Proweniencja:
kolekcja prywatna, Warszawa
Galeria Raster, 2015

Obraz Poggioreale stanowi przykład charakterystycznego dla Bartka Materki podejścia do malarstwa, w którym artysta bada granice percepcji i sposoby zniekształcania rzeczywistości. Twórca eksperymentuje z perspektywą i ostrością, tworząc wizje, w których świat widziany jest jakby przez zakłócony obiektyw. Inspiracją dla jego poszukiwań są m.in. opisy zaburzeń neurologicznych i zmysłowych przywoływane przez Olivera Sacksa w książce Antropolog na Marsie.
Proces twórczy Materki rozpoczyna się od fotografii przedstawiających codzienne sceny i bliskie mu osoby. Artysta przetwarza te ujęcia w malarskie kompozycje, w których deformacja staje się środkiem ekspresji emocji. Zacieranie kształtów, rozciąganie form i ograniczona, chłodna paleta barw prowadzą do powstania obrazów balansujących między zapisem rzeczywistości a jej subiektywnym odczuciem.
W pracy Poggioreale ukazany został rozpędzony samochód przemierzający opustoszałe miasto. Monochromatyczna kompozycja utrzymana w chłodnych fioletach i brązach przywołuje nocną scenerię, a rozmyta smuga światła wzmacnia wrażenie ruchu i ulotności. Tytuł odsyła do sycylijskiego miasta Poggioreale, zniszczonego przez trzęsienie ziemi w latach 60. XX wieku i do dziś pozostającego opuszczonym – symbolu przemijania i utraconego czasu.
Twórczość Materki opiera się na łączeniu codziennych obserwacji z refleksją nad ograniczeniami ludzkiego wzroku. Poprzez zniekształcenia i przesunięcia form artysta buduje niejednoznaczne przedstawienia, w których emocje, pamięć i widzenie wzajemnie się przenikają.
Bartek Materka ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Przez wiele lat współpracował z warszawską Galerią Raster. Jest laureatem stypendium Vermont Studio Center (Full Fellowship Award, 2005) oraz III nagrody Biennale Malarstwa „Bielska Jesień” (2006). Jego prace znajdują się m.in. w kolekcji Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie (MOCAK) oraz w kolekcjach Susan i Michaela Hort w Nowym Jorku.