Artysta w swoje sztuce nieustannie powracał do tragicznych doświadczeń totalitaryzmów XX wieku. Refleksje nad tożsamością człowieka i jego miejscem w historii obecne są w jego malarstwie z lat 80. i 90., w którym odwołał się zarówno do doświadczeń sztuki figuratywnej (cykl ponurych, głównie czarno-białych obrazów "Mrowisko", 1978-88; "Gnom", 1991), jak ekspresjonizmu abstrakcyjnego ("Zamęt", 1989).

Scenograf, reżyser teatralny, malarz, grafik. Studiował w krakowskiej ASP. Początki twórczości malarskiej i graficznej artysty przypadają na lata 50. Początkowo zafascynowany był sztuką informel, stosował technikę kolażu, w latach 60. coraz wyraźniej zmierzał w kierunku asamblażu - akcentował fakturę kompozycji, aplikując fragmenty gotowych przedmiotów. Do tragicznych doświadczeń wojennych nawiązał też w malarstwie z lat 80. i 90., w którym odwołał się zarówno do doświadczeń sztuki figuratywnej, jak ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Reprezentował Polskę m.in. na Biennale w Wenecji (1970 i 1990) oraz na Biennale w Sao Paulo (1979 i 1989).

76
Józef SZAJNA (1922, Rzeszów - 2008, Warszawa)

Mrowisko, 1978 r.

technika mieszana, akryl/papier naklejony na płótno, 183 x 181 cm
sygnowany i datowany l.d.: `Szanja | 78`
opisany na odwrociu: `SZAJNA JÓZEF "MROWISKO" 1978-ACRYL | (AMEINSENHAUFEN) | 00-289 WARSZAWA SMULIKOWSKIEGO 14 m 8`

POCHODZENIE:
- kolekcja prywatna, Niemcy

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Artysta w swoje sztuce nieustannie powracał do tragicznych doświadczeń totalitaryzmów XX wieku. Refleksje nad tożsamością człowieka i jego miejscem w historii obecne są w jego malarstwie z lat 80. i 90., w którym odwołał się zarówno do doświadczeń sztuki figuratywnej (cykl ponurych, głównie czarno-białych obrazów "Mrowisko", 1978-88; "Gnom", 1991), jak ekspresjonizmu abstrakcyjnego ("Zamęt", 1989).

Scenograf, reżyser teatralny, malarz, grafik. Studiował w krakowskiej ASP. Początki twórczości malarskiej i graficznej artysty przypadają na lata 50. Początkowo zafascynowany był sztuką informel, stosował technikę kolażu, w latach 60. coraz wyraźniej zmierzał w kierunku asamblażu - akcentował fakturę kompozycji, aplikując fragmenty gotowych przedmiotów. Do tragicznych doświadczeń wojennych nawiązał też w malarstwie z lat 80. i 90., w którym odwołał się zarówno do doświadczeń sztuki figuratywnej, jak ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Reprezentował Polskę m.in. na Biennale w Wenecji (1970 i 1990) oraz na Biennale w Sao Paulo (1979 i 1989).