POCHODZENIE:
„Laboratorium rzeźby”, Galeria Totuart, Centrum Praskie Koneser, Warszawa, lipiec-sierpień 2020

„La Donna del Lago to niezwykle istotny obraz w moim życiu, który został stworzony do Opery Rossiniego i doceniono go na jednej z ważniejszych wystaw w Nowym Jorku. Okazuje się, że był to bardzo wdzięczny temat do rzeźbiarskiej, trójwymiarowej interpretacji”.
Rafał Olbiński

Prezentowana w niniejszym katalogu rzeźba zatytułowana „La Donna del Lago” jest najnowszą formą wyrazu artystycznego Rafała Olbińskiego – najbardziej rozpoznawalnego twórcy związanego z nurtem surrealizmu i realizmu magicznego. Uroczysta prezentacja rzeźby miała miejsce podczas finisażu wystawy „Laboratorium rzeźby” organizowanej przez warszawską galerię sztuki ToTuart. Przed oczami widzów odsłonięto wówczas dwie wyjątkowe realizacje artysty, będące przestrzenną interpretacją autorskiego obrazu Olbińskiego o tym samym tytule, który stworzył do Opery Gioacchino Rossiniego na podstawie francuskiej translacji poematu Sir Waltera Scotta z 1810 roku. Niewyczerpanym źródłem inspiracji i fascynacji Olbińskiego są kobiety. Ujęte w różnych stadiach negliżu, o powtarzalnych rysach, stale wszechobecne niczym w myślach oszalałego z miłości mężczyzny. Sam malarz przyznawał: „Piękna kobieta zawsze była natchnieniem artysty. Nieco upraszczając – maluję kobiety, z którymi chciałbym zjeść kolację. Nie interesują mnie postaci plastikowe, u mnie kobiety są żywe, emocjonalne. Staram się malować piękno. Podstawowym celem i rolą sztuki jest wyjście naprzeciw potrzebie piękna, jaką człowiek ma od początków dziejów ludzkości. Już ludzie pierwotni to wiedzieli ozdabiając ściany swoich jaskiń malowidłami. Piękno jest dla mnie sprawą naturalną. To jak w tym powiedzeniu: ‘Co to jest pornografia? Nie wiem, ale jak zobaczę, to rozumiem’. To samo z pięknem. Trudno je definiować, ono po prostu jest. Ma w sobie metafizyczną i racjonalną logikę. Ludzkość miała zawsze obsesyjną potrzebę zdefiniowania piękna. Od Platona do Umberto Eco, od Kanta do Paula Johnsona. I nieważne, jak wiele zostało na ten temat napisane, coś zawsze pozostanie niedopowiedziane”. Kobieca twarz ujawnia się również w prezentowanej rzeźbie. Niezwykle dostojna, szlachetna o niemym spojrzeniu kobieta przywodzi na myśl klasyczną, antyczną figurę. Poza oczywistym przywiązaniem do wspomnianej surrealistycznej stylistyki Olbiński częstokroć nawiązuje do renesansowego kanonu piękna kobiecej figury oraz grecko- -rzymskiej kultury. Rozpatrując podejmowane przez artystę tematy oraz wzorce piękna powielane w jego kolejnych realizacjach, można odnieść wrażenie, iż z kulturą renesansu łączy go znacznie więcej niżeli tylko czysta humanistyczna wszechstronność. Twórczość artysty, również ta rzeźbiarska, przepełniona jest tym samym zachwytem, z jakim renesansowi mistrzowie oddawali otaczający ich świat oraz piękno ludzkiego ciała. Figura białego łabędzia natomiast jest motywem częstokroć pojawiającym się w malarstwie Olbińskiego. Zwierzę to pojawiało się w mitologii: łabędzie ciągnęły wóz Afrodyty, były też atrybutem Apolla, boga poezji, śpiewu. Orfeusz został zamieniony w łabędzia a Zeus pojawił się pod jego postacią. Zwierzę to jest symbolem piękna, czystości i wdzięku, ale też godności oraz oddania. Sztuka Olbińskiego, często określana surrealistyczną, dramatyzuje zarówno świadomość, jak i podświadomość. Przywołuje konflikt i ewentualne pojednanie pomiędzy tymi pozornie odrębnymi, a jednak potajemnie połączonymi częściami naszej egzystencji. Jak w całej twórczości Olbińskiego, tak i tu, stykamy się z nieoczywistymi połączeniami elementów z różnych światów, które skutkuje wytworzeniem nowych, metaforycznych znaczeń. Całokształt dzieła Olbińskiego przenika poczucie niesamowitej tajemnicy, niezależnie od tego, czy tworzy plakat, ilustrację obraz czy rzeźbę.

W 1969 roku ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1981 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Od 1985 roku wykłada na wpływowej Szkole Sztuk Pięknych w Nowym Jorku. Jego plakaty i ilustracje ukazują się regularnie na łamach czasopism Newsweek, Time, Business Week, New York Times, New Yorker. Jest twórcą licznych plakatów dla amerykańskich oper (New York City Opera, Utah Opera, Pacific Opera San Francisco, Philadelphia Opera). W 2002 roku udanie zadebiutował w roli twórcy scenografii operowej do przedstawienia Don Giovanniego w Filadelfii. W roku 2003 został Honorowym Obywatelem swojego rodzinnego miasta - Kielc. Rafał Olbiński otrzymał za swoje ilustracje, plakaty i obrazy ponad 100 nagród. W 1994 roku zdobył w Paryżu międzynarodowego Oskara za Najbardziej Znaczący, Niezapomniany Plakat Świata Prix Savignac. W 1995 roku jego projekt został wybrany na plakat 'Nowy Jork stolicą świata' przez jury pod przewodnictwem burmistrza Rudolfa Giulianiego. Obrazy Olbińskiego znajdują się w największych kolekcjach sztuki współczesnej (Biblioteka Kongresu, Carnegie Foundation, Republic New York Corporation), a także w wielu prywatnych zbiorach w USA, Japonii, Niemczech, Szwajcarii, Australii.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

55
Rafał OLBIŃSKI (ur. 1943, Kielce)

"La Donna del Lago", 2020

brąz patynowany, 48,5 x 23,5 x 38 cm
sygnowany: 'Olbiński'
edycja: 5/8

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

POCHODZENIE:
„Laboratorium rzeźby”, Galeria Totuart, Centrum Praskie Koneser, Warszawa, lipiec-sierpień 2020

„La Donna del Lago to niezwykle istotny obraz w moim życiu, który został stworzony do Opery Rossiniego i doceniono go na jednej z ważniejszych wystaw w Nowym Jorku. Okazuje się, że był to bardzo wdzięczny temat do rzeźbiarskiej, trójwymiarowej interpretacji”.
Rafał Olbiński

Prezentowana w niniejszym katalogu rzeźba zatytułowana „La Donna del Lago” jest najnowszą formą wyrazu artystycznego Rafała Olbińskiego – najbardziej rozpoznawalnego twórcy związanego z nurtem surrealizmu i realizmu magicznego. Uroczysta prezentacja rzeźby miała miejsce podczas finisażu wystawy „Laboratorium rzeźby” organizowanej przez warszawską galerię sztuki ToTuart. Przed oczami widzów odsłonięto wówczas dwie wyjątkowe realizacje artysty, będące przestrzenną interpretacją autorskiego obrazu Olbińskiego o tym samym tytule, który stworzył do Opery Gioacchino Rossiniego na podstawie francuskiej translacji poematu Sir Waltera Scotta z 1810 roku. Niewyczerpanym źródłem inspiracji i fascynacji Olbińskiego są kobiety. Ujęte w różnych stadiach negliżu, o powtarzalnych rysach, stale wszechobecne niczym w myślach oszalałego z miłości mężczyzny. Sam malarz przyznawał: „Piękna kobieta zawsze była natchnieniem artysty. Nieco upraszczając – maluję kobiety, z którymi chciałbym zjeść kolację. Nie interesują mnie postaci plastikowe, u mnie kobiety są żywe, emocjonalne. Staram się malować piękno. Podstawowym celem i rolą sztuki jest wyjście naprzeciw potrzebie piękna, jaką człowiek ma od początków dziejów ludzkości. Już ludzie pierwotni to wiedzieli ozdabiając ściany swoich jaskiń malowidłami. Piękno jest dla mnie sprawą naturalną. To jak w tym powiedzeniu: ‘Co to jest pornografia? Nie wiem, ale jak zobaczę, to rozumiem’. To samo z pięknem. Trudno je definiować, ono po prostu jest. Ma w sobie metafizyczną i racjonalną logikę. Ludzkość miała zawsze obsesyjną potrzebę zdefiniowania piękna. Od Platona do Umberto Eco, od Kanta do Paula Johnsona. I nieważne, jak wiele zostało na ten temat napisane, coś zawsze pozostanie niedopowiedziane”. Kobieca twarz ujawnia się również w prezentowanej rzeźbie. Niezwykle dostojna, szlachetna o niemym spojrzeniu kobieta przywodzi na myśl klasyczną, antyczną figurę. Poza oczywistym przywiązaniem do wspomnianej surrealistycznej stylistyki Olbiński częstokroć nawiązuje do renesansowego kanonu piękna kobiecej figury oraz grecko- -rzymskiej kultury. Rozpatrując podejmowane przez artystę tematy oraz wzorce piękna powielane w jego kolejnych realizacjach, można odnieść wrażenie, iż z kulturą renesansu łączy go znacznie więcej niżeli tylko czysta humanistyczna wszechstronność. Twórczość artysty, również ta rzeźbiarska, przepełniona jest tym samym zachwytem, z jakim renesansowi mistrzowie oddawali otaczający ich świat oraz piękno ludzkiego ciała. Figura białego łabędzia natomiast jest motywem częstokroć pojawiającym się w malarstwie Olbińskiego. Zwierzę to pojawiało się w mitologii: łabędzie ciągnęły wóz Afrodyty, były też atrybutem Apolla, boga poezji, śpiewu. Orfeusz został zamieniony w łabędzia a Zeus pojawił się pod jego postacią. Zwierzę to jest symbolem piękna, czystości i wdzięku, ale też godności oraz oddania. Sztuka Olbińskiego, często określana surrealistyczną, dramatyzuje zarówno świadomość, jak i podświadomość. Przywołuje konflikt i ewentualne pojednanie pomiędzy tymi pozornie odrębnymi, a jednak potajemnie połączonymi częściami naszej egzystencji. Jak w całej twórczości Olbińskiego, tak i tu, stykamy się z nieoczywistymi połączeniami elementów z różnych światów, które skutkuje wytworzeniem nowych, metaforycznych znaczeń. Całokształt dzieła Olbińskiego przenika poczucie niesamowitej tajemnicy, niezależnie od tego, czy tworzy plakat, ilustrację obraz czy rzeźbę.

W 1969 roku ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1981 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Od 1985 roku wykłada na wpływowej Szkole Sztuk Pięknych w Nowym Jorku. Jego plakaty i ilustracje ukazują się regularnie na łamach czasopism Newsweek, Time, Business Week, New York Times, New Yorker. Jest twórcą licznych plakatów dla amerykańskich oper (New York City Opera, Utah Opera, Pacific Opera San Francisco, Philadelphia Opera). W 2002 roku udanie zadebiutował w roli twórcy scenografii operowej do przedstawienia Don Giovanniego w Filadelfii. W roku 2003 został Honorowym Obywatelem swojego rodzinnego miasta - Kielc. Rafał Olbiński otrzymał za swoje ilustracje, plakaty i obrazy ponad 100 nagród. W 1994 roku zdobył w Paryżu międzynarodowego Oskara za Najbardziej Znaczący, Niezapomniany Plakat Świata Prix Savignac. W 1995 roku jego projekt został wybrany na plakat 'Nowy Jork stolicą świata' przez jury pod przewodnictwem burmistrza Rudolfa Giulianiego. Obrazy Olbińskiego znajdują się w największych kolekcjach sztuki współczesnej (Biblioteka Kongresu, Carnegie Foundation, Republic New York Corporation), a także w wielu prywatnych zbiorach w USA, Japonii, Niemczech, Szwajcarii, Australii.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.