Obraz prezentowany podczas indywidualnej wystawy "Equilibrium" - Galeria D'Alchemy - Warszawa, 2022
Subtelny, minimalistyczny obraz, który na pierwszy rzut oka, kojarzy się z abstrakcyjnym pejzażem, jednakże jest to wysublimowana gra kolorów, płaszczyzn i linii niekiedy zanikających, innym razem stawiających granicę.
MAJA GAJEWSKA
- ur. w 1982 r. w Łodzi, absolwentka wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych (2001-2006), obroniła tytuł magistra na wydziale Grafiki (2006). Zdobywczyni srebrnego medalu „Lorenzo il Magnifico” w kategorii mixed media za pracę „Polki - Polskie Jaskółki” podczas XIII Biennale we Florencji 2021.
Artystka tworzy w obrębie malarstwa olejnego, instalacji przestrzennej, grafiki i rysunku. Jej malarstwo cechuje poszukiwanie nowych form, linii i plam barwnych. Odrzuca figuratywność na rzecz wewnętrznej konstrukcji.
W instalacjach przestrzennych podlegająca ścisłym rygorom forma, przenosi siłę prac w kierunku ekspresji, a nie konkretnych przedstawień. Celowa rezygnacja z tła powoduje, że centralną częścią prac jest „splątanie” drutu, z których wyłaniają się zarysy sylwetek ludzkich, przedstawionych w sposób niepełny.
obraz olejny na płótnie w formacie 120x100cm.
Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacjiObraz prezentowany podczas indywidualnej wystawy "Equilibrium" - Galeria D'Alchemy - Warszawa, 2022
Subtelny, minimalistyczny obraz, który na pierwszy rzut oka, kojarzy się z abstrakcyjnym pejzażem, jednakże jest to wysublimowana gra kolorów, płaszczyzn i linii niekiedy zanikających, innym razem stawiających granicę.
MAJA GAJEWSKA
- ur. w 1982 r. w Łodzi, absolwentka wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych (2001-2006), obroniła tytuł magistra na wydziale Grafiki (2006). Zdobywczyni srebrnego medalu „Lorenzo il Magnifico” w kategorii mixed media za pracę „Polki - Polskie Jaskółki” podczas XIII Biennale we Florencji 2021.
Artystka tworzy w obrębie malarstwa olejnego, instalacji przestrzennej, grafiki i rysunku. Jej malarstwo cechuje poszukiwanie nowych form, linii i plam barwnych. Odrzuca figuratywność na rzecz wewnętrznej konstrukcji.
W instalacjach przestrzennych podlegająca ścisłym rygorom forma, przenosi siłę prac w kierunku ekspresji, a nie konkretnych przedstawień. Celowa rezygnacja z tła powoduje, że centralną częścią prac jest „splątanie” drutu, z których wyłaniają się zarysy sylwetek ludzkich, przedstawionych w sposób niepełny.