„Według mnie Wróblewski na swój wyjątkowy sposób konfrontuje rozmaite przeciwieństwa i nadaje temu gestowi głębokie znaczenie. Te napięcia można zredukować do konkretnych antynomii: abstrakcja - figuracja, zaangażowanie polityczne - osobista ekspresja, utopia - przygnębiająca strona realizmu i tak dalej. Można to zrobić, ale w gruncie rzeczy dotyka się tu bardziej podstawowego problemu: metafizycznego lub postmetafizycznego sposobu ujmowania życia, który opiera się na tym napięciu i na uczciwości zawartej w samym dziele oraz który konfrontuje te sprzeczności.”
Prof. Eric de Chassey, kurator retrospektywnej wystawy Andrzeja Wróblewskiego „Recto Verso. 1948 -1949, 1956 -1957” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie w rozmowie z Piotrem Słodkowskim, Magazyn „Szum”.

W latach 1945-52 studiował malarstwo na ASP w Krakowie oraz historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1946 brał udział w wystawach, od roku 1948 zajmował się także publicystyką, głównie z dziedziny sztuki. W latach 1950-54 pełnił funkcje asystenta w krakowskiej ASP w pracowniach m.in. prof. Radnickiego i prof. Rudzkiej-Cybisowej. Zmarł 23 marca 1957 na samotnej wycieczce w Tatrach. W swoich pracach, posługując się oryginalnym, fascynującym językiem malarskim, w sposób niezwykle sugestywny wypowiedział tragiczne doświadczenia pokolenia dorastającego w okresie wojny i wkraczającego w dojrzałość w czasach stalinowskich. Uważany za prekursora nowej figuracji, współczesnego realizmu, także nowej ekspresji, należy do największych polskich malarzy XX w.

60
Andrzej WRÓBLEWSKI (1927-1957)

[Kompozycja figuralna nr 756] na odwrociu [Szkic do Portretu garbatej z czerwonym tłem]

tusz/papier, 39,5 x 27 cm
sygnowany i opisany p.g.: `756 `, p.d.: `A. Wróblewski`
u góry napisy identyfikujące obrazy, do których są to studnia (ręką córki artysty Marty Wróblewskiej)

LITERATURA:
Andrzej Wróblewski, red. Zofia Gołubiew, Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, Muzeum Narodowe w Krakowie, Fundacja Instytut Promocji Sztuki, Warszawa 1998; il. 141.1 s. 114 oraz il. 149 s. 117
- Unikanie stanów pośrednich. Andrzej Wróblewski (1927-1957), red. i koncepcja naukowa: Magdalena Ziółkowska i Wojciech Grzybała, Warszawa 2014, wyd. Fundacja Andrzeja Wróblewskiego, Instytut Adama Mickiewicza, Hatje Cantz Verlag, il.372 s. 405

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

„Według mnie Wróblewski na swój wyjątkowy sposób konfrontuje rozmaite przeciwieństwa i nadaje temu gestowi głębokie znaczenie. Te napięcia można zredukować do konkretnych antynomii: abstrakcja - figuracja, zaangażowanie polityczne - osobista ekspresja, utopia - przygnębiająca strona realizmu i tak dalej. Można to zrobić, ale w gruncie rzeczy dotyka się tu bardziej podstawowego problemu: metafizycznego lub postmetafizycznego sposobu ujmowania życia, który opiera się na tym napięciu i na uczciwości zawartej w samym dziele oraz który konfrontuje te sprzeczności.”
Prof. Eric de Chassey, kurator retrospektywnej wystawy Andrzeja Wróblewskiego „Recto Verso. 1948 -1949, 1956 -1957” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie w rozmowie z Piotrem Słodkowskim, Magazyn „Szum”.

W latach 1945-52 studiował malarstwo na ASP w Krakowie oraz historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1946 brał udział w wystawach, od roku 1948 zajmował się także publicystyką, głównie z dziedziny sztuki. W latach 1950-54 pełnił funkcje asystenta w krakowskiej ASP w pracowniach m.in. prof. Radnickiego i prof. Rudzkiej-Cybisowej. Zmarł 23 marca 1957 na samotnej wycieczce w Tatrach. W swoich pracach, posługując się oryginalnym, fascynującym językiem malarskim, w sposób niezwykle sugestywny wypowiedział tragiczne doświadczenia pokolenia dorastającego w okresie wojny i wkraczającego w dojrzałość w czasach stalinowskich. Uważany za prekursora nowej figuracji, współczesnego realizmu, także nowej ekspresji, należy do największych polskich malarzy XX w.