POCHODZENIE:
- spuścizna po artyście, Rzym
- zbiory spadkobierców artysty, Stanisława i Marii Kuczborskich
- dom aukcyjny Van Ham, Kolonia, maj 2012
- kolekcja prywatna, Polska

WYSTAWIANY:
- Aleksander Gierymski 1850-1901, Muzeum Narodowe w Warszawie, 20 marca - 10 sierpnia 2014
- Wystawa pośmiertna prac śp. Aleksandra Gierymskiego, Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, Warszawa, 1902

LITERATURA:
- Aleksander Gierymski 1850-1901, katalog wystawy, Muzeum Narodowe w Warszawie, 20 marca - 10 sierpnia 2014, Warszawa 2014, nr kat. I/190, s. 285 (il.)
- negatyw ze zdjęciem obrazu, Dział Dokumentacji Wizualnej, Muzeum Narodowe w Warszawie, nr 1960
- Wystawa pośmiertna prac śp. Aleksandra Gierymskiego, katalog wystawy, Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, Warszawa 1902, s. 10, nr kat. 124

Gierymski mieszkał w Rzymie przez znaczną część swojej kariery. Po raz pierwszy wyjechał do Italii, z chorym już wtedy bratem Maksem, w 1871. W Rzymie mieszkał z niewielkimi przerwami w latach 1873-79. Po dłuższym pobycie w Warszawie od 1885 przebywał za granicą. Ostatnie lata życia spędził w Italii. Legendę „malarza wyklętego” zwielokrotnia fakt, że zmarł w 1901 w rzymskim szpitalu psychiatrycznym Santa Maria della Pietà. W ostatnim okresie twórczości opieką otoczył Gierymskiego rzeźbiarz Antoni Madeyski, opiekun jego spuścizny i twórca nagrobka malarza na cmentarzu Campo Verano.

Prezentowane studium z Piazza del Popolo pochodzi z finalnej fazy twórczości artysty, kiedy to maksymalnie zbliżał się do formuły „malarstwa czystego”, z zapałem studiując nurtujące go przez całą karierę problemy światła i koloru. W latach 1899-1900 wykonał kilka obrazów przedstawiających motyw placu z widokiem na Porta del Popolo, bazylikę Santa Maria del Popolo, egipski obelisk Ramzesa II oraz wzgórze Pincio z fontanną della Dea di Roma i górującym nad nią nimfeum. Prezentowany szkic stanowi rodzaj malarskiego konceptu towarzyszącego powstaniu dużych kompozycji, kompleksowo opisanych w katalogu monograficznej wystawy artysty (Muzeum Narodowe w Warszawie, 2014). Gierymski naniósł na podobrazie plamy czystego koloru, eksponując przy tym efekty fakturalne sprzyjające wrażeniu migotania światła na powierzchni obrazu.

W 1867 roku rozpoczął kilkumiesięczne studia artystyczne w warszawskiej Klasie Rysunkowej, najprawdopodobniej pod kierunkiem Rafała Hadziewicza. W 1868 roku dzięki uzyskanym funduszom wyjechał na dalsze studia do Monachium, gdzie był jednym z najważniejszych malarzy polskiej kolonii artystycznej w tym mieście. W latach 1868 – 69 uczył się u Georga Hiltenspergera, Alexandra Strähubera i Hermanna Anschütza. Był także uczniem Karla Piloty’ego (w 1870 lub 1871/72). Studia w akademii ukończył w 1872 roku, otrzymując nagrodę za obraz Scena sądu z ‘Kupca weneckiego’. W 1873 roku podróżował z bratem Maksymilianem po Tyrolu i Włoszech (odwiedzili Wenecję, Weronę, Trydent). W latach 1875 – 1879 mieszkał z przerwami w Rzymie. Do kraju powrócił w 1879 roku i zamieszkał w Warszawie. W 1884 roku wyjechał do Wiednia, później do Włoch (w 1885 – 87 mieszkał ponownie w Rzymie), Monachium (1888 – 90) i po raz pierwszy do Paryża (1890 – 93). Kolejne lata spędził w Paryżu i we Włoszech – w Weronie i Rzymie. Wystawiał głównie poza granicami kraju: w Wiedniu, Monachium, Berlinie i wielu innych miastach Europy. Malował sceny kostiumowe inspirowane malarstwem XVIII w., pejzaże miejskie – głównie nokturny i widoki architektury, sceny rodzajowe związane z miastem i jego krajobrazami (zwłaszcza w okresie warszawskim w jego twórczości dominuje tematyka związana z życiem w najuboższych nadwiślańskich dzielnicach i egzotyka getta żydowskiego), pejzaże z okolic Monachium i Tyrolu.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.

16
Aleksander GIERYMSKI (1850-1901)

Piazza del Popolo w Rzymie, studium ("Pincio Roma"), 1899

olej/płótno naklejone na tekturę, 17,5 x 25 cm
na odwrociu papierowa nalepka inwentarzowa spuścizny artysty w Rzymie, nalepka Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, nalepka aukcyjna oraz nalepka depozytowa Muzeum Narodowego w Warszawie

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

POCHODZENIE:
- spuścizna po artyście, Rzym
- zbiory spadkobierców artysty, Stanisława i Marii Kuczborskich
- dom aukcyjny Van Ham, Kolonia, maj 2012
- kolekcja prywatna, Polska

WYSTAWIANY:
- Aleksander Gierymski 1850-1901, Muzeum Narodowe w Warszawie, 20 marca - 10 sierpnia 2014
- Wystawa pośmiertna prac śp. Aleksandra Gierymskiego, Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, Warszawa, 1902

LITERATURA:
- Aleksander Gierymski 1850-1901, katalog wystawy, Muzeum Narodowe w Warszawie, 20 marca - 10 sierpnia 2014, Warszawa 2014, nr kat. I/190, s. 285 (il.)
- negatyw ze zdjęciem obrazu, Dział Dokumentacji Wizualnej, Muzeum Narodowe w Warszawie, nr 1960
- Wystawa pośmiertna prac śp. Aleksandra Gierymskiego, katalog wystawy, Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, Warszawa 1902, s. 10, nr kat. 124

Gierymski mieszkał w Rzymie przez znaczną część swojej kariery. Po raz pierwszy wyjechał do Italii, z chorym już wtedy bratem Maksem, w 1871. W Rzymie mieszkał z niewielkimi przerwami w latach 1873-79. Po dłuższym pobycie w Warszawie od 1885 przebywał za granicą. Ostatnie lata życia spędził w Italii. Legendę „malarza wyklętego” zwielokrotnia fakt, że zmarł w 1901 w rzymskim szpitalu psychiatrycznym Santa Maria della Pietà. W ostatnim okresie twórczości opieką otoczył Gierymskiego rzeźbiarz Antoni Madeyski, opiekun jego spuścizny i twórca nagrobka malarza na cmentarzu Campo Verano.

Prezentowane studium z Piazza del Popolo pochodzi z finalnej fazy twórczości artysty, kiedy to maksymalnie zbliżał się do formuły „malarstwa czystego”, z zapałem studiując nurtujące go przez całą karierę problemy światła i koloru. W latach 1899-1900 wykonał kilka obrazów przedstawiających motyw placu z widokiem na Porta del Popolo, bazylikę Santa Maria del Popolo, egipski obelisk Ramzesa II oraz wzgórze Pincio z fontanną della Dea di Roma i górującym nad nią nimfeum. Prezentowany szkic stanowi rodzaj malarskiego konceptu towarzyszącego powstaniu dużych kompozycji, kompleksowo opisanych w katalogu monograficznej wystawy artysty (Muzeum Narodowe w Warszawie, 2014). Gierymski naniósł na podobrazie plamy czystego koloru, eksponując przy tym efekty fakturalne sprzyjające wrażeniu migotania światła na powierzchni obrazu.

W 1867 roku rozpoczął kilkumiesięczne studia artystyczne w warszawskiej Klasie Rysunkowej, najprawdopodobniej pod kierunkiem Rafała Hadziewicza. W 1868 roku dzięki uzyskanym funduszom wyjechał na dalsze studia do Monachium, gdzie był jednym z najważniejszych malarzy polskiej kolonii artystycznej w tym mieście. W latach 1868 – 69 uczył się u Georga Hiltenspergera, Alexandra Strähubera i Hermanna Anschütza. Był także uczniem Karla Piloty’ego (w 1870 lub 1871/72). Studia w akademii ukończył w 1872 roku, otrzymując nagrodę za obraz Scena sądu z ‘Kupca weneckiego’. W 1873 roku podróżował z bratem Maksymilianem po Tyrolu i Włoszech (odwiedzili Wenecję, Weronę, Trydent). W latach 1875 – 1879 mieszkał z przerwami w Rzymie. Do kraju powrócił w 1879 roku i zamieszkał w Warszawie. W 1884 roku wyjechał do Wiednia, później do Włoch (w 1885 – 87 mieszkał ponownie w Rzymie), Monachium (1888 – 90) i po raz pierwszy do Paryża (1890 – 93). Kolejne lata spędził w Paryżu i we Włoszech – w Weronie i Rzymie. Wystawiał głównie poza granicami kraju: w Wiedniu, Monachium, Berlinie i wielu innych miastach Europy. Malował sceny kostiumowe inspirowane malarstwem XVIII w., pejzaże miejskie – głównie nokturny i widoki architektury, sceny rodzajowe związane z miastem i jego krajobrazami (zwłaszcza w okresie warszawskim w jego twórczości dominuje tematyka związana z życiem w najuboższych nadwiślańskich dzielnicach i egzotyka getta żydowskiego), pejzaże z okolic Monachium i Tyrolu.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.