Wyczółkowski dosyć często stosował zabieg obniżania horyzontu. Budował napięcie formując spiętrzone chmury, i dodając do nich majaczące we mgle budowle (Błonia Krakowskie o świcie, 1906, kolekcja prywatna), czy zarysy gór (Krajobraz z Jaremcza, 1910, MNK-III-r.a.15.715). Niekiedy, szczególnie w krajobrazach ukraińskich, pokazywał spokój natury i bezkres pól. Umieszczał w dali stogi, pagórki, wiatraki, czy sylwetki chłopskich zabudowań, ale ledwo widoczne, urozmaicające jedynie horyzont. Powyższy obraz potwierdza, jak ważna była dla artysty przestrzeń, chociaż zazwyczaj stanowiła głównie tło dla rodzajowych przedstawień.