Pochodzenie:
Kolekcja prywatna
Aukcja Guya Loudmer, 8 kwietnia 1990 r., poz. 173
Urodzony w Drohobyczu w Polsce, Weingart przybył do Paryża dopiero w 1925 roku, po sukcesie wystawienniczym w ojczyźnie. Tam rozpoczął studia malarskie w 1912 roku w Szkole Sztuk Stosowanych w Weimarze, po czym udał się do Wiednia, aby studiować w Akademii Sztuk Pięknych. W Berlinie korzystał z porad Archipenki. Carol Katz, przemysłowiec i mecenas sztuki, postanowił wesprzeć malarza.
Weingart to ekspresyjny i barwny malarz. Martwe natury, portrety, pejzaże, akty kobiece oraz sceny kabaretowe i wnętrzarskie to tematy, które szczególnie lubił. Jego prace emanują delikatnością i wrażliwością.
W 1934 roku zaczął rysować węglem. Po przybyciu do Paryża w 1925 roku zamieszkał na Montparnasse z artystą Zygmuntem Menkesem. Zaprzyjaźnił się z malarzami Léonem Weissbergiem i Alfredem Aberdamem; razem utworzyli Grupę Czterech. Joachim Weingart nie od razu odniósł sukces.
W styczniu 1926 roku zapisał się do Société des Artistes Indépendants. Został zauważony przez marszanda René Gimpela, co przyniosło mu sukces. Nieszczęścia, których doświadczył w życiu małżeńskim, głęboko wpłynęły na rozwój jego kariery. Po kilku epizodach depresyjnych trafił do szpitala, ale kontynuował tworzenie niektórych ze swoich najwspanialszych dzieł aż do deportacji w lipcu 1942 roku.
Joachim Weingart brał udział w kilku wystawach zbiorowych, z których pierwsza odbyła się we Lwowie w 1912 roku. Wystawiał w Salonie Jesiennym, Salonie Niezależnych i Salonie Tuileries. Miał tylko jedną wystawę indywidualną, w Żydowskim Towarzystwie Popierania Sztuk Pięknych w Warszawie w 1932 roku.
Olej, tektura
61 x 50 cm
Sygn. p.d. „Weingart”
Pochodzenie:
Kolekcja prywatna
Aukcja Guya Loudmer, 8 kwietnia 1990 r., poz. 173
Urodzony w Drohobyczu w Polsce, Weingart przybył do Paryża dopiero w 1925 roku, po sukcesie wystawienniczym w ojczyźnie. Tam rozpoczął studia malarskie w 1912 roku w Szkole Sztuk Stosowanych w Weimarze, po czym udał się do Wiednia, aby studiować w Akademii Sztuk Pięknych. W Berlinie korzystał z porad Archipenki. Carol Katz, przemysłowiec i mecenas sztuki, postanowił wesprzeć malarza.
Weingart to ekspresyjny i barwny malarz. Martwe natury, portrety, pejzaże, akty kobiece oraz sceny kabaretowe i wnętrzarskie to tematy, które szczególnie lubił. Jego prace emanują delikatnością i wrażliwością.
W 1934 roku zaczął rysować węglem. Po przybyciu do Paryża w 1925 roku zamieszkał na Montparnasse z artystą Zygmuntem Menkesem. Zaprzyjaźnił się z malarzami Léonem Weissbergiem i Alfredem Aberdamem; razem utworzyli Grupę Czterech. Joachim Weingart nie od razu odniósł sukces.
W styczniu 1926 roku zapisał się do Société des Artistes Indépendants. Został zauważony przez marszanda René Gimpela, co przyniosło mu sukces. Nieszczęścia, których doświadczył w życiu małżeńskim, głęboko wpłynęły na rozwój jego kariery. Po kilku epizodach depresyjnych trafił do szpitala, ale kontynuował tworzenie niektórych ze swoich najwspanialszych dzieł aż do deportacji w lipcu 1942 roku.
Joachim Weingart brał udział w kilku wystawach zbiorowych, z których pierwsza odbyła się we Lwowie w 1912 roku. Wystawiał w Salonie Jesiennym, Salonie Niezależnych i Salonie Tuileries. Miał tylko jedną wystawę indywidualną, w Żydowskim Towarzystwie Popierania Sztuk Pięknych w Warszawie w 1932 roku.