Zainteresowanie portretem Antoni Michalak wyniósł jeszcze z czasów studenckich. Chociaż zazwyczaj historycy sztuki podkreślają wpływ, jaki na artystę wywarł Tadeusz Pruszkowski, nie wolno zapominać, że młody Michalak edukację artystyczną rozpoczął pod skrzydłami Konrada Krzyżanowskiego, mistrza portretu psychologicznego. Z okresu studenckiego zachowało się jedynie kilka prac, głównie rysunkowych, w których widać wpływy obu tych artystów. Kiedy w końcu lat 20. Michalak razem z Bractwem Łukaszowców odniósł sukces, wzrosła liczba tworzonych przez niego na zamówienie portretów. W latach 30. artysta wytworzył swoją indywidualną, realistyczną, grającą z konwencjami sztuki dawnej formułę portretu. Prezentowany "Portret Czesława Misztaka", choć pochodzi z dojrzałej fazy twórczości artysty, zdradza niezwykłą konsekwencję jego malarskich działań.

Antoni Michalak uczeń Miłosza Kotarbińskiego, Konrada Krzyżanowskiego i Tadeusza Pruszkowskiego, członek i jeden z założycieli Bractwa Św. Łukasza, utworzonego w 1925 roku przez uczestników pierwszego malarskiego pleneru w Kazimierzu Dolnym. Ugrupowanie było wzorowane na średniowiecznych cechach malarskich. Jego celem było nie tylko zrzeszenie artystów wyznających podobny ideał artystyczny, ale przede wszystkim samopomoc materialna i organizacyjna. Po zawiązaniu bractwa Michalak otrzymał stypendium rządu francuskiego na roczny pobyt w Paryżu. W 1926 roku zwiedził Włochy i Austrię. Trzy lata później, w czasie powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu, artysta został uhonorowany srebrnym medalem za całokształt twórczości. W 1933 roku zamieszkał we Lwowie. W tym czasie tworzył projekty witraży dla papieskiej rezydencji w Castel Gandolfo. Michalak uznawany za jednego z czołowych reprezentantów nurtu sztuki sakralnej w polskim malarstwie lat dwudziestych. i trzydziestych, znany jako autor wielkoformatowych przedstawień o tematyce religijnej i moralizatorskiej oraz portretów. Jego prace znajdują się w największych polskich zbiorach muzealnych (m.in. w Warszawie, Wrocławiu, Łodzi, Bydgoszczy, Toruniu) i w kolekcjach prywatnych.

31
Antoni MICHALAK (Kozłowo Szlacheckie 1899 - Kazimierz Dolny 1975)

Portret Czesława Misztaka

olej/płótno, 73 x 57 cm
dedykacja p.d.: `Czesławowi Misztakowi Antoni Michalak`

POCHODZENIE:
- kolekcja rodzinna portretowanego

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Zainteresowanie portretem Antoni Michalak wyniósł jeszcze z czasów studenckich. Chociaż zazwyczaj historycy sztuki podkreślają wpływ, jaki na artystę wywarł Tadeusz Pruszkowski, nie wolno zapominać, że młody Michalak edukację artystyczną rozpoczął pod skrzydłami Konrada Krzyżanowskiego, mistrza portretu psychologicznego. Z okresu studenckiego zachowało się jedynie kilka prac, głównie rysunkowych, w których widać wpływy obu tych artystów. Kiedy w końcu lat 20. Michalak razem z Bractwem Łukaszowców odniósł sukces, wzrosła liczba tworzonych przez niego na zamówienie portretów. W latach 30. artysta wytworzył swoją indywidualną, realistyczną, grającą z konwencjami sztuki dawnej formułę portretu. Prezentowany "Portret Czesława Misztaka", choć pochodzi z dojrzałej fazy twórczości artysty, zdradza niezwykłą konsekwencję jego malarskich działań.

Antoni Michalak uczeń Miłosza Kotarbińskiego, Konrada Krzyżanowskiego i Tadeusza Pruszkowskiego, członek i jeden z założycieli Bractwa Św. Łukasza, utworzonego w 1925 roku przez uczestników pierwszego malarskiego pleneru w Kazimierzu Dolnym. Ugrupowanie było wzorowane na średniowiecznych cechach malarskich. Jego celem było nie tylko zrzeszenie artystów wyznających podobny ideał artystyczny, ale przede wszystkim samopomoc materialna i organizacyjna. Po zawiązaniu bractwa Michalak otrzymał stypendium rządu francuskiego na roczny pobyt w Paryżu. W 1926 roku zwiedził Włochy i Austrię. Trzy lata później, w czasie powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu, artysta został uhonorowany srebrnym medalem za całokształt twórczości. W 1933 roku zamieszkał we Lwowie. W tym czasie tworzył projekty witraży dla papieskiej rezydencji w Castel Gandolfo. Michalak uznawany za jednego z czołowych reprezentantów nurtu sztuki sakralnej w polskim malarstwie lat dwudziestych. i trzydziestych, znany jako autor wielkoformatowych przedstawień o tematyce religijnej i moralizatorskiej oraz portretów. Jego prace znajdują się w największych polskich zbiorach muzealnych (m.in. w Warszawie, Wrocławiu, Łodzi, Bydgoszczy, Toruniu) i w kolekcjach prywatnych.