowe w Krakowie, 25.10.2014-1.02.2015
- Olga Boznańska, Muzeum Narodowe w Warszawie, 26.02-2.05.2015

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Boznańska sportretowała Helenę Kurpiel-Łękawską, kiedy przebywała ona razem z mężem Antonim w Paryżu. Antoni Kurpiela-Łękawski, historyk literatury i pedagog, przebywał we Francji od września 1899 do lipca 1900 roku dzięki stypendium Akademii Umiejętności. Jesienią Olga Boznańska namalowała jego portret, a w pierwszych miesiącach kolejnego roku pozowała jej jego żona, Helena. Chociaż portrety powstały w nieodległym czasie, mało wskazuje na to, że miały stanowić parę. Kompozycja każdego z nich jest w pełni autonomiczna i nie dają się one powiesić w taki sposób, by można je było traktować jako rodzinny dyptyk.
Wiadomo, że Olga Boznańska utrzymywała z rodziną Kurpielów-Łękawskich serdeczne relacje. W archiwum rodziny zachowała się fotografia artystki i cztery napisane przez nią listy. W jednym z nich czytamy: "Gdyby było więcej ludzi tak dobrych jak Państwo byłoby lepiej na świecie" (list z 4 lutego 1901 roku). W zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie znajduje się również "Podręcznik dziejów literatury polskiej" autorstwa Kurpiela z dedykacją dla Boznańskiej z marca 1900 roku. Muzeum posiada ponadto w swoich zbiorach serdeczne listy, które do artystki pisał Antoni Kurpiel, już po powrocie do Krakowa. Cytuje je w biografii Boznańskiej Maria Rostworowska (M. Rostworowska, "Portret za mgłą. Opowieść o Oldze Boznańskiej", Kraków 2014, s. 127).
W prezentowanym portrecie zwraca uwagę zdecydowane, silne spojrzenie i charakterystyczny układ rąk. Na swoich obrazach sprzed 1900 roku Boznańska często splatała ręce kobiet w eleganckich, nieco nonszalanckich gestach. Na prezentowanym portrecie ręce złożone są jedna na drugiej i nadają całej kompozycji solidności i stabilności, tworząc efekt odmienny od wczesnych, młodopolskich prac artystki.
Kompozycja przywodzi na myśl inny obraz artystki "Portret panny Dygat" ze zbiorów Musée d'Orsay w Paryżu. W obu dziełach modelka ukazana jest w półpostaci, siedząca bokiem do widza, ale delikatnie kierująca ku niemu sylwetkę, a twarz prezentująca en face. We wspomnianych pracach zgadzają się również gesty i wyraz twarzy. Ponieważ oba portrety są datowane, niezbite wydaje się, że "Portret Heleny Kurpiel-Łękawskiej" (1900) wpłynął na "Portret panny Dygat" (1903) i stanowił dla artystki punkt odniesienia.

Jedna z najwybitniejszych polskich artystek przełomu XIX i XX w. Początkowo lekcji rysunku udzielała artystce matka, Eugenia Mondan. Ww latach 1883 - 86 artystka kształciła się pod kierunkiem Kazimierza Pochwalskiego i Józefa Siedleckiego. Uczęszczała też na Wyższe Kursy dla Kobiet im. A. Baranieckiego w Krakowie, gdzie lekcji udzielali jej Hipolit Lipiński i Antoni Piotrowski. W latach 1886-1889 odbyła studia w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych u Karla Kricheldorfa i Wilhelma Dürra. W Monachium otworzyła własną pracownię, pozostając pod opieką Józefa Brandta i Alfreda Wierusza-Kowalskiego. W 1895 r., w zastępstwie Teodora Hummla, objęła kierownictwo prowadzonej przez niego Szkoły Malarskiej. W 1898 roku osiadła na stałe w Paryżu. Była członkiem Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka", Société Nationale des Beaux-Arts i Polskiego Towarzystwa Literacko-Artystycznego w Paryżu, a także International Society of Sculptors, Engravers and Painters w Londynie. Od 1886 roku, gdy zadebiutowała w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, prezentowała swoje prace na wystawach w kraju, Europie i Stanach Zjednoczonych, m.in. w Berlinie (1892, 1893, 1913), Monachium (1893 r.), Pradze, Londynie i Paryżu (1896 r.), Carnegie Institute w Pittsburghu (1901, 1906, 1907, 1920-28), Wiedniu (1902, 1908 r.), Amsterdamie (1912 r.) i Wenecji (1910, 1914, 1938). Została wielokrotnie uhonorowana nagrodami, m.in. złotym medalem na międzynarodowej wystawie w Monachium (1905 r.), Francuską Legią Honorową (1912 r.), Grand Prix na Wystawie Expo w Paryżu (1939 r.) i orderem Polonia Restituta (1938 r.). Była przede wszystkim portrecistką; stworzone przez nią wizerunki zarówno osób znanych jak i zwykłych modeli wpisują się w nurt ekspresyjnego portretu modernistycznego. W swych obrazach artystka skupiła się na twarzy modela oddając stan jego psychiki i nastrój chwili. Malował także martwe natury i kwiaty oraz wnętrza, zwłaszcza własnych pracowni.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i naliczana jest degresywnie w zależności od kwoty wylicytowanej: do 100 000 złotych (włącznie) - w wysokości 18%, a powyżej 100 000 złotych - w wysokości 15%.