Malarz, grafik i rysownik Leon Wyczółkowski należał do kręgu najwybitniejszych artystów przełomu XIX i pierwszych dekad XX wieku. Malarstwa uczył się w latach 1869-1874 w warszawskiej Klasie Rysunkowej Wojciecha Gersona oraz w Akademii monachijskiej w pracowni Alexandra Wagnera. Potem kontynuował studia w klasie kompozycji u Jana Matejki w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. W 1880 roku powrócił do Warszawy. W 1889 r. zobaczył wystawę C. Moneta w Paryżu oraz J. Pankiewicza i W. Podkowińskiego w Warszawie, co skłoniło go do eksperymentowania z kolorem i światłem. Lata 1883-1894 spędził na Ukrainie, a w jego twórczości wyraźnie widoczny jest wpływ realizmu. W 1895 r. powrócił do Krakowa, gdzie został profesorem Akademii Sztuk Pięknych. Funkcję tę sprawował do 1911 r. Na kilka lat przed śmiercią prowadził katedrę grafiki na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (od 1934), gdzie zmarł w 1936 r. Stał się jednym z założycieli Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. Podróżował po Europie. Brał udział w licznych wystawach, również międzynarodowych.
W 1910 roku artysta od wiosny do wczesnej jesieni odbywał podróż po Huculszczyźnie i Bukowinie, zwiedzając okolice Jaremcza, Jabłonki, Suczawy oraz Czerniowców. Tam powstało około 60 prac z widokami zwiedzanych miejsc (z użyciem akwareli i pasteli). Prace te nie uzyskały aprobaty Feliksa Jasieńskiego i miały w części zostać później przez malarza zniszczone. W czasie podróży powstawały również szkice do Teki Huculskiej, wykorzystane do stworzenia 29 autolitografii. Prezentowana praca przedstawia pejzaż z Karpat Wschodnich. Na pierwszym planie widoczne jest ogrodzenie, a za nim, po prawej stronie, dwa stogi siana. W głębi widać zespół zabudowań. W tle widoczne jest pasmo gór zasnute błękitem mgieł na tle jasnego nieba z obłokami. Kompozycja ujmuje ten sam fragment krajobrazu, o podobnym układzie jak praca przechowywana obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie (MNK-III-r.a.14473), która była dedykowana [Ludomirowi?] Różyckiemu.
Literatura: Leon Wyczółkowski. Listy i wspomnienia, oprac. M. Twardowska, Zakład Narodowy im. Ossolińskich -Wydawnictwo, Wrocław 1960, s. 106-107, 244, 284; K. Kulig-Janarek, W. Milewska, Leon Wyczółkowski 1852-1936. W 150.rocznicę urodzin artysty, Muzeum Narodowe w Krakowie, Kraków 2003, s.18, 54, 231, 307.
pastel, akwarela/papier, 47 x 68,
sygnowany i datowany p. d. brązową kredką: LWyczoł /910
Malarz, grafik i rysownik Leon Wyczółkowski należał do kręgu najwybitniejszych artystów przełomu XIX i pierwszych dekad XX wieku. Malarstwa uczył się w latach 1869-1874 w warszawskiej Klasie Rysunkowej Wojciecha Gersona oraz w Akademii monachijskiej w pracowni Alexandra Wagnera. Potem kontynuował studia w klasie kompozycji u Jana Matejki w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. W 1880 roku powrócił do Warszawy. W 1889 r. zobaczył wystawę C. Moneta w Paryżu oraz J. Pankiewicza i W. Podkowińskiego w Warszawie, co skłoniło go do eksperymentowania z kolorem i światłem. Lata 1883-1894 spędził na Ukrainie, a w jego twórczości wyraźnie widoczny jest wpływ realizmu. W 1895 r. powrócił do Krakowa, gdzie został profesorem Akademii Sztuk Pięknych. Funkcję tę sprawował do 1911 r. Na kilka lat przed śmiercią prowadził katedrę grafiki na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (od 1934), gdzie zmarł w 1936 r. Stał się jednym z założycieli Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. Podróżował po Europie. Brał udział w licznych wystawach, również międzynarodowych.
W 1910 roku artysta od wiosny do wczesnej jesieni odbywał podróż po Huculszczyźnie i Bukowinie, zwiedzając okolice Jaremcza, Jabłonki, Suczawy oraz Czerniowców. Tam powstało około 60 prac z widokami zwiedzanych miejsc (z użyciem akwareli i pasteli). Prace te nie uzyskały aprobaty Feliksa Jasieńskiego i miały w części zostać później przez malarza zniszczone. W czasie podróży powstawały również szkice do Teki Huculskiej, wykorzystane do stworzenia 29 autolitografii. Prezentowana praca przedstawia pejzaż z Karpat Wschodnich. Na pierwszym planie widoczne jest ogrodzenie, a za nim, po prawej stronie, dwa stogi siana. W głębi widać zespół zabudowań. W tle widoczne jest pasmo gór zasnute błękitem mgieł na tle jasnego nieba z obłokami. Kompozycja ujmuje ten sam fragment krajobrazu, o podobnym układzie jak praca przechowywana obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie (MNK-III-r.a.14473), która była dedykowana [Ludomirowi?] Różyckiemu.
Literatura: Leon Wyczółkowski. Listy i wspomnienia, oprac. M. Twardowska, Zakład Narodowy im. Ossolińskich -Wydawnictwo, Wrocław 1960, s. 106-107, 244, 284; K. Kulig-Janarek, W. Milewska, Leon Wyczółkowski 1852-1936. W 150.rocznicę urodzin artysty, Muzeum Narodowe w Krakowie, Kraków 2003, s.18, 54, 231, 307.