Proweniencja:
Kraków, kolekcja prywatna
Wystawiany:
Łódź, Muzeum Sztuki w Łodzi, Tadeusz Kantor. Emballage, 25.05-02.07.1975.
Londyn, Whitechapel Gallery, Tadeusz Kantor Emballages 1960-76, 22.09-31.10.1976.
Literatura:
Tadeusz Kantor. Emballages 1960-76 [katalog wystawy], Whitechapel Art Gallery, London 1976.
W lutym 1970 roku w warszawskiej Galerii Foksal Tadeusz Kantor zorganizował akcję pt. „Multipart”. Nazwa powstała ze zbitki dwóch słów: multiplikacja i partycypacja. Przedmiotem tego szczególnego wydarzenia było czterdzieści ponumerowanych, jednakowych płócien o wymiarach 120 x 110 cm każde, do których artysta przytwierdził zniszczony parasol i pomalował na biało. Nabywcy w skutek specjalnej umowy zawartej z autorem byli zobowiązani dokonać na pracy dowolnej interwencji. Poprzez „Multipart” Kantor zakwestionował pojęcie dzieła sztuki jako unikalnego tworu przypisanego artyście i zanegował relację twórca-nabywca, czyniąc z tego pierwszego zwykłego rzemieślnika produkującego seryjny towar, a rolę artysty oddając nabywcy.
Pięć lat po głośnej wystawie w Galerii Foksal, Kantor powtórzył serię „Multipartów”. Tym razem jednak zdecydował, że zostaną one wykonane w białej masie plastycznej PCV. Przygotował do nich specjalny asamblaż z parasolem na tle płyty pilśniowej mający pełnić rolę matrycy. Do pomocy przy powielaniu prac zatrudnił Jana Zborowskiego, u którego już rok wcześniej zamówił postacie dzieci do spektaklu „Umarła klasa”. Jak oświadczył Zborowski, zaplanowano w sumie jedenaście jednakowych sztuk o wymiarach 100 x 78 cm każdy.
Nowe multiparty wykonane według specjalnej instrukcji, Kantor sygnował na odwrociu czarnym flamastrem i antydatował na rok 1970 – tym samym nawiązując do swojej wcześniejszej akcji w Galerii Foksal. Swoje identyczne parasole eksponował następnie na wystawie w Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w londyńskiej Whitechapel Gallery. Londyńskiemu pokazowi towarzyszył także katalog z multipartem na okładce. Prezentowany parasol wykonany w białej masie plastycznej, należący do drugiej serii „Multipartów”, pojawia się na rynku antykwarycznym po raz pierwszy w historii. Dotąd obecne były jedynie parasole z grupy czterdziestu powstałych na potrzeby akcji w Galerii Foksal. Dziś kolekcjonerzy mogą docenić obiekt Kantora z tej o wiele mniejszej serii. Stanowi on nie tylko istotną pamiątkę po happeningach artysty, ale jest także świadectwem zmieniającego się procesu powstawania multipli i wyrazem konceptu obnażającego ówczesny kryzys malarstwa.
biała masa plastyczna PCV
100 x 78 cm
sygn. na odwrociu na blejtramie wraz z pieczątką autorską, na blejtramie nalepka wystawowa Muzeum Sztuki w Łodzi i nalepka z opisem pracy, na odwrociu kompozycji nalepka z Galerie de France i zatarta pieczątka wywozowa
Proweniencja:
Kraków, kolekcja prywatna
Wystawiany:
Łódź, Muzeum Sztuki w Łodzi, Tadeusz Kantor. Emballage, 25.05-02.07.1975.
Londyn, Whitechapel Gallery, Tadeusz Kantor Emballages 1960-76, 22.09-31.10.1976.
Literatura:
Tadeusz Kantor. Emballages 1960-76 [katalog wystawy], Whitechapel Art Gallery, London 1976.
W lutym 1970 roku w warszawskiej Galerii Foksal Tadeusz Kantor zorganizował akcję pt. „Multipart”. Nazwa powstała ze zbitki dwóch słów: multiplikacja i partycypacja. Przedmiotem tego szczególnego wydarzenia było czterdzieści ponumerowanych, jednakowych płócien o wymiarach 120 x 110 cm każde, do których artysta przytwierdził zniszczony parasol i pomalował na biało. Nabywcy w skutek specjalnej umowy zawartej z autorem byli zobowiązani dokonać na pracy dowolnej interwencji. Poprzez „Multipart” Kantor zakwestionował pojęcie dzieła sztuki jako unikalnego tworu przypisanego artyście i zanegował relację twórca-nabywca, czyniąc z tego pierwszego zwykłego rzemieślnika produkującego seryjny towar, a rolę artysty oddając nabywcy.
Pięć lat po głośnej wystawie w Galerii Foksal, Kantor powtórzył serię „Multipartów”. Tym razem jednak zdecydował, że zostaną one wykonane w białej masie plastycznej PCV. Przygotował do nich specjalny asamblaż z parasolem na tle płyty pilśniowej mający pełnić rolę matrycy. Do pomocy przy powielaniu prac zatrudnił Jana Zborowskiego, u którego już rok wcześniej zamówił postacie dzieci do spektaklu „Umarła klasa”. Jak oświadczył Zborowski, zaplanowano w sumie jedenaście jednakowych sztuk o wymiarach 100 x 78 cm każdy.
Nowe multiparty wykonane według specjalnej instrukcji, Kantor sygnował na odwrociu czarnym flamastrem i antydatował na rok 1970 – tym samym nawiązując do swojej wcześniejszej akcji w Galerii Foksal. Swoje identyczne parasole eksponował następnie na wystawie w Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w londyńskiej Whitechapel Gallery. Londyńskiemu pokazowi towarzyszył także katalog z multipartem na okładce. Prezentowany parasol wykonany w białej masie plastycznej, należący do drugiej serii „Multipartów”, pojawia się na rynku antykwarycznym po raz pierwszy w historii. Dotąd obecne były jedynie parasole z grupy czterdziestu powstałych na potrzeby akcji w Galerii Foksal. Dziś kolekcjonerzy mogą docenić obiekt Kantora z tej o wiele mniejszej serii. Stanowi on nie tylko istotną pamiątkę po happeningach artysty, ale jest także świadectwem zmieniającego się procesu powstawania multipli i wyrazem konceptu obnażającego ówczesny kryzys malarstwa.