Komoda mahoniowa, prostopadłościenna, o zaokrąglonych frontowych narożach, z trzema szufladami o zróżnicowanej głębokości, wsparta na czterech konsolowych nogach, faliście wyciętych w listwie cokołowej. Blat drewniany, z obrzeżem o prostym profilu (wręg skośny). Lico środkowej, głębszej szuflady z pseudopłyciną o falistym, symetrycznym zarysie. Konstrukcja korpusu komody stojakowa (z graniakowymi słupkami w narożach), z deskowymi bokami; plecy ramowe, jednopłycinowe. Dna szuflad przykładane, w środkowej fazowane od frontu i osadzone we wręgu lica. Szuflady z mosiężnymi, wpuszczanymi kluczynami. Zamki stalowe, wpuszczane, jednoryglowe. Komoda z okresu pó¼nego Biedermeieru, wykonana rzemieślniczo w środkowej Europie (Polska ?), w latach 1840-1850. Do tradycyjnych rozwiązań należy nierówna głębokość szuflad, ze środkową `6Eajgłębszą i najpłytszą górną, fornirowanie dwoma pionowo naklejonymi liśćmi forniru mahoniowego o wzorze piramidalnym, blat z obrzeżem o profilu uskoku ze skosem (wręg skośny). Do cech charakterystycznych dla pó¼nego Biedermeieru zaliczają się zaokrąglone frontowe naroża, falisty zarys pseudopłyciny na licu szuflady, faliście wycięte od wewnętrznej strony konsolowe nogi i wpuszczany zamek.

68
KOMODA, Europa Środkowa, Polska?, około 1840-1850

Materiały: konstrukcja - sosna, świerk, brzoza, topola (?); fornir - mahoń piramida; okucia - stal.
Wymiary: 85,6 x 92 x 52,5 cm
Stan zachowania: uzupełnienia forniru w dolnej partii frontowych nóg i po prawej stronie blatu; liczne wgniecenia, drobne ubytki i zadrapania powierzchni; blat zabrudzony woskiem, dno korpusu zaplamione; dna szuflad spękane, dolnej wymienione; brak mosiężnych kluczyn.

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Komoda mahoniowa, prostopadłościenna, o zaokrąglonych frontowych narożach, z trzema szufladami o zróżnicowanej głębokości, wsparta na czterech konsolowych nogach, faliście wyciętych w listwie cokołowej. Blat drewniany, z obrzeżem o prostym profilu (wręg skośny). Lico środkowej, głębszej szuflady z pseudopłyciną o falistym, symetrycznym zarysie. Konstrukcja korpusu komody stojakowa (z graniakowymi słupkami w narożach), z deskowymi bokami; plecy ramowe, jednopłycinowe. Dna szuflad przykładane, w środkowej fazowane od frontu i osadzone we wręgu lica. Szuflady z mosiężnymi, wpuszczanymi kluczynami. Zamki stalowe, wpuszczane, jednoryglowe. Komoda z okresu pó¼nego Biedermeieru, wykonana rzemieślniczo w środkowej Europie (Polska ?), w latach 1840-1850. Do tradycyjnych rozwiązań należy nierówna głębokość szuflad, ze środkową `6Eajgłębszą i najpłytszą górną, fornirowanie dwoma pionowo naklejonymi liśćmi forniru mahoniowego o wzorze piramidalnym, blat z obrzeżem o profilu uskoku ze skosem (wręg skośny). Do cech charakterystycznych dla pó¼nego Biedermeieru zaliczają się zaokrąglone frontowe naroża, falisty zarys pseudopłyciny na licu szuflady, faliście wycięte od wewnętrznej strony konsolowe nogi i wpuszczany zamek.