Martwa natura jest jedną z nielicznych zachowanych prac artysty, który w okresie międzywojennym był ważną postacią łódzkiej awangardy. W "Martwej naturze" Krauze daje popis swojego kubizującego stylu. W obrazie uderza wywiedziona z prac francuskich i hiszpańskich kubistów brunatna, niemal monochromatyczna i nasycona kolorystyka. Artysta w zręczny sposób operuje liniami i łukami, które dynamizują kompozycję i tworzą efekt optycznej jednorodności obrazu. Spod form geometrycznych gdzieniegdzie ukazuje fragmenty przedmiotów, co pozwala mu na oscylowanie między abstrakcją a sztuką figuratywną. Dla Krauzego charakterystyczny jest również plamkowy sposób malowania (inspirować będzie się tym sposobem tworzenia inny łódzki artysta - Samuel Szczekacz). Obraz powstał pod wpływem estetyki kubizmu analitycznego i unizmu Strzemińskiego. Krauze, który blisko współpracował z autorem "Teorii widzenia" i był jednym z jego ulubionych uczniów, znał bez wątpienia jego wczesne kubizujące kompozycje, np. "Autoportret" z 1928 roku (zbiory Muzeum Sztuki w Łodzi). Gdzie Krauze poznał wczesne prace Pabla Picassa i Juana Grisa, na reprodukcjach czy w czasie podróży - trudno powiedzieć. Biografia artysty pełna jest bowiem białych plam. Nazwisko Krauzego wielokrotnie pojawia się w publikacjach poświęconych środowisku łódzkiej awangardy skupionemu wokół Katarzyny Kobro i Władysława Strzemińskiego. Ze względu na emigrację artysty po wojnie i zerwanie kontaktów większość informacji na jego temat dotyczy lat 30.

18
(Krause) Jerzy Ryszard KRAUZE (1903 Warszawa - 1978 Australia)

Martwa natura (1), ok. 1931 r.

olej, piasek/płótno, 35 x 56 cm
sygnowany p.d.: `Jerzy Krause`
ODWROCIE: papierowa nalepka wystawowa z Instytutu Propagandy Sztuki

WYSTAWIANY:
- Wystawa Zrzeszenia Artystów Plastyków, IPS, Łódź, styczeń-luty 1932

LITERATURA:
- Forma, 1933, nr 1, s. 12
- Polskie życie artystyczne w latach 1915-1939, red. A. Wojciechowski, Warszawa 1974, s. 265

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Martwa natura jest jedną z nielicznych zachowanych prac artysty, który w okresie międzywojennym był ważną postacią łódzkiej awangardy. W "Martwej naturze" Krauze daje popis swojego kubizującego stylu. W obrazie uderza wywiedziona z prac francuskich i hiszpańskich kubistów brunatna, niemal monochromatyczna i nasycona kolorystyka. Artysta w zręczny sposób operuje liniami i łukami, które dynamizują kompozycję i tworzą efekt optycznej jednorodności obrazu. Spod form geometrycznych gdzieniegdzie ukazuje fragmenty przedmiotów, co pozwala mu na oscylowanie między abstrakcją a sztuką figuratywną. Dla Krauzego charakterystyczny jest również plamkowy sposób malowania (inspirować będzie się tym sposobem tworzenia inny łódzki artysta - Samuel Szczekacz). Obraz powstał pod wpływem estetyki kubizmu analitycznego i unizmu Strzemińskiego. Krauze, który blisko współpracował z autorem "Teorii widzenia" i był jednym z jego ulubionych uczniów, znał bez wątpienia jego wczesne kubizujące kompozycje, np. "Autoportret" z 1928 roku (zbiory Muzeum Sztuki w Łodzi). Gdzie Krauze poznał wczesne prace Pabla Picassa i Juana Grisa, na reprodukcjach czy w czasie podróży - trudno powiedzieć. Biografia artysty pełna jest bowiem białych plam. Nazwisko Krauzego wielokrotnie pojawia się w publikacjach poświęconych środowisku łódzkiej awangardy skupionemu wokół Katarzyny Kobro i Władysława Strzemińskiego. Ze względu na emigrację artysty po wojnie i zerwanie kontaktów większość informacji na jego temat dotyczy lat 30.