"Przychodzą lata wojny - czas zamętu i zagubienia. Nie jest to pora przyjazna takiemu malowaniu, jakie jest treścią życia Tymona Niesiołowskiego. Na to, by przeżywać świat w takim cichym, radosnym zapatrzeniu, trzeba trochę spokoju, trochę psychicznej przestrzeni. Tymczasem malowanie w wojennym Wilnie jest raczej borykaniem się - nie tylko z materią malarską - ale i z zagrożeniem, zimnem, i biedą. `Rozpocząłem nowy krajobraz - notuje Niesiołowski w styczniu 1944 roku. - Drzewa w rozmaitej tonacji na tle zimnego nieba. Stosuję manierę pionowych pociągnięć pędzla. Raczej - pionowo ukośnych, tak by się rytmicznie kolor wznosił i opadał, przy użyciu jednokierunkowych dotknięć. (...) Czasu mam dla siebie, mało`. `Znowu pada śnieg. (...) Na pustych ulicach - było jasno i bardzo miło. Coś nienormalnego odczuwałem w całej tej ciszy. Postanowiłem jutro choć jedną godzinę pomalować. Zobaczę, jak mi się to uda?` (10.1.44 r.) (...) `Mróz wzmaga się na noc. Dzień upłynął na rannym piłowaniu i rąbaniu drzewa. Bolała mnie ręka w przegubie. Trochę malowałem` (13.1.44 r.)".
JOANNA POLLAKÓWNA, TYMON NIESIOŁOWSKI, KATALOG WYSTAWY, MNW, PAŹDZIERNIK-LISTOPAD 1982, WARSZAWA 1982, S. 10

Studiował w latach 1900-05 w krakowskiej ASP u J. Mehoffera, S. Wyspiańskiego i T. Axentowicza. W 1907-08, 1912 i 1928 podróżował do Monachium, Wiednia, Włoch i Paryża. Od 1905 r. mieszkał w Zakopanem, gdzie projektował wzory dla pracowni "Kilim". We jego wczesnej twórczości widoczne są wpływy secesji i malarstwa Paula Gauguina, później także Paula Cézanne`a i Augusta Renoir`a oraz Amadeo Modigliani`ego. Używał czystych, intensywnych kolorów, postacie i przedmioty obrysowywał wyrazistym konturem. Od 1928 roku był profesorem na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, a w latach 1945-60 na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Należał do Towarzystwa Sztuka Podhalańska, ugrupowania Rytm oraz do Grupy Toruńskiej. Malował najchętniej akty we wnętrzach, kąpiące się kobiety, postacie z cyrku i z commedia dell`arte, kwiaty oraz pejzaże i widoki miejskie. Tworzył także na zamówienie portrety, rysował pocztówki, zajmował się grafiką, rzeźbą, pisał dramaty, opowiadania i powieści.

63
Tymon NIESIOŁOWSKI (1882 - 1965)

Pejzaż z drzewami, lata 40. XX w.

olej/sklejka, 36 x 29 cm
na odwrociu dedykacja odautorska: `KOCHANEMU PANU JANOWI BOROWSKIEMU | NA PAMIĄTKE DNI SMUTNYCH | - TYMON | WILNO 1 II 1944`

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

"Przychodzą lata wojny - czas zamętu i zagubienia. Nie jest to pora przyjazna takiemu malowaniu, jakie jest treścią życia Tymona Niesiołowskiego. Na to, by przeżywać świat w takim cichym, radosnym zapatrzeniu, trzeba trochę spokoju, trochę psychicznej przestrzeni. Tymczasem malowanie w wojennym Wilnie jest raczej borykaniem się - nie tylko z materią malarską - ale i z zagrożeniem, zimnem, i biedą. `Rozpocząłem nowy krajobraz - notuje Niesiołowski w styczniu 1944 roku. - Drzewa w rozmaitej tonacji na tle zimnego nieba. Stosuję manierę pionowych pociągnięć pędzla. Raczej - pionowo ukośnych, tak by się rytmicznie kolor wznosił i opadał, przy użyciu jednokierunkowych dotknięć. (...) Czasu mam dla siebie, mało`. `Znowu pada śnieg. (...) Na pustych ulicach - było jasno i bardzo miło. Coś nienormalnego odczuwałem w całej tej ciszy. Postanowiłem jutro choć jedną godzinę pomalować. Zobaczę, jak mi się to uda?` (10.1.44 r.) (...) `Mróz wzmaga się na noc. Dzień upłynął na rannym piłowaniu i rąbaniu drzewa. Bolała mnie ręka w przegubie. Trochę malowałem` (13.1.44 r.)".
JOANNA POLLAKÓWNA, TYMON NIESIOŁOWSKI, KATALOG WYSTAWY, MNW, PAŹDZIERNIK-LISTOPAD 1982, WARSZAWA 1982, S. 10

Studiował w latach 1900-05 w krakowskiej ASP u J. Mehoffera, S. Wyspiańskiego i T. Axentowicza. W 1907-08, 1912 i 1928 podróżował do Monachium, Wiednia, Włoch i Paryża. Od 1905 r. mieszkał w Zakopanem, gdzie projektował wzory dla pracowni "Kilim". We jego wczesnej twórczości widoczne są wpływy secesji i malarstwa Paula Gauguina, później także Paula Cézanne`a i Augusta Renoir`a oraz Amadeo Modigliani`ego. Używał czystych, intensywnych kolorów, postacie i przedmioty obrysowywał wyrazistym konturem. Od 1928 roku był profesorem na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, a w latach 1945-60 na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Należał do Towarzystwa Sztuka Podhalańska, ugrupowania Rytm oraz do Grupy Toruńskiej. Malował najchętniej akty we wnętrzach, kąpiące się kobiety, postacie z cyrku i z commedia dell`arte, kwiaty oraz pejzaże i widoki miejskie. Tworzył także na zamówienie portrety, rysował pocztówki, zajmował się grafiką, rzeźbą, pisał dramaty, opowiadania i powieści.