Stan zachowania: 2 punktowe wgniecenia płótna, wytarte krawędzie, spekania warstwy malarskiej.

Mandale zajmują szczególne miejsce w twórczości Andrzeja Strumiłły. Powstawały zarówno w formie malarskiej, jak i wielkoformatowych rysunków. Artysta inspirował się azjatycką wizją kosmosu i ideą medytacji. Mandala, rozumiana jako symboliczny obraz świata i narzędzie kontemplacji, stała się dla Strumiłły punktem wyjścia do rozważań nad prawdą, czasem i granicami poznania. Artysta traktował ją nie jako ornament, lecz jako strukturę porządkującą doświadczenie duchowe.
Punkt w centrum mandali może być interpretowany zarówno jako znak nicości, jak i potencjalności istnienia. Otaczające go kręgi, których liczba bywa zmienna, tworzą przestrzeń skupienia i refleksji. Proces ich „czytania" ma charakter medytacyjny, a sama mandala staje się zapisem poszukiwania sensu i próbą dotarcia do tego, co przekracza ludzką perspektywę.
W prezentowaym obrazie Strumiłły kręgi mandali są stworzone z miniatur architektonicznych przypominających pagody, jednach ich rytm i geometria prowadzi widza ku „środkowi" – miejscu, w którym spotykają się różne porządki istnienia.Jego sztuka, silnie zakorzeniona w inspiracjach azjatyckich, nie służy jedynie estetycznej przyjemności, lecz zaprasza do skupienia, wyciszenia i wewnętrznej podróży.