Proweniencja:
Polska, kolekcja prywatna
Cannes, Pichon & Noudel-Deniau, aukcja 18.03.2017, poz. 176
Wostan, a właściwie Stanisław Wojcieszyński, to wyjątkowy malarz i rzeźbiarz działający w nurcie surrealizmu, pozostający do tej pory artystą tajemniczym i niezgłębionym. Urodził się w 1915 roku w Koźminie w Wielkopolsce. W latach 1935-39 studiował na Wydziale Grafiki w Instytucie Sztuk Plastycznych w Poznaniu, pod okiem prof. Jana Wronieckiego. Kończąc dyplom wykonał serię drzeworytów inspirowanych sonetami Michała Anioła, za które otrzymał stypendium na wyjazd do Włoch. Niestety wybuch wojny przyniósł mu zamiast wyjazdu – udział w kampanii wrześniowej i obronę kraju. Stacjonując we Francji, został złapany i wzięty do niewoli, w której przebywał aż do 1945 roku. Po wyzwoleniu, zamieszkał w Paryżu wraz z zapoznanymi w oflagu przyjaciółmi: poetą André Bellivierem i malarzem Jean-Claude’em Libertem. Tam w 1949 roku zdobył nagrodę na I Salonie Młodej Rzeźby. Trzy lata później przeniósł się do podparyskiego miasteczka Beynes, gdzie zorganizował sobie pracownię w stodole i zajął się tworzeniem płaskorzeźb w kutej miedzi. Od lat 50. współpracował z galerią Colette Allendy oraz galerią Lary Vincy. Kilkukrotnie reprezentował Francję w międzynarodowych konkursach i wystawach, m.in. na Biennale w Sao Paulo (1955) i na Art From France w Ameryce Północnej (1956). W 1965 roku Muzeum Malarstwa i Rzeźby w Grenoble zorganizowało artyście wystawę retrospektywną.
Twórczość Wostana rozwijała się dwutorowo – zarówno w dziedzinie rzeźby, jak i malarstwa. Jako swoje medium rzeźbiarskie wybierał kamień, drewno, metal, a także ceramikę, komponując fantazyjne wazy, reliefy i oraz dynamiczne, biomorficzne struktury. W ich formach można dostrzec motywy oczu, ptasich dziobów, a także wyraźne odniesienia do męskich i żeńskich narządów płciowych. Na płótnach artysty pojawiały się natomiast poetyckie, abstrakcyjne pejzaże, a także surrealistyczne wizje z potężnymi, niepokojącymi „głowami”, osadzonymi na trójnogach lub wkomponowanymi w krajobraz. „Sprzeczność (…) przenika całe dzieło Wostana i wydaje się stanowić jego zasadniczy klucz. Podobnie jak w muzyce Messiaena, gdzie to, co łagodne, przeplata się z tym, co groźne, tak i w malarstwie Wostana zestawione są ze sobą skrajności. Patrząc na jego płótna, trudno nie ulec wrażeniu okrucieństwa rysunku i niemal monstrualnej deformacji form, a jednocześnie zachwycać się niezwykłym wyrafinowaniem i subtelnością barwnych akordów. Ta »twarz-seks«, wpisana w pejzaż, którego świeżość mogłaby rywalizować z Corotem, którego wysublimowana wrażliwość przywodzi na myśl Renoira czy Bonnarda, a miejscami nawet poetycką tajemniczość Odilona Redona, odsłania wewnętrzne napięcie, które jest siłą napędową całej jego sztuki” – pisał o artyście jego przyjaciel Jean-Claude Libert (Libert J. C., Une Hautaine Solitude, Wostan [katalog wystawy], 1982).
olej, płótno
65 x 92 cm
sygn. p.d.: Wostan, opisany na odwrociu: 13-14 / XII 71
Proweniencja:
Polska, kolekcja prywatna
Cannes, Pichon & Noudel-Deniau, aukcja 18.03.2017, poz. 176
Wostan, a właściwie Stanisław Wojcieszyński, to wyjątkowy malarz i rzeźbiarz działający w nurcie surrealizmu, pozostający do tej pory artystą tajemniczym i niezgłębionym. Urodził się w 1915 roku w Koźminie w Wielkopolsce. W latach 1935-39 studiował na Wydziale Grafiki w Instytucie Sztuk Plastycznych w Poznaniu, pod okiem prof. Jana Wronieckiego. Kończąc dyplom wykonał serię drzeworytów inspirowanych sonetami Michała Anioła, za które otrzymał stypendium na wyjazd do Włoch. Niestety wybuch wojny przyniósł mu zamiast wyjazdu – udział w kampanii wrześniowej i obronę kraju. Stacjonując we Francji, został złapany i wzięty do niewoli, w której przebywał aż do 1945 roku. Po wyzwoleniu, zamieszkał w Paryżu wraz z zapoznanymi w oflagu przyjaciółmi: poetą André Bellivierem i malarzem Jean-Claude’em Libertem. Tam w 1949 roku zdobył nagrodę na I Salonie Młodej Rzeźby. Trzy lata później przeniósł się do podparyskiego miasteczka Beynes, gdzie zorganizował sobie pracownię w stodole i zajął się tworzeniem płaskorzeźb w kutej miedzi. Od lat 50. współpracował z galerią Colette Allendy oraz galerią Lary Vincy. Kilkukrotnie reprezentował Francję w międzynarodowych konkursach i wystawach, m.in. na Biennale w Sao Paulo (1955) i na Art From France w Ameryce Północnej (1956). W 1965 roku Muzeum Malarstwa i Rzeźby w Grenoble zorganizowało artyście wystawę retrospektywną.
Twórczość Wostana rozwijała się dwutorowo – zarówno w dziedzinie rzeźby, jak i malarstwa. Jako swoje medium rzeźbiarskie wybierał kamień, drewno, metal, a także ceramikę, komponując fantazyjne wazy, reliefy i oraz dynamiczne, biomorficzne struktury. W ich formach można dostrzec motywy oczu, ptasich dziobów, a także wyraźne odniesienia do męskich i żeńskich narządów płciowych. Na płótnach artysty pojawiały się natomiast poetyckie, abstrakcyjne pejzaże, a także surrealistyczne wizje z potężnymi, niepokojącymi „głowami”, osadzonymi na trójnogach lub wkomponowanymi w krajobraz. „Sprzeczność (…) przenika całe dzieło Wostana i wydaje się stanowić jego zasadniczy klucz. Podobnie jak w muzyce Messiaena, gdzie to, co łagodne, przeplata się z tym, co groźne, tak i w malarstwie Wostana zestawione są ze sobą skrajności. Patrząc na jego płótna, trudno nie ulec wrażeniu okrucieństwa rysunku i niemal monstrualnej deformacji form, a jednocześnie zachwycać się niezwykłym wyrafinowaniem i subtelnością barwnych akordów. Ta »twarz-seks«, wpisana w pejzaż, którego świeżość mogłaby rywalizować z Corotem, którego wysublimowana wrażliwość przywodzi na myśl Renoira czy Bonnarda, a miejscami nawet poetycką tajemniczość Odilona Redona, odsłania wewnętrzne napięcie, które jest siłą napędową całej jego sztuki” – pisał o artyście jego przyjaciel Jean-Claude Libert (Libert J. C., Une Hautaine Solitude, Wostan [katalog wystawy], 1982).