Romuald Witkowski był polskim malarzem, którego kariera artystyczna obejmowała tradycję akademicką i europejskie ruchy awangardowe. Rozpoczął naukę w 1899 roku w warszawskiej Szkole Rysunkowej, a następnie kontynuował ją w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1901–1904, gdzie kształcił się pod okiem Jana Stanisławskiego, czołowej postaci polskiej secesji.
Po studiach Witkowski wrócił do Warszawy i zaczął wystawiać w renomowanych miejscach, między innymi w Galerii Zachęta Towarzystwa Sztuk Pięknych. Następnie, w latach poprzedzających I wojnę światową, przeniósł się do Paryża. Tam odkrył najbardziej nowatorskie nurty artystyczne tamtych czasów. Wpływ Paula Gauguina, Paula Cézanne’a, a później kubistów odegrał decydującą rolę w jego rozwoju artystycznym. Otwierając się na te nowe formy, Witkowski zachował przywiązanie do figuratywizmu, szczególnie poprzez kompozycje martwych natur charakteryzujące się geometryczną konstrukcją i dużym rygorem formalnym.
Głęboko zaangażowany w polską scenę artystyczną, w 1917 roku dołączył do grupy Awangarda, w 1919 roku został prezesem Klubu Futurystów, a następnie w 1920 roku współzałożycielem Warszawskiego Ruchu Formistów, kolektywu inspirowanego ekspresjonizmem i futuryzmem. Później został aktywnym członkiem kilku kół artystycznych, takich jak Presens i Artyści Nowocześni, pozostając jednocześnie członkiem grupy Rytm, która wyznawała bardziej klasyczne wartości estetyczne.
Jego prace cieszyły się międzynarodowym uznaniem: wystawiał w Paryżu w 1922 roku na Wystawie Młodej Polski, w Brukseli w 1931 roku na wystawie „Żywa Sztuka w Europie”, a w Wenecji na Biennale w 1932 roku. W 1930 roku w Warszawie poświęcono mu wystawę indywidualną, a w 1937 roku otrzymał złoty medal na Międzynarodowej Wystawie Sztuki i Techniki w Paryżu.
ołówek, papier
28,5 x 35,5 cm
Sygn., dat. p.d.: „K Witkowski 1915 Brigneau”
Romuald Witkowski był polskim malarzem, którego kariera artystyczna obejmowała tradycję akademicką i europejskie ruchy awangardowe. Rozpoczął naukę w 1899 roku w warszawskiej Szkole Rysunkowej, a następnie kontynuował ją w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1901–1904, gdzie kształcił się pod okiem Jana Stanisławskiego, czołowej postaci polskiej secesji.
Po studiach Witkowski wrócił do Warszawy i zaczął wystawiać w renomowanych miejscach, między innymi w Galerii Zachęta Towarzystwa Sztuk Pięknych. Następnie, w latach poprzedzających I wojnę światową, przeniósł się do Paryża. Tam odkrył najbardziej nowatorskie nurty artystyczne tamtych czasów. Wpływ Paula Gauguina, Paula Cézanne’a, a później kubistów odegrał decydującą rolę w jego rozwoju artystycznym. Otwierając się na te nowe formy, Witkowski zachował przywiązanie do figuratywizmu, szczególnie poprzez kompozycje martwych natur charakteryzujące się geometryczną konstrukcją i dużym rygorem formalnym.
Głęboko zaangażowany w polską scenę artystyczną, w 1917 roku dołączył do grupy Awangarda, w 1919 roku został prezesem Klubu Futurystów, a następnie w 1920 roku współzałożycielem Warszawskiego Ruchu Formistów, kolektywu inspirowanego ekspresjonizmem i futuryzmem. Później został aktywnym członkiem kilku kół artystycznych, takich jak Presens i Artyści Nowocześni, pozostając jednocześnie członkiem grupy Rytm, która wyznawała bardziej klasyczne wartości estetyczne.
Jego prace cieszyły się międzynarodowym uznaniem: wystawiał w Paryżu w 1922 roku na Wystawie Młodej Polski, w Brukseli w 1931 roku na wystawie „Żywa Sztuka w Europie”, a w Wenecji na Biennale w 1932 roku. W 1930 roku w Warszawie poświęcono mu wystawę indywidualną, a w 1937 roku otrzymał złoty medal na Międzynarodowej Wystawie Sztuki i Techniki w Paryżu.