Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1905 r. w tzw. okresie różowym i znajduje się w Muzeum Picassa w Barcelonie.
Portret Benedetty Bianco, pięknej żony katalońskiego malarza Ricarda Canalsa – przyjaciela Picassa. Benedetta Bianco (1870 – 1958) była modelką wielu artystów, m.in. Edgara Degasa i rzeźbiarza Alberta Bartholome. Wspólnie z jej mężem stali się bliskimi przyjaciółmi Picassa i modelki Fernandy Olivier, bywając razem w Le Chat Noir oraz w Beteau – Lavoir.
Picasso na nowo odkrywa hiszpańskie klimaty w kostiumie, w wyniosłej i zmysłowej pozie. Czyni to z widocznymi odniesieniami do tajemniczych przezroczystości Goi. Ociera się o lekkość Maneta i Degasa, osiągając efekty poprzez kontrasty brązu ze starą kością słoniową. Również tutaj Picasso jest „matadorem”, który nie walczy, on zwycięża.
Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym. Okres różowy Picassa, przypadający na lata 1904–1906, to czas wyraźnej zmiany w jego biografii i twórczości. Charakteryzował się przede wszystkim ciepłą paletą barw, w której dominowały odcienie różu, pomarańczu oraz brązów, co stanowiło kontrast wobec chłodnej tonacji poprzedniego okresu błękitnego. Ta ewolucja kolorystyczna odzwierciedlała przemianę nastroju artysty, który przeszedł od melancholii do bardziej optymistycznych, choć nadal refleksyjnych tematów.
Technika malarska w okresie różowym uległa znacznemu wyrafinowaniu. Picasso zaczął stosować bardziej złożone faktury oraz eksperymentować z efektami świetlnymi, co pozwoliło na podkreślenie psychologicznej wymowy postaci, głównie z życia cyrkowego, wędrownych artystach, klaunach, akrobatach i arlekinach, itp. Ta nowa wrażliwość formalna miała również związek z osobistą stabilizacją artysty, zapoczątkowaną spotkaniem i współpracą z modelką Fernandą Olivier, która przyniosła mu nie tylko inspirację, lecz także równowagę emocjonalną.
Prace z okresu różowego pełnią ważną rolę w biografii Pablo Picassa i stanowią pomost między jego wcześniejszymi, dramatycznymi dziełami a kolejnymi eksperymentami stylistycznymi, które zrewolucjonizowały sztukę XX wieku i stanowiły narodziny kubizmu.
Litografia warsztatowa, papier 300 g, 47 x 32 cm, w świetle passe – partout o wym. 57 x 42 cm.
Wydawca Centro Diffusione Cultura Milano.
Papier specjalnie do tego wydania wyprodukowany przez Cartiera Sterzi; nakład 1000 egz.; płyty litograficzne zostały zniszczone w celu uniknięcia nieautoryzowanych odbitek.
Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1905 r. w tzw. okresie różowym i znajduje się w Muzeum Picassa w Barcelonie.
Portret Benedetty Bianco, pięknej żony katalońskiego malarza Ricarda Canalsa – przyjaciela Picassa. Benedetta Bianco (1870 – 1958) była modelką wielu artystów, m.in. Edgara Degasa i rzeźbiarza Alberta Bartholome. Wspólnie z jej mężem stali się bliskimi przyjaciółmi Picassa i modelki Fernandy Olivier, bywając razem w Le Chat Noir oraz w Beteau – Lavoir.
Picasso na nowo odkrywa hiszpańskie klimaty w kostiumie, w wyniosłej i zmysłowej pozie. Czyni to z widocznymi odniesieniami do tajemniczych przezroczystości Goi. Ociera się o lekkość Maneta i Degasa, osiągając efekty poprzez kontrasty brązu ze starą kością słoniową. Również tutaj Picasso jest „matadorem”, który nie walczy, on zwycięża.
Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym. Okres różowy Picassa, przypadający na lata 1904–1906, to czas wyraźnej zmiany w jego biografii i twórczości. Charakteryzował się przede wszystkim ciepłą paletą barw, w której dominowały odcienie różu, pomarańczu oraz brązów, co stanowiło kontrast wobec chłodnej tonacji poprzedniego okresu błękitnego. Ta ewolucja kolorystyczna odzwierciedlała przemianę nastroju artysty, który przeszedł od melancholii do bardziej optymistycznych, choć nadal refleksyjnych tematów.
Technika malarska w okresie różowym uległa znacznemu wyrafinowaniu. Picasso zaczął stosować bardziej złożone faktury oraz eksperymentować z efektami świetlnymi, co pozwoliło na podkreślenie psychologicznej wymowy postaci, głównie z życia cyrkowego, wędrownych artystach, klaunach, akrobatach i arlekinach, itp. Ta nowa wrażliwość formalna miała również związek z osobistą stabilizacją artysty, zapoczątkowaną spotkaniem i współpracą z modelką Fernandą Olivier, która przyniosła mu nie tylko inspirację, lecz także równowagę emocjonalną.
Prace z okresu różowego pełnią ważną rolę w biografii Pablo Picassa i stanowią pomost między jego wcześniejszymi, dramatycznymi dziełami a kolejnymi eksperymentami stylistycznymi, które zrewolucjonizowały sztukę XX wieku i stanowiły narodziny kubizmu.