Barbara Levittoux-Świderska należała do pierwszego pokolenia twórców Polskiej Szkoły Tkaniny i była jedną z artystek, które współtworzyły jej międzynarodową rangę.
Jej prace prezentowano na prestiżowych Biennale Tkaniny w Lozannie, gdzie szczególne uznanie zdobyły jej monumentalne, przestrzenne realizacje przypominające miękkie spływające twory o strukturze sieci. Od połowy lat 60. artystka równolegle z malarstwem rozwijała autorską koncepcję tkaniny artystycznej, która szybko stała się jednym z najważniejszych obszarów jej działalności. Pracowała z naturalnymi materiałami — lnem, konopiami, sizalem, wełną — rzadko ingerując w ich kolor, skupiając się na strukturze i linearności splotu.
"Pejzaż" pochodzi z etapu twórczości artystki, kiedy w malarskich przedstawieniach redukowała detale, kiedy dominowały uproszczone motywy horyzontu, dróg i układów chmur, traktowane jako pretekst do refleksji nad przestrzenią i światłem. Charakterystyczne jest tu szerokie użycie bieli, szarości i brązów, które wzmacniają kontemplacyjny charakter obrazów. Jej malarstwo stało się niemal monochromatyczne, budujące atmosferę ciszy i zawieszenia.