"Bliskie mi jest malarstwo starych ikon, malarstwo buddyjskich świątyń, bliska mi jest skomplikowana i nabożna relacja o życiu i śmierci".
Aleksander Kobzdej

Początkowo kształcił się u Władysława Lama, po wojnie podjął studia na krakowskiej ASP pod kierunkiem Eugeniusza Eibischa. Uprawiał wówczas malarstwo w duchu postimpresjonistycznym. Pod koniec lat 40. zwrócił się w stronę realizmu i figuracji. W okresie socrealizmu stał się artystą oficjalnie zadekretowanej przez władze komunistyczne sztuki. Był autorem sztandarowej kompozycji "Podaj cegłę". Z doktryną socrealizmu zerwał w 1955 roku. Po odejściu od malarstwa przedstawieniowego zaczął tworzyć kompozycje w duchu informel. W 1951 rozpoczął pracę jako pedagog na warszawskiej ASP, z którą związany był do śmierci w 1972 roku.

Pod koniec lat 50. malarz odbył podróże po Europie Zachodniej. Wtedy też w jego twórczości nastąpiły zasadnicze, wręcz rewolucyjne przeobrażenia. Porzucił sztukę przedstawiającą i zaczął malować metaforyczne kompozycje, utrzymane w dramatycznym czy nawet eschatologicznym nastroju, a zarazem zadziwiające kolorystycznym smakiem (cykl "Idole", 1958-59; tryptyk "Na śmierć człowieka", 1964). Ta droga zawiodła go do sztuki informel. Stopniowo w coraz większym stopniu poświęcał się badaniu struktury obrazu. Podkreślał materialny status i rangę samej farby, różnicował fakturę kompozycji i eksponował niuanse kolorystyczne. Mistrzowskim przykładem takich działań, należących już do obszaru malarstwa materii, jest seria prac z lat 60. zatytułowanych "Szczeliny". Łączą one w sobie cechy kompozycji płaszczyznowej i reliefowej: stanowią całości rozgrywające się na płaszczyźnie, a zarazem przekraczające jej ograniczenia. Efekt ten osiągnął artysta, nakładając farbę bardzo grubymi warstwami, a ponadto wprowadzając do kompozycji materiały niemalarskie. Były to drobne elementy różnorodnego pochodzenia (drobiny metalowe, drewniane, z tworzyw sztucznych), jakby wyłaniające się spomiędzy dwóch pasm zamalowanego płótna. Malarz reprezentował Polskę na Biennale w Wenecji (1954) oraz na Biennale w Sao Paulo (1959). Informacje o jego twórczości zawiera m.in. katalog towarzyszący wystawie prac zorganizowanej w 20-lecie śmierci przez Muzeum ASP w Warszawie (1992).

25
Aleksander KOBZDEJ (1920-1972)

Kompozycja, 1959-60 r.

olej/płótno, 73 x 60 cm
sygnowany i datowany p.d.: `Kobzdej | 1959/60`
na blejtramie częściowo zachowana naklejka Raydon Gallery: `[...]ydon Gallery New York, N.Y. 10028

POCHODZENIE:
- Raydon Gallery, Nowy Jork
- kolekcja prywatna, Nowy Jork

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

"Bliskie mi jest malarstwo starych ikon, malarstwo buddyjskich świątyń, bliska mi jest skomplikowana i nabożna relacja o życiu i śmierci".
Aleksander Kobzdej

Początkowo kształcił się u Władysława Lama, po wojnie podjął studia na krakowskiej ASP pod kierunkiem Eugeniusza Eibischa. Uprawiał wówczas malarstwo w duchu postimpresjonistycznym. Pod koniec lat 40. zwrócił się w stronę realizmu i figuracji. W okresie socrealizmu stał się artystą oficjalnie zadekretowanej przez władze komunistyczne sztuki. Był autorem sztandarowej kompozycji "Podaj cegłę". Z doktryną socrealizmu zerwał w 1955 roku. Po odejściu od malarstwa przedstawieniowego zaczął tworzyć kompozycje w duchu informel. W 1951 rozpoczął pracę jako pedagog na warszawskiej ASP, z którą związany był do śmierci w 1972 roku.

Pod koniec lat 50. malarz odbył podróże po Europie Zachodniej. Wtedy też w jego twórczości nastąpiły zasadnicze, wręcz rewolucyjne przeobrażenia. Porzucił sztukę przedstawiającą i zaczął malować metaforyczne kompozycje, utrzymane w dramatycznym czy nawet eschatologicznym nastroju, a zarazem zadziwiające kolorystycznym smakiem (cykl "Idole", 1958-59; tryptyk "Na śmierć człowieka", 1964). Ta droga zawiodła go do sztuki informel. Stopniowo w coraz większym stopniu poświęcał się badaniu struktury obrazu. Podkreślał materialny status i rangę samej farby, różnicował fakturę kompozycji i eksponował niuanse kolorystyczne. Mistrzowskim przykładem takich działań, należących już do obszaru malarstwa materii, jest seria prac z lat 60. zatytułowanych "Szczeliny". Łączą one w sobie cechy kompozycji płaszczyznowej i reliefowej: stanowią całości rozgrywające się na płaszczyźnie, a zarazem przekraczające jej ograniczenia. Efekt ten osiągnął artysta, nakładając farbę bardzo grubymi warstwami, a ponadto wprowadzając do kompozycji materiały niemalarskie. Były to drobne elementy różnorodnego pochodzenia (drobiny metalowe, drewniane, z tworzyw sztucznych), jakby wyłaniające się spomiędzy dwóch pasm zamalowanego płótna. Malarz reprezentował Polskę na Biennale w Wenecji (1954) oraz na Biennale w Sao Paulo (1959). Informacje o jego twórczości zawiera m.in. katalog towarzyszący wystawie prac zorganizowanej w 20-lecie śmierci przez Muzeum ASP w Warszawie (1992).