Pejzaże Stanisława Żukowskiego stanowią w historii polskiego malarstwa osobny, niezwykle barwny epizod. Artysta właściwie przez całe swoje twórcze życie konsekwentnie tworzył w formule ukształtowanej we wczesnym okresie swojej twórczości. Dlatego krajobrazy wykazują związek z kompozycjami klasyków rosyjskiego pejzażu, przede wszystkim Archipa Kuindży i Isaaka Lewitana. Z ich sztuką Żukowski zetknął się w czasie studiów w Moskiewskiej Szkole Malarstwa, Rzeźby i Architektury, które odbył w latach 1892-1901. Obok wykształconych w Petersburgu Ferdynanda Ruszczyca i Konrada Krzyżanowskiego Żurowski jest jednym z nielicznych polskich artystów, którzy przyswoili sobie i twórczo rozwinęli rosyjską koncepcję krajobrazu, stanowiącą u początków XX wieku jedną z najciekawszych formuł artystycznych w Europie. Obrazy szkoły rosyjskiej opierały się z jednej strony na lokalnej tradycji, sztuce Iwana Szyszkina i ugrupowania pieriedwiżników, z drugiej czerpały z typowych dla Francuzów poszukiwań fakturowych i kolorystycznych, graniczących niekiedy z impresjonizmem w stylu wczesnego Claude`a Moneta. W prezentowanym obrazie szczególnie silny jest właśnie trend impresjonistyczny.

Wybitny malarz pejzażysta. W latach 1892-1901 studiował w Moskiewskiej Szkole Malarstwa, Rzeźby i Architektury, m.in. u S. Korowina, A. Archipowa i I. Lewitana. Po studiach pozostał w Rosji, gdzie wystawiał m.in. z Towarzystwem Pieriedwiżników (od 1896), a w 1907 otrzymał tytuł akademika. Od 1923 roku mieszkał na stałe w Warszawie, gdzie wielokrotnie wystawiał w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych. Podczas pobytu w Rosji, artysta najczęściej podpisywał swoje prace cyrylicą, później alfabetem łacińskim. Wiele jego obrazów znajduje się w polskich zbiorach muzealnych oraz w muzeach Moskwy, Petersburga i Mińska. Większość w jego dorobku artystycznym stanowią motywy pejzażowe, ale malował także wnętrza i portrety.

42
Stanisław Julianowicz ŻUKOWSKI (1873 - 1944)

Pejzaż, 1942 r.

olej/płótno, 50,5 x 67 cm
sygnowany l.d.: `S.Żukowski`
na odwrociu opisany autorsko:
`obraz ten jest przeze mnie | wykonany | prof. S. Żukowski | 1942 Warszawa`

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Pejzaże Stanisława Żukowskiego stanowią w historii polskiego malarstwa osobny, niezwykle barwny epizod. Artysta właściwie przez całe swoje twórcze życie konsekwentnie tworzył w formule ukształtowanej we wczesnym okresie swojej twórczości. Dlatego krajobrazy wykazują związek z kompozycjami klasyków rosyjskiego pejzażu, przede wszystkim Archipa Kuindży i Isaaka Lewitana. Z ich sztuką Żukowski zetknął się w czasie studiów w Moskiewskiej Szkole Malarstwa, Rzeźby i Architektury, które odbył w latach 1892-1901. Obok wykształconych w Petersburgu Ferdynanda Ruszczyca i Konrada Krzyżanowskiego Żurowski jest jednym z nielicznych polskich artystów, którzy przyswoili sobie i twórczo rozwinęli rosyjską koncepcję krajobrazu, stanowiącą u początków XX wieku jedną z najciekawszych formuł artystycznych w Europie. Obrazy szkoły rosyjskiej opierały się z jednej strony na lokalnej tradycji, sztuce Iwana Szyszkina i ugrupowania pieriedwiżników, z drugiej czerpały z typowych dla Francuzów poszukiwań fakturowych i kolorystycznych, graniczących niekiedy z impresjonizmem w stylu wczesnego Claude`a Moneta. W prezentowanym obrazie szczególnie silny jest właśnie trend impresjonistyczny.

Wybitny malarz pejzażysta. W latach 1892-1901 studiował w Moskiewskiej Szkole Malarstwa, Rzeźby i Architektury, m.in. u S. Korowina, A. Archipowa i I. Lewitana. Po studiach pozostał w Rosji, gdzie wystawiał m.in. z Towarzystwem Pieriedwiżników (od 1896), a w 1907 otrzymał tytuł akademika. Od 1923 roku mieszkał na stałe w Warszawie, gdzie wielokrotnie wystawiał w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych. Podczas pobytu w Rosji, artysta najczęściej podpisywał swoje prace cyrylicą, później alfabetem łacińskim. Wiele jego obrazów znajduje się w polskich zbiorach muzealnych oraz w muzeach Moskwy, Petersburga i Mińska. Większość w jego dorobku artystycznym stanowią motywy pejzażowe, ale malował także wnętrza i portrety.