Korpus został sformowany 24.07.1917 z inicjatywy Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego na ziemiach zaboru rosyjskiego, znajdujących się pod władzą Rządu Tymczasowego Rosji, z żołnierzy narodowości polskiej z armii rosyjskiej, służących na Froncie Zachodnim i Froncie Północnym (obecnie Białoruś, Polesie, Litwa, Łotwa). Dowodzony przez gen. Józefa Dowbora – Muśnickiego, mianowanego 6.08.1917 przez gen. Ławra Korniłowa na wniosek NPKW. Podstawą tworzenia korpusu była Dywizja Strzelców Polskich. Korpus nie został skierowany na front na skutek zawartego 17.12.1917 r. między Niemcami a Rosją Radziecką rozejmu i podjęcia rozmów pokojowych. Gen. Dowbor zaproponował dowództwu bolszewickiemu umowę rozlokowania sił I Korpusu, co miało stanowić podstawę do zawarcia rozejmu do czasu ostatecznego wyjaśnienia sytuacji na froncie. Dochodziło jednak ze strony bolszewików do utrudniania koncentracji korpusu, zatrzymywania poszczególnych transportów, prób rozbrajania pododdziałów i agitacji. Wobec tego gen. Dowbor zażądał 24.01.1918 r. od głównodowodzącego Frontu Zachodniego zaprzestania rozbrajania i utrudniania koncentracji pod rygorem potraktowania tych działań jako wrogich. W wyniku dezercji w korpusie pozostało 8 tysięcy żołnierzy, czyli połowa stanu. Z uwagi na odmowę zaopatrywania polskich oddziałów przez bolszewików doszło do walk korpusu z oddziałami Gwardii Czerwonej. W walkach tych, na początku lutego 1918, siły Korpusu odniosły kilka zwycięstw, z których najważniejsze to opanowanie między 29.01 a 3.02.1918 twierdzy i miasta Bobrujska. 19 lutego Polacy zdobyli Mińsk Litewski. Walki polsko-bolszewickie w tym czasie toczono również m.in. pod Tatarką, Osipowiczami, Żłobinem i w wielu innych regionach. Na przełomie lutego i marca, po zdobyciu Rohaczewa, Mohylewa i Żłobina, bolszewicy zostali wyparci za Dniepr. Jednocześnie z walkami z bolszewikami prowadzono rokowania z naciskającymi od zachodu wojskami niemieckimi Oberostu. 26.02.1918 r. zawarto porozumienie z Niemcami, które stwierdzało, że Korpus Polski jest wojskiem neutralnym, któremu dla rozlokowania się i wyżywienia, a także do obrony od napadów ze strony bolszewików wyznaczony jest teren między Dnieprem od Mohylowa aż do ujścia Berezyny i koleją Słuck – Osipowicze – Łapicze – Grodziniec. Korpus uzyskał tymczasową administrację okupacyjną nad tym terenem. Po zawarciu pokojowego traktatu brzeskiego władze niemieckie postanowiły jednak doprowadzić do likwidacji Korpusu. 10.03.1918 r. korpus liczył 16493 ludzi, zaś 10.05 – 23661 osób i prawie 10 tysięcy koni. 10 maja było 14 117 żołnierzy frontowych z silną jazdą i artylerią. Generał Dowbor dążył do przejścia korpusu wraz z bronią i wyposażeniem na ziemie polskie, jednakże niemieckie dowództwo zażądało demobilizacji korpusu. 10 kwietnia zdemobilizowano i zwolniono do byłego zaboru rosyjskiego, okupowanego przez Niemcy i Austro-Węgry, pierwszy tysiąc żołnierzy. 21.05.1918 korpus został rozformowany i rozbrojony w twierdzy w Bobrujsku. Ostatni transport wojsk korpusu opuścił Bobrujsk 8.07.1918. Żołnierze korpusu po rozbrojeniu przybyli w większości do Warszawy, gdzie weszli w skład powstającego Wojska Polskiego. Gdy organizowano zarządzanie tym obszarem w marcu 1918 r., powołano odpowiednie urzędy poczty polowej, które służyły zarówno służbowemu ruchowi pocztowemu, jak i ludności cywilnej zajętego terenu. Działało pięć urzędów poczt polowych: w Bobrujsku, Starym Bychowie, Mohylowie, Rohaczewie i Żłobinie. Dla polskich wojskowych nie było żadnych zwolnień z opłat i płacili za wysyłkę listów i kartek tak jak cywile. Poczta polowa I Polskiego Korpusu wprowadziła do obiegu dwa wydania znaczków, które służyły zarówno do frankowania przesyłek pocztowych, jak i do celów fiskalnych. Znaczki użyte do celów fiskalnych były kasowane urzędowym stemplem lub przekreślane piórem. Używano je do tego celu do 11.04.1918 r., kiedy to wydano znaczki stemplowe Korpusu. Niezależnie od znaczków, do obiegu wprowadzono również koperty, sekretniki i karty pocztowe, ze stosownymi nadrukami na rosyjskich całostkach.
Poczta polowa w Mohylewie została uruchomiona 31.03.1918 roku. Ostatni dzień stosowania znaczków I Korpusu trudny jest do ustalenia. Urzędowo działalność poczty miała ustać 21.05.1918 r., wiadomo jednak, że personel pocztowy wyjechał 8 lipca i znane są późniejsze przesyłki, np. z 25 czerwca.
Zbiór zawiera:
- 95 fotoatestów Zbigniewa Korszenia z 2024 r.
- znaczki I Korpusu ** na podlepkach * i kasowane
- błędy, odwrotki gwarantowane przez Zbigniewa Korszenia
- dużo fragmentów arkuszy
- znaczki fiskalne – 81 sztuk
- kartki pocztowe – 29 sztuk
- listy - 27 sztuk
- dokumenty - 21 sztuk
- całostki pocztowe – 10 sztuk
- wzory znaczków czasowych opłaty stemplowej polskiej, obowiązujących od dn. 11.04.1918 r. na terenie okupacji polskiego korpusu – unikat
Korpus został sformowany 24.07.1917 z inicjatywy Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego na ziemiach zaboru rosyjskiego, znajdujących się pod władzą Rządu Tymczasowego Rosji, z żołnierzy narodowości polskiej z armii rosyjskiej, służących na Froncie Zachodnim i Froncie Północnym (obecnie Białoruś, Polesie, Litwa, Łotwa). Dowodzony przez gen. Józefa Dowbora – Muśnickiego, mianowanego 6.08.1917 przez gen. Ławra Korniłowa na wniosek NPKW. Podstawą tworzenia korpusu była Dywizja Strzelców Polskich. Korpus nie został skierowany na front na skutek zawartego 17.12.1917 r. między Niemcami a Rosją Radziecką rozejmu i podjęcia rozmów pokojowych. Gen. Dowbor zaproponował dowództwu bolszewickiemu umowę rozlokowania sił I Korpusu, co miało stanowić podstawę do zawarcia rozejmu do czasu ostatecznego wyjaśnienia sytuacji na froncie. Dochodziło jednak ze strony bolszewików do utrudniania koncentracji korpusu, zatrzymywania poszczególnych transportów, prób rozbrajania pododdziałów i agitacji. Wobec tego gen. Dowbor zażądał 24.01.1918 r. od głównodowodzącego Frontu Zachodniego zaprzestania rozbrajania i utrudniania koncentracji pod rygorem potraktowania tych działań jako wrogich. W wyniku dezercji w korpusie pozostało 8 tysięcy żołnierzy, czyli połowa stanu. Z uwagi na odmowę zaopatrywania polskich oddziałów przez bolszewików doszło do walk korpusu z oddziałami Gwardii Czerwonej. W walkach tych, na początku lutego 1918, siły Korpusu odniosły kilka zwycięstw, z których najważniejsze to opanowanie między 29.01 a 3.02.1918 twierdzy i miasta Bobrujska. 19 lutego Polacy zdobyli Mińsk Litewski. Walki polsko-bolszewickie w tym czasie toczono również m.in. pod Tatarką, Osipowiczami, Żłobinem i w wielu innych regionach. Na przełomie lutego i marca, po zdobyciu Rohaczewa, Mohylewa i Żłobina, bolszewicy zostali wyparci za Dniepr. Jednocześnie z walkami z bolszewikami prowadzono rokowania z naciskającymi od zachodu wojskami niemieckimi Oberostu. 26.02.1918 r. zawarto porozumienie z Niemcami, które stwierdzało, że Korpus Polski jest wojskiem neutralnym, któremu dla rozlokowania się i wyżywienia, a także do obrony od napadów ze strony bolszewików wyznaczony jest teren między Dnieprem od Mohylowa aż do ujścia Berezyny i koleją Słuck – Osipowicze – Łapicze – Grodziniec. Korpus uzyskał tymczasową administrację okupacyjną nad tym terenem. Po zawarciu pokojowego traktatu brzeskiego władze niemieckie postanowiły jednak doprowadzić do likwidacji Korpusu. 10.03.1918 r. korpus liczył 16493 ludzi, zaś 10.05 – 23661 osób i prawie 10 tysięcy koni. 10 maja było 14 117 żołnierzy frontowych z silną jazdą i artylerią. Generał Dowbor dążył do przejścia korpusu wraz z bronią i wyposażeniem na ziemie polskie, jednakże niemieckie dowództwo zażądało demobilizacji korpusu. 10 kwietnia zdemobilizowano i zwolniono do byłego zaboru rosyjskiego, okupowanego przez Niemcy i Austro-Węgry, pierwszy tysiąc żołnierzy. 21.05.1918 korpus został rozformowany i rozbrojony w twierdzy w Bobrujsku. Ostatni transport wojsk korpusu opuścił Bobrujsk 8.07.1918. Żołnierze korpusu po rozbrojeniu przybyli w większości do Warszawy, gdzie weszli w skład powstającego Wojska Polskiego. Gdy organizowano zarządzanie tym obszarem w marcu 1918 r., powołano odpowiednie urzędy poczty polowej, które służyły zarówno służbowemu ruchowi pocztowemu, jak i ludności cywilnej zajętego terenu. Działało pięć urzędów poczt polowych: w Bobrujsku, Starym Bychowie, Mohylowie, Rohaczewie i Żłobinie. Dla polskich wojskowych nie było żadnych zwolnień z opłat i płacili za wysyłkę listów i kartek tak jak cywile. Poczta polowa I Polskiego Korpusu wprowadziła do obiegu dwa wydania znaczków, które służyły zarówno do frankowania przesyłek pocztowych, jak i do celów fiskalnych. Znaczki użyte do celów fiskalnych były kasowane urzędowym stemplem lub przekreślane piórem. Używano je do tego celu do 11.04.1918 r., kiedy to wydano znaczki stemplowe Korpusu. Niezależnie od znaczków, do obiegu wprowadzono również koperty, sekretniki i karty pocztowe, ze stosownymi nadrukami na rosyjskich całostkach.
Poczta polowa w Mohylewie została uruchomiona 31.03.1918 roku. Ostatni dzień stosowania znaczków I Korpusu trudny jest do ustalenia. Urzędowo działalność poczty miała ustać 21.05.1918 r., wiadomo jednak, że personel pocztowy wyjechał 8 lipca i znane są późniejsze przesyłki, np. z 25 czerwca.