Prezentowany obraz pochodzi z wczesnego, najbardziej cenionego okresu twórczości Alicji Halickiej, kiedy artystka pozostawała pod silnym wpływem kubizmu paryskiego. Kompozycja zbudowana jest z geometryzujących form, uproszczonych płaszczyzn i stonowanej, nieco przytłumionej palety barw, w której akcent żółci instrumentu kontrastuje z chłodnymi szarościami tła. Charakterystyczna dla Halickiej syntetyzacja kształtów i fragmentaryzacja przestrzeni podkreślają konstrukcyjny porządek obrazu, jednocześnie zachowując nastrojowość martwej natury. Dzieło stanowi doskonały przykład jej poszukiwań formalnych z okresu przedwojennego, kiedy artystka rozwijała własny język inspirowany awangardą paryską.