Lufa stalowa dł. 201 mm (z warkoczem 241 mm), kal. 18 mm, w części dennej ośmiogranna, ku wylotowi okrągła, nie gwintowana. Przy wylocie osadzona stalowa muszka na półkulistej podstawce, na warkoczu lufy umieszczony jest celownik szczerbinkowy oraz ryty napis: "1816 / bis". Zamek kapiszonowy (pistonowy) wykonany ze stali bez zdobień. Kominek umieszczony na półkulistej podstawce po prawej stronie na grzbiecie lufy. Blacha stalowa, gładka, ze śladami zasklepienia po panewce zamka skałkowego. Na blasze ryta sygnatura wytwórni: "M.re Impale Mutzig". Kurek z pionowym ogonem i zawinięta do dołu główką jest bardzo charakterystyczny dla broni francuskiej tego okresu. Osada (łoże i kolba) z drzewa orzechowego. Łoże krótkie, sięgające połowy lufy, zakończone mosiężnym okuciem obejmującym również lufę, z otworem do osadzenia stalowego obojczyka w kanale wydrążonym w łożu pod lufą. Masywna kolba ma chwyt wzmocniony stalowymi taśmami. Do dolnej, przez którą przechodzi spust, przykręcony jest mosiężny kabłąk osłony spustu. Kolba zakończona jest mosiężnym okuciem głowicy chwytu, zamocowanym śrubą z kolistym uszkiem, w którym osadzony jest pierścień do przewleczenia rzemienia zapobiegającemu zgubieniu broni;

52
Pistolet regulaminowy,

wojskowy francuski wz. 1816 zmodyfikowany na kapiszonowy M 1822 T bis.
Dług. całk. - 350 mm. Lufa dług. 201 mm
Francja, Mutzig, lata 20-te XIX wieku.

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Lufa stalowa dł. 201 mm (z warkoczem 241 mm), kal. 18 mm, w części dennej ośmiogranna, ku wylotowi okrągła, nie gwintowana. Przy wylocie osadzona stalowa muszka na półkulistej podstawce, na warkoczu lufy umieszczony jest celownik szczerbinkowy oraz ryty napis: "1816 / bis". Zamek kapiszonowy (pistonowy) wykonany ze stali bez zdobień. Kominek umieszczony na półkulistej podstawce po prawej stronie na grzbiecie lufy. Blacha stalowa, gładka, ze śladami zasklepienia po panewce zamka skałkowego. Na blasze ryta sygnatura wytwórni: "M.re Impale Mutzig". Kurek z pionowym ogonem i zawinięta do dołu główką jest bardzo charakterystyczny dla broni francuskiej tego okresu. Osada (łoże i kolba) z drzewa orzechowego. Łoże krótkie, sięgające połowy lufy, zakończone mosiężnym okuciem obejmującym również lufę, z otworem do osadzenia stalowego obojczyka w kanale wydrążonym w łożu pod lufą. Masywna kolba ma chwyt wzmocniony stalowymi taśmami. Do dolnej, przez którą przechodzi spust, przykręcony jest mosiężny kabłąk osłony spustu. Kolba zakończona jest mosiężnym okuciem głowicy chwytu, zamocowanym śrubą z kolistym uszkiem, w którym osadzony jest pierścień do przewleczenia rzemienia zapobiegającemu zgubieniu broni;