Artystyczną postawę Tadeusza Dominika ukształtowała bez wątpienia lekcja koloryzmu. Malarz był uczniem Jana Cybisa - artysty bodaj najbardziej wiernego wypracowanej przez kapistów postawie malarskiej. Twórczość Dominika jednak rewiduje tę postawę - artysta, sięgając po siłę koloru, oddawał ją w służbę odmiennej niż w przypadku jego nauczycieli sztuki: pokładał bowiem większą wiarę w jego artystyczną samoistność i samowystarczalność. Barwa służy w jego płótnach interpretowaniu wewnętrznych stanów emocjonalnych, które powoduje kontakt artysty z naturą. W odróżnieniu od realistycznego, bo uwikłanego w doświadczenie przedmiotu, malarstwa kapistów, jest to sztuka, za której podstawę przyjąć należy odmienny rodzaj doświadczenia i obcowania ze światem. Ekspresja obrazów Dominika sprawia, że rzeczywistość w nich przedstawiona zdaje się być w nieustającym procesie kreacji. Jak pisał Peter Selz we wstępie do słynnej wystawy "15 Polish Painters" w MoMA w 1961 roku - "jego obrazy przywołują nie tyle formy natury, ile procesy w niej zachodzące, a widziany przez niego świat podlega bezustannej metamorfozie".

Malarz, grafik, zajmował się też tkaniną artystyczną, ceramiką, a także grafiką komputerową. W latach 1946-51 studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom uzyskał w 1953 roku w pracowni prof. Jana Cybisa. W 1951 roku rozpoczął pracę pedagogiczną na stołecznej uczelni i przeszedł przez wszystkie stopnie kariery akademickiej, od asystenta do profesora zwyczajnego (1988). Dwukrotnie był dziekanem Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP. Był laureatem m.in. nagrody im. Jana Cybisa (1973) i stypendystą Ford Foundation (1962). Jego prace znajdują się w zbiorach muzealnych oraz prywatnych w Polsce i na świecie.

4
Tadeusz DOMINIK (1928-2014)

Pejzaż, lata 80. XX w.

akryl/płótno, 80 x 100 cm
sygnowany l.d.: `Dominik`
opisany na odwrociu: `T. Dominik` oraz zamazany tytuł pracy

OPINIE:
- praca posiada potwierdzenie autentycznosci podpisane przez syna artysty, Tomasza Dominika
POCHODZENIE:
- zakup w Salonie DESA na Nowym Swiecie, lata 80. XX w.
- kolekcja prywatna, Niemcy/Polska

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Artystyczną postawę Tadeusza Dominika ukształtowała bez wątpienia lekcja koloryzmu. Malarz był uczniem Jana Cybisa - artysty bodaj najbardziej wiernego wypracowanej przez kapistów postawie malarskiej. Twórczość Dominika jednak rewiduje tę postawę - artysta, sięgając po siłę koloru, oddawał ją w służbę odmiennej niż w przypadku jego nauczycieli sztuki: pokładał bowiem większą wiarę w jego artystyczną samoistność i samowystarczalność. Barwa służy w jego płótnach interpretowaniu wewnętrznych stanów emocjonalnych, które powoduje kontakt artysty z naturą. W odróżnieniu od realistycznego, bo uwikłanego w doświadczenie przedmiotu, malarstwa kapistów, jest to sztuka, za której podstawę przyjąć należy odmienny rodzaj doświadczenia i obcowania ze światem. Ekspresja obrazów Dominika sprawia, że rzeczywistość w nich przedstawiona zdaje się być w nieustającym procesie kreacji. Jak pisał Peter Selz we wstępie do słynnej wystawy "15 Polish Painters" w MoMA w 1961 roku - "jego obrazy przywołują nie tyle formy natury, ile procesy w niej zachodzące, a widziany przez niego świat podlega bezustannej metamorfozie".

Malarz, grafik, zajmował się też tkaniną artystyczną, ceramiką, a także grafiką komputerową. W latach 1946-51 studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom uzyskał w 1953 roku w pracowni prof. Jana Cybisa. W 1951 roku rozpoczął pracę pedagogiczną na stołecznej uczelni i przeszedł przez wszystkie stopnie kariery akademickiej, od asystenta do profesora zwyczajnego (1988). Dwukrotnie był dziekanem Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP. Był laureatem m.in. nagrody im. Jana Cybisa (1973) i stypendystą Ford Foundation (1962). Jego prace znajdują się w zbiorach muzealnych oraz prywatnych w Polsce i na świecie.