Popowski od początku swojej kariery dał się poznać jako zręczny pejzażysta. Wypracowana przez artystę formuła, której wybitnym przykładem jest monumentalny "Nokturn", oscylowała między realizmem a symbolistycznym pojmowaniem natury. Wczesny okres twórczości Popowskiego przypadł na przełom XIX i XX wieku, kiedy dawały o sobie znać tendencje młodopolskie. Zainteresowanie stanami pośrednimi: półmrokiem, świtaniem i zmierzchem, możemy w podobnym okresie znaleźć u plejady wybitnych artystów, m.in. Wyspiańskiego, Krzyżanowskiego, Stanisławskiego i Ruszczyca. Prezentowany "Nokturn" na tle innych młodopolskich pejzaży wydaje się jednak osobny. Indywidualność obrazu (czy w ogóle formuły stworzonej przez Popowskiego) wynika z fundamentu, na którym oparł on swoją sztukę. Dla artysty ważna była przede wszystkim tradycja polskiego realizmu: sztuka Chełmońskiego, Grottgera i Gierymskiego, w której malarstwo nokturnowe zajmowało poczesne miejsce. W obrazach Popowskiego widać dlatego emocjonalny stosunek do natury, wyrażający się przede wszystkim w ekspresywnym kształtowaniu kompozycji i wyborze kolorystyki silnie przemawiającej do widza.

Był malarzem, rysownikiem, krytykiem sztuki. Edukację malarską, rozpoczętą w warszawskiej Klasie Rysunkowej W. Gersona, kontynuował od 1889 roku, w Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, studiował także w akademii monachijskiej. Od 1891 roku na stałe mieszkał w Warszawie. Był członkiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, gdzie kilkakrotnie w ciągu roku wystawiał swoje prace. Ponadto był inicjatorem tak zwanych wystaw wiosennych w Salonie Artystycznym w Warszawie. Zasłynął przede wszystkim jako pejzażysta. Jego specjalnością były nastrojowe krajobrazy, malowane w różnych porach dnia i roku. Obrazy Popowskiego cieszyły się ogromnym powodzeniem na rynku sztuki i przed wojną znajdowały się w wielu prywatnych kolekcjach, zostały także zakupione za życia artysty do zbiorów Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i Muzeum Narodowego w Krakowie.

52
Stefan POPOWSKI (1870 - 1937)

Nokturn, 1904 r.

olej/płótno, 122,5 x 189,5 cm
sygnowany i datowany: l.d.: `STEF. POPOWSKI M.C.M.I.V`

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Popowski od początku swojej kariery dał się poznać jako zręczny pejzażysta. Wypracowana przez artystę formuła, której wybitnym przykładem jest monumentalny "Nokturn", oscylowała między realizmem a symbolistycznym pojmowaniem natury. Wczesny okres twórczości Popowskiego przypadł na przełom XIX i XX wieku, kiedy dawały o sobie znać tendencje młodopolskie. Zainteresowanie stanami pośrednimi: półmrokiem, świtaniem i zmierzchem, możemy w podobnym okresie znaleźć u plejady wybitnych artystów, m.in. Wyspiańskiego, Krzyżanowskiego, Stanisławskiego i Ruszczyca. Prezentowany "Nokturn" na tle innych młodopolskich pejzaży wydaje się jednak osobny. Indywidualność obrazu (czy w ogóle formuły stworzonej przez Popowskiego) wynika z fundamentu, na którym oparł on swoją sztukę. Dla artysty ważna była przede wszystkim tradycja polskiego realizmu: sztuka Chełmońskiego, Grottgera i Gierymskiego, w której malarstwo nokturnowe zajmowało poczesne miejsce. W obrazach Popowskiego widać dlatego emocjonalny stosunek do natury, wyrażający się przede wszystkim w ekspresywnym kształtowaniu kompozycji i wyborze kolorystyki silnie przemawiającej do widza.

Był malarzem, rysownikiem, krytykiem sztuki. Edukację malarską, rozpoczętą w warszawskiej Klasie Rysunkowej W. Gersona, kontynuował od 1889 roku, w Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, studiował także w akademii monachijskiej. Od 1891 roku na stałe mieszkał w Warszawie. Był członkiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, gdzie kilkakrotnie w ciągu roku wystawiał swoje prace. Ponadto był inicjatorem tak zwanych wystaw wiosennych w Salonie Artystycznym w Warszawie. Zasłynął przede wszystkim jako pejzażysta. Jego specjalnością były nastrojowe krajobrazy, malowane w różnych porach dnia i roku. Obrazy Popowskiego cieszyły się ogromnym powodzeniem na rynku sztuki i przed wojną znajdowały się w wielu prywatnych kolekcjach, zostały także zakupione za życia artysty do zbiorów Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i Muzeum Narodowego w Krakowie.