WYSTAWIANY:
Andrzej Wróblewski, David Zwirner Gallery, Londyn 16.03-14.04

LITERATURA:
Andrzej Wróblewski. Retrospektywa, katalog wystawy, red. Zofia Gołubiew, Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, Warszawa 1998, poz. kat. 4.1 s. 44 (il.)

Prezentowana praca jest przykładem niezwykle nowoczesnego myślenia o przedstawianiu figury ludzkiej. „Pieta” to ujęta kilkoma zaledwie liniami figura młodej kobiety trzymającej w dłoniach maskotkę. Praca jest szkicem do obrazu olejnego namalowanego w 1946 pt. „Dziewczynka z misiem” przedstawiają dziewczynkę z kokardami trzymająca na rękach misia. W pracy można zauważyć również nowatorskie podejście do tematu, w którym profanum miesza się ze sferą sacrum, a modelka artysty porównywana jest do Matki Boskiej opłakującej Jezusa. Wróblewski miał niezwykłą zdolność do syntetycznego ujmowania rzeczywistości za pomocą jedynie kilku pociągnięć pędzlem. Uproszczone kompozycje, obdarowane dużym ładunkiem ekspresyjnym, świadczą o ogromnym talencie artysty do obserwowania rzeczywistości.

Wróblewski był twórcą niedocenionym za swoich czasów, który myśleniem i praktyką artystyczną zdecydowanie wykraczał poza obowiązujące kanony. Wyróżniał się już podczas studiów na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdy uczył się zawodu w pracowni Hanny Rudzkiej-Cybisowej. Szybko dołączył do grona nowoczesnych artystów, będąc propagatorem rozwoju polskiej sztuki współczesnej. Nie miał w środowisku krakowskim jednak wielu zwolenników – między innymi przez poważne podejście do istoty sztuki i sposobu obrazowania w niej świata. Mimo przeciwności niezłomnie rozwijał swoją wizję artystyczną – tworzył obrazy wynikające z obserwacji rzeczywistości, poddane jednak deformacji i przesiąknięte jego indywidualną ekspresją. W 1948 artysta zainicjował powstawanie Grupy Samokształceniowej w krakowskiej akademii, do której przystąpili m.in. Przemysław Brykalski, Andrzej Strumiłło czy Andrzej Wajda.

Na początku lat 50. Wróblewski, jako jeden z niewielu przedstawicieli swojego pokolenia, zdecydował się nie stawiać oporu socrealizmowi, ale połączyć go ze swoją ekspresyjną, nieco mroczną estetyką. Wynikiem tego połączenia jest styl, który dziś zdobył uznani w kraju i zagranicą. Wróblewski zapisał się na kartach historii głównie jako malarz przedstawień metaforycznych, mówiących o tragicznych przeżyciach związanych z rzeczywistością wojenną i komunistyczną (serie „Rozstrzelań”, przedstawienia „Błękitnych kierowców” czy „Ukrzesłowienia”).

W jego dorobu znaleźć można jednak również niezliczone prace na papierze, będące swego rodzaju wizualnym dziennikiem malarza. W kilkuset pozostałych po młodym twórcy (Wróblewski zmarł tragicznie w wieku 30 lat) gwaszach, akwarelach i rysunkach tuszem zachowały się też sceny z codziennego życia artysty. Niejednokrotnie stanowiły one inspirację do tworzenia kompozycji w większych pracach olejnych. Wiele z obrazów Wróblewskiego zarówno na papierze, jak i płócien to dzieła dwustronne. Ponieważ artysta nie był cenionym twórcą za życia, miał bardzo ograniczone środki finansowe – korzystał więc z każdej dostępnej powierzchni do malowania.

W latach 1945-52 studiował malarstwo na ASP w Krakowie oraz historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od roku 1946 brał udział w wystawach, od 1948 zajmował się także publicystyką, głównie z dziedziny sztuki. W latach 1950-54 pełnił funkcję asystenta w krakowskiej ASP w pracowniach m.in. prof. Radnickiego i prof. Rudzkiej-Cybisowej. Zmarł 23 marca 1957 na samotnej wycieczce w Tatrach. W swoich pracach, posługując się oryginalnym, fascynującym językiem malarskim, w sposób niezwykle sugestywny wypowiedział tragiczne doświadczenia pokolenia dorastającego w okresie wojny i wkraczającego w dojrzałość w czasach stalinowskich. Uważany za prekursora nowej figuracji, współczesnego realizmu, także nowej ekspresji, należy do największych polskich malarzy XX w.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

26
Andrzej WRÓBLEWSKI (1927-1957)

Pieta [szkic do Dziewczyny z misiem]

tusz/papier, 29,5 x 25 cm (arkusz)
opisany p.d.: 'Pieta'
opisany na odwrociu: 'Z-41' oraz odręczne napisy
na odwrociu naklejka z David Zwirner Gallery

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

WYSTAWIANY:
Andrzej Wróblewski, David Zwirner Gallery, Londyn 16.03-14.04

LITERATURA:
Andrzej Wróblewski. Retrospektywa, katalog wystawy, red. Zofia Gołubiew, Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, Warszawa 1998, poz. kat. 4.1 s. 44 (il.)

Prezentowana praca jest przykładem niezwykle nowoczesnego myślenia o przedstawianiu figury ludzkiej. „Pieta” to ujęta kilkoma zaledwie liniami figura młodej kobiety trzymającej w dłoniach maskotkę. Praca jest szkicem do obrazu olejnego namalowanego w 1946 pt. „Dziewczynka z misiem” przedstawiają dziewczynkę z kokardami trzymająca na rękach misia. W pracy można zauważyć również nowatorskie podejście do tematu, w którym profanum miesza się ze sferą sacrum, a modelka artysty porównywana jest do Matki Boskiej opłakującej Jezusa. Wróblewski miał niezwykłą zdolność do syntetycznego ujmowania rzeczywistości za pomocą jedynie kilku pociągnięć pędzlem. Uproszczone kompozycje, obdarowane dużym ładunkiem ekspresyjnym, świadczą o ogromnym talencie artysty do obserwowania rzeczywistości.

Wróblewski był twórcą niedocenionym za swoich czasów, który myśleniem i praktyką artystyczną zdecydowanie wykraczał poza obowiązujące kanony. Wyróżniał się już podczas studiów na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdy uczył się zawodu w pracowni Hanny Rudzkiej-Cybisowej. Szybko dołączył do grona nowoczesnych artystów, będąc propagatorem rozwoju polskiej sztuki współczesnej. Nie miał w środowisku krakowskim jednak wielu zwolenników – między innymi przez poważne podejście do istoty sztuki i sposobu obrazowania w niej świata. Mimo przeciwności niezłomnie rozwijał swoją wizję artystyczną – tworzył obrazy wynikające z obserwacji rzeczywistości, poddane jednak deformacji i przesiąknięte jego indywidualną ekspresją. W 1948 artysta zainicjował powstawanie Grupy Samokształceniowej w krakowskiej akademii, do której przystąpili m.in. Przemysław Brykalski, Andrzej Strumiłło czy Andrzej Wajda.

Na początku lat 50. Wróblewski, jako jeden z niewielu przedstawicieli swojego pokolenia, zdecydował się nie stawiać oporu socrealizmowi, ale połączyć go ze swoją ekspresyjną, nieco mroczną estetyką. Wynikiem tego połączenia jest styl, który dziś zdobył uznani w kraju i zagranicą. Wróblewski zapisał się na kartach historii głównie jako malarz przedstawień metaforycznych, mówiących o tragicznych przeżyciach związanych z rzeczywistością wojenną i komunistyczną (serie „Rozstrzelań”, przedstawienia „Błękitnych kierowców” czy „Ukrzesłowienia”).

W jego dorobu znaleźć można jednak również niezliczone prace na papierze, będące swego rodzaju wizualnym dziennikiem malarza. W kilkuset pozostałych po młodym twórcy (Wróblewski zmarł tragicznie w wieku 30 lat) gwaszach, akwarelach i rysunkach tuszem zachowały się też sceny z codziennego życia artysty. Niejednokrotnie stanowiły one inspirację do tworzenia kompozycji w większych pracach olejnych. Wiele z obrazów Wróblewskiego zarówno na papierze, jak i płócien to dzieła dwustronne. Ponieważ artysta nie był cenionym twórcą za życia, miał bardzo ograniczone środki finansowe – korzystał więc z każdej dostępnej powierzchni do malowania.

W latach 1945-52 studiował malarstwo na ASP w Krakowie oraz historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od roku 1946 brał udział w wystawach, od 1948 zajmował się także publicystyką, głównie z dziedziny sztuki. W latach 1950-54 pełnił funkcję asystenta w krakowskiej ASP w pracowniach m.in. prof. Radnickiego i prof. Rudzkiej-Cybisowej. Zmarł 23 marca 1957 na samotnej wycieczce w Tatrach. W swoich pracach, posługując się oryginalnym, fascynującym językiem malarskim, w sposób niezwykle sugestywny wypowiedział tragiczne doświadczenia pokolenia dorastającego w okresie wojny i wkraczającego w dojrzałość w czasach stalinowskich. Uważany za prekursora nowej figuracji, współczesnego realizmu, także nowej ekspresji, należy do największych polskich malarzy XX w.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.