Zamiłowanie do abstrakcji zrodziło się u Janikowskiego po emigracji do Francji w drugiej połowie lat 40. Było wypadkową wpływu czasu popularności tegoż kierunku, środowiska, w którym się obracał i radykalnego sprzeciwu malarza wobec taszyzmu, który święcił wówczas triumfy na równi z abstrakcją geometryczną. Jego oryginalność, konsekwencja i kategoryczny stosunek do twórczości czyniły z niego artystę osamotnionego i za życia niedocenionego. We Francji uznawany za artystę polskiego, tutaj najczęściej przypisywany sztuce francuskiej, doczekał się raptem trzech indywidualnych wystaw - w Londynie, Paryżu i krakowskiej galerii Krzysztofory w 1962 roku. Sam Janikowski nie zabiegał zresztą o sławę. Tadeusz Kantor, który określił go mianem "mistyka malarstwa", wspominał Janikowskiego jako człowieka wycofanego, małomównego, skupionego przede wszystkim na swojej pracy. Doceniali go również inni czołowi przedstawiciele polskiej awangardy - Henryk Stażewski uważał go za "świetnego abstrakcjonistę", natomiast Henryk Berlewi, dedykując artyście jedną ze swoich prac, napisał: "Panu Mieczysławowi Janikowskiemu dla przyszłej współpracy nad awangardą sztuki polskiej". Sam Janikowski stanowczo odcinał się od polskiej tradycji abstrakcji wywiedzionej z dokonań konstruktywizmu, z kolei geometryczne kompozycje twórców związanych z Francją, jak choćby Vasarely, krytykował za całkowite odrzucenie treści, co uważał za zabieg w malarstwie niedopuszczalny. Jako ulubionego artystę wymieniał bez namysłu Francisco de Zurbarána - mistrza hiszpańskiego baroku, którego ascetyczne, poddane surowym rygorom kompozycyjnym obrazy, podobnie jak dzieła Janikowskiego, epatują szczególną liryczno-mistyczną aurą. Wyważone efekty kompozycyjne i kolorystyczne pozwalają wywodzić malarstwo artysty z natury, są świadectwem głębokiej kontemplacji otaczającego świata i przeżytej ascezy. Z nieskomplikowanych w swych układach, powtarzanych wielokrotnie prostych form geometrycznych stworzył Janikowski obrazy niezwykłe, urzekające wielością efektów, swoją dostojnością i spokojem, zdradzające emocjonalne i intelektualne zaangażowanie artysty.

Studiował w krakowskiej ASP pod kierunkiem prof. Jarockiego, Sichulskiego i Filipkiewicza. Obok abstrakcji geometrycznej, w której osiągnął znaczącą pozycję międzynarodową. W czasie II wojny światowej żołnierz 1 Dywizji Pancernej gen. Maczka. Po wojnie studiował w College of Art w Edynburgu. Osiadł w Paryżu. Począwszy od lat 40. tworzył geometryczne abstrakcje, które z biegiem czasu ulegały coraz większemu uproszczeniu. Żył dla sztuki i był jej całkowicie oddany. Jego twórczość przypomniano wystawą monograficzną w Muzeum Narodowym w Warszawie w 2004. Uprawiał równolegle malarstwo figuratywne, tworząc pejzaże, zwłaszcza prowansalskie oraz dzieła typu informel. Prace artysty znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Warszawie, Gdańsku i Poznaniu, Muzeum Sztuki w Łodzi.

43
Mieczysław Tadeusz JANIKOWSKI (1912 - 1968)

Kompozycja

olej/płótno, 19,5 x 52 cm

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Zamiłowanie do abstrakcji zrodziło się u Janikowskiego po emigracji do Francji w drugiej połowie lat 40. Było wypadkową wpływu czasu popularności tegoż kierunku, środowiska, w którym się obracał i radykalnego sprzeciwu malarza wobec taszyzmu, który święcił wówczas triumfy na równi z abstrakcją geometryczną. Jego oryginalność, konsekwencja i kategoryczny stosunek do twórczości czyniły z niego artystę osamotnionego i za życia niedocenionego. We Francji uznawany za artystę polskiego, tutaj najczęściej przypisywany sztuce francuskiej, doczekał się raptem trzech indywidualnych wystaw - w Londynie, Paryżu i krakowskiej galerii Krzysztofory w 1962 roku. Sam Janikowski nie zabiegał zresztą o sławę. Tadeusz Kantor, który określił go mianem "mistyka malarstwa", wspominał Janikowskiego jako człowieka wycofanego, małomównego, skupionego przede wszystkim na swojej pracy. Doceniali go również inni czołowi przedstawiciele polskiej awangardy - Henryk Stażewski uważał go za "świetnego abstrakcjonistę", natomiast Henryk Berlewi, dedykując artyście jedną ze swoich prac, napisał: "Panu Mieczysławowi Janikowskiemu dla przyszłej współpracy nad awangardą sztuki polskiej". Sam Janikowski stanowczo odcinał się od polskiej tradycji abstrakcji wywiedzionej z dokonań konstruktywizmu, z kolei geometryczne kompozycje twórców związanych z Francją, jak choćby Vasarely, krytykował za całkowite odrzucenie treści, co uważał za zabieg w malarstwie niedopuszczalny. Jako ulubionego artystę wymieniał bez namysłu Francisco de Zurbarána - mistrza hiszpańskiego baroku, którego ascetyczne, poddane surowym rygorom kompozycyjnym obrazy, podobnie jak dzieła Janikowskiego, epatują szczególną liryczno-mistyczną aurą. Wyważone efekty kompozycyjne i kolorystyczne pozwalają wywodzić malarstwo artysty z natury, są świadectwem głębokiej kontemplacji otaczającego świata i przeżytej ascezy. Z nieskomplikowanych w swych układach, powtarzanych wielokrotnie prostych form geometrycznych stworzył Janikowski obrazy niezwykłe, urzekające wielością efektów, swoją dostojnością i spokojem, zdradzające emocjonalne i intelektualne zaangażowanie artysty.

Studiował w krakowskiej ASP pod kierunkiem prof. Jarockiego, Sichulskiego i Filipkiewicza. Obok abstrakcji geometrycznej, w której osiągnął znaczącą pozycję międzynarodową. W czasie II wojny światowej żołnierz 1 Dywizji Pancernej gen. Maczka. Po wojnie studiował w College of Art w Edynburgu. Osiadł w Paryżu. Począwszy od lat 40. tworzył geometryczne abstrakcje, które z biegiem czasu ulegały coraz większemu uproszczeniu. Żył dla sztuki i był jej całkowicie oddany. Jego twórczość przypomniano wystawą monograficzną w Muzeum Narodowym w Warszawie w 2004. Uprawiał równolegle malarstwo figuratywne, tworząc pejzaże, zwłaszcza prowansalskie oraz dzieła typu informel. Prace artysty znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Warszawie, Gdańsku i Poznaniu, Muzeum Sztuki w Łodzi.