POCHODZENIE:
kolekcja prywatna, Polska

Malarstwo Jerzego Stajudy można by uznać za część zjawiska nazywanego „abstrakcją liryczną”, jednak jest to kwalifikacja cokolwiek sztuczna, ponieważ był to artysta, który funkcjonował na uboczu, obok głównych nurtów świata sztuki. W swoim malarstwie Stajuda posługiwał się szerokimi, transparentnymi plamami barw, które dają wrażenie lekkości – wyglądają jak masy powietrza, przez które widoczny jest pejzaż. Nakładanie się na siebie kolejnych warstw transparentnej farby daje efekt przenikania się planów. Tworzy to iluzję pewnego rodzaju figuratywności. Przecinające się plany i linie sugerują obecność figur, które poprzez skojarzenia mogą być identyfikowane jako elementy pejzażu, chociaż cały czas obraz pozostaje w obrębie sztuki nieprzedstawiającej. Stajuda był nie tylko artystą, ale też bardzo ważną postacią w świecie krytyki artystycznej. Przez wiele lat działał aktywnie jako krytyk sztuki, publikował swoje artykuły w ważnych czasopismach, a jego opinia miała duże znaczenie w ówczesnym dyskursie. Stajuda prowadził też salon, w którym spotykali się przedstawiciele środowiska artystycznego. Choć formuła sztuki, którą się zajmował, pozostawała dość konserwatywna, jego postać inspirowała również młodych. Byli wśród nich debiutujący w latach 90. XX wieku studenci słynnej „Kowalni”, pracowni prowadzonej na warszawskiej ASP. Zatem nawet grono awangardowych, młodych artystów ceniło Stajudę za jego poglądy, osobowość i stosunek do sztuki. Po śmierci tego autora ustanowiono nagrodę w dziedzinie krytyki artystycznej noszącą jego imię.

Studia odbył na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Zadebiutował jako malarz i krytyk ("Za i Przeciw") w 1957 r. Publikował m.in. w "Przeglądzie Artystycznym", "Więzi", "Współczesności" i "Miesięczniku Literackim". Równocześnie rozwijał własną twórczość malarską. Za swojego mistrza uważał przede wszystkim Artura Nachta-Samborskiego. Z czasem wypracował własną, nieulegającą modom stylistykę. Zarówno w akwarelach jak i w pracach olejnych powoływał do życia tajemniczy świat wizyjnych struktur, imaginacyjnych pejzaży czy refleksów archaicznej roślinności. W 1993 r. odbyła się jego wystawa pośmiertna w CSW w Warszawie.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 20%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

50
Jerzy Adam STAJUDA (1936 Falenica- 1992 Warszawa)

Kompozycja, 1975

olej/płótno, 65 x 100 cm
sygnowany i datowany na odwrociu: 'STAJUDA/75'

Zobacz katalog

DESA UNICUM

Sztuka Współczesna. Klasycy Awangardy po 1945

27.05.2021

19:00

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

POCHODZENIE:
kolekcja prywatna, Polska

Malarstwo Jerzego Stajudy można by uznać za część zjawiska nazywanego „abstrakcją liryczną”, jednak jest to kwalifikacja cokolwiek sztuczna, ponieważ był to artysta, który funkcjonował na uboczu, obok głównych nurtów świata sztuki. W swoim malarstwie Stajuda posługiwał się szerokimi, transparentnymi plamami barw, które dają wrażenie lekkości – wyglądają jak masy powietrza, przez które widoczny jest pejzaż. Nakładanie się na siebie kolejnych warstw transparentnej farby daje efekt przenikania się planów. Tworzy to iluzję pewnego rodzaju figuratywności. Przecinające się plany i linie sugerują obecność figur, które poprzez skojarzenia mogą być identyfikowane jako elementy pejzażu, chociaż cały czas obraz pozostaje w obrębie sztuki nieprzedstawiającej. Stajuda był nie tylko artystą, ale też bardzo ważną postacią w świecie krytyki artystycznej. Przez wiele lat działał aktywnie jako krytyk sztuki, publikował swoje artykuły w ważnych czasopismach, a jego opinia miała duże znaczenie w ówczesnym dyskursie. Stajuda prowadził też salon, w którym spotykali się przedstawiciele środowiska artystycznego. Choć formuła sztuki, którą się zajmował, pozostawała dość konserwatywna, jego postać inspirowała również młodych. Byli wśród nich debiutujący w latach 90. XX wieku studenci słynnej „Kowalni”, pracowni prowadzonej na warszawskiej ASP. Zatem nawet grono awangardowych, młodych artystów ceniło Stajudę za jego poglądy, osobowość i stosunek do sztuki. Po śmierci tego autora ustanowiono nagrodę w dziedzinie krytyki artystycznej noszącą jego imię.

Studia odbył na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Zadebiutował jako malarz i krytyk ("Za i Przeciw") w 1957 r. Publikował m.in. w "Przeglądzie Artystycznym", "Więzi", "Współczesności" i "Miesięczniku Literackim". Równocześnie rozwijał własną twórczość malarską. Za swojego mistrza uważał przede wszystkim Artura Nachta-Samborskiego. Z czasem wypracował własną, nieulegającą modom stylistykę. Zarówno w akwarelach jak i w pracach olejnych powoływał do życia tajemniczy świat wizyjnych struktur, imaginacyjnych pejzaży czy refleksów archaicznej roślinności. W 1993 r. odbyła się jego wystawa pośmiertna w CSW w Warszawie.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 20%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.