„Sztuka musi stać się hojna i całkowicie upowszechniona. Sztuka musi być szczerze współczesna. Od tego momentu, nowe technologie są po to, by niezwłocznie rozpowszechniać sztukę ludziom”. – VICTOR VASARELY

Droga Vasarely’ego mogłaby służyć za podręcznikowy model poszukiwań wielu XX-wiecznych artystów. Twórca swoją edukację zaczął od studiowania klasycznych, akademickich form w konserwatywnej Akademii Podolini-Volkmann. Szybko jednak w swych poszukiwaniach zaczął się zbliżać do awangardy. Dlatego jego tożsamość uformowała się nie na akademii, ale na budapesztańskich warsztatach (węg. műhely) – szkole wzorującej się na rewolucyjnych zasadach Bauhausu. W początkowej fazie swojej kariery artysta zajmował się projektowaniem tkanin oraz druków reklamowych. Sztuka użytkowa jednak dawała młodemu twórcy dużą swobodę artystyczną i stała się dla niego polem do licznych i oryginalnych eksperymentów. W tym okresie, w latach 30., wyklarowały się główne zagadnienia, na których skupił się w swojej twórczości – złudzenia optyczne, geometria oraz dynamika. Jego zainteresowania oraz fascynacje wykraczały jednak znacznie poza wspomniane kwestie. Warto wspomnieć, iż artystę interesowało również malarstwo figuratywne, kubizm, surrealizm oraz ekspresjonizm. Po drugiej wojnie światowej Vasarely zaczął jednak jasno wykładać, na czym według niego powinno polegać współczesne malarstwo. W swoich wypowiedziach podkreślał uniwersalny charakter sztuki. Postulował fuzję dwóch sprzecznych postaw: chęci wyeliminowania indywidualnego pierwiastka w sztuce (poprzez modułową, powtarzalną kompozycję) oraz nadanie jej poetyckiego wydźwięku. To właśnie te hasła sprawiły, że twórcę okrzyknięto „romantycznym astronautą”, hybrydą uduchowionego artysty i „naukowca” wierzącego w sztukę opartą na matematyczno-fizycznych prawidłach widzenia. Ciekawy wątek op-artu poruszyła Maria Poprzęcka w artykule „Przypomnienie opartowskiej sukienki”, w którym opisała historyczne tło działalności Victora Vasarely’ego. Powojenna scena artystyczna we Francji była zdominowana przez „epigonów kubizmu, surrealizmu, przez taszyzm, zwany też abstrakcją liryczną, czy też sentymentalny mizerabilizm, któremu dopisywano filozoficzne, egzystencjalne treści” (Maria Poprzęcka, Przypomnienie opartowskiej sukienki, dostępny na: http:// www.atlassztuki.pl/pdf/abstrakcja1.pdf, s. 2). Swoiste novum oferowała galeria Denise René, promując abstrakcję geometryczną. Celem było przywrócenie „jasności, stabilności i ładu” jako remedium na traumatyczne doświadczenie II wojny światowej. Prócz fascynacji op-artem trzeba wspomnieć o zainteresowaniu Vasarely’ego kosmosem. Od 1960 Vasarely definiował swoją sztukę jako „folklor planetarny”. Jego zdaniem każda, stworzona przez niego „jednostka plastyczna” odpowiadała strukturze wszechświata. Ponadto tytuły obrazów ewokowały quasi-naukowy wydźwięk. Artysta tworzył nowe słowa, łącząc francuskie wyrazy z węgierskimi. W rezultacie geometryczne składniki sztuki Vasarely’ego, poprzez znaczny rygor układu, bogatą tonację barwną oraz iluzjonistyczne efekty stwarzają pozór ruchu i migotania powierzchni malarskiej.
Zaprezentowana praca „Kezek” powstała w okresie, gdy Vasarely był już ukształtowanym artystą oraz szeroko rozpoznawalną postacią. W 1970 funkcjonowało już poświęcone twórcy muzeum w Gordes. Pięć lat później otworzono natomiast fundację imienia artysty w Aix-en-Provence na południu Francji, a nieco później centrum w jego rodzinnym mieście. Budynek fundacji został zaprojektowany przez samego Vasarely’ego we współpracy z architektami Johnem Sonnierem oraz Dominique’em Ronsseray’em. Artysta wraz z zespołem skomponował budynek z siedemnastu sześciokątów. Obecnie w kolekcji Fundacji znajdują się 42 duże płótna autorstwa Vasarely’ego. Warto wspomnieć, iż od lat 70. dzieła Vasarely’ego nabrały subtelności, a artysta rozwijał się w kierunku mozaikowych układów kompozycyjnych. Wyraźne stały się poszukiwania malarskiej głębi i trójwymiarowości – bardzo wyraźnie widoczne w kompozycji „Kezek”.

Z pochodzenia był Węgrem. Dorastał w Budapeszcie. Od 1930 roku działał w Paryżu. Jeden z czołowych przedstawicieli abstrakcji geometrycznej, prekursor op-artu czyli sztuki operującej złudzeniami optycznymi. Od lat 50. starał się określić ją formułując szereg manifestów. Swoją twórczość abstrakcyjną określał mianem plastyki kinetycznej, starając się poprzez stosowane w niej efekty stwarzać wrażenie ruchu. Od roku 1960 artysta w manifestach teoretycznych rozwija koncepcję alfabetu plastycznego zatytułowanego "Folklor planetarny". Swoje pomysły plastyczne chciał wykorzystać do dekoracji budynków.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

12
Victor VASARELY (1906 Pécs - 1997 Paryż)

"Kezek", 1986 r.

akryl/płótno, 91 x 80 cm
sygnowany u dołu: ‘Vasarely'
sygnowany, opisany i datowany na odwrociu: 'VASARELY - | "KEZEK" - 1986 | (91 x 80) | Vasarely’

Zobacz katalog

DESA UNICUM

Sztuka Współczesna: Klasycy Awangardy po 1945

10.10.2019

19:00

Sprzedane 300 000 zł (369 000 zł z opłatą aukcyjną)
Cena wywoławcza:
Estymacja: 300 000 - 450 000 zł
Opłaty dodatkowe: droit de suite

„Sztuka musi stać się hojna i całkowicie upowszechniona. Sztuka musi być szczerze współczesna. Od tego momentu, nowe technologie są po to, by niezwłocznie rozpowszechniać sztukę ludziom”. – VICTOR VASARELY

Droga Vasarely’ego mogłaby służyć za podręcznikowy model poszukiwań wielu XX-wiecznych artystów. Twórca swoją edukację zaczął od studiowania klasycznych, akademickich form w konserwatywnej Akademii Podolini-Volkmann. Szybko jednak w swych poszukiwaniach zaczął się zbliżać do awangardy. Dlatego jego tożsamość uformowała się nie na akademii, ale na budapesztańskich warsztatach (węg. műhely) – szkole wzorującej się na rewolucyjnych zasadach Bauhausu. W początkowej fazie swojej kariery artysta zajmował się projektowaniem tkanin oraz druków reklamowych. Sztuka użytkowa jednak dawała młodemu twórcy dużą swobodę artystyczną i stała się dla niego polem do licznych i oryginalnych eksperymentów. W tym okresie, w latach 30., wyklarowały się główne zagadnienia, na których skupił się w swojej twórczości – złudzenia optyczne, geometria oraz dynamika. Jego zainteresowania oraz fascynacje wykraczały jednak znacznie poza wspomniane kwestie. Warto wspomnieć, iż artystę interesowało również malarstwo figuratywne, kubizm, surrealizm oraz ekspresjonizm. Po drugiej wojnie światowej Vasarely zaczął jednak jasno wykładać, na czym według niego powinno polegać współczesne malarstwo. W swoich wypowiedziach podkreślał uniwersalny charakter sztuki. Postulował fuzję dwóch sprzecznych postaw: chęci wyeliminowania indywidualnego pierwiastka w sztuce (poprzez modułową, powtarzalną kompozycję) oraz nadanie jej poetyckiego wydźwięku. To właśnie te hasła sprawiły, że twórcę okrzyknięto „romantycznym astronautą”, hybrydą uduchowionego artysty i „naukowca” wierzącego w sztukę opartą na matematyczno-fizycznych prawidłach widzenia. Ciekawy wątek op-artu poruszyła Maria Poprzęcka w artykule „Przypomnienie opartowskiej sukienki”, w którym opisała historyczne tło działalności Victora Vasarely’ego. Powojenna scena artystyczna we Francji była zdominowana przez „epigonów kubizmu, surrealizmu, przez taszyzm, zwany też abstrakcją liryczną, czy też sentymentalny mizerabilizm, któremu dopisywano filozoficzne, egzystencjalne treści” (Maria Poprzęcka, Przypomnienie opartowskiej sukienki, dostępny na: http:// www.atlassztuki.pl/pdf/abstrakcja1.pdf, s. 2). Swoiste novum oferowała galeria Denise René, promując abstrakcję geometryczną. Celem było przywrócenie „jasności, stabilności i ładu” jako remedium na traumatyczne doświadczenie II wojny światowej. Prócz fascynacji op-artem trzeba wspomnieć o zainteresowaniu Vasarely’ego kosmosem. Od 1960 Vasarely definiował swoją sztukę jako „folklor planetarny”. Jego zdaniem każda, stworzona przez niego „jednostka plastyczna” odpowiadała strukturze wszechświata. Ponadto tytuły obrazów ewokowały quasi-naukowy wydźwięk. Artysta tworzył nowe słowa, łącząc francuskie wyrazy z węgierskimi. W rezultacie geometryczne składniki sztuki Vasarely’ego, poprzez znaczny rygor układu, bogatą tonację barwną oraz iluzjonistyczne efekty stwarzają pozór ruchu i migotania powierzchni malarskiej.
Zaprezentowana praca „Kezek” powstała w okresie, gdy Vasarely był już ukształtowanym artystą oraz szeroko rozpoznawalną postacią. W 1970 funkcjonowało już poświęcone twórcy muzeum w Gordes. Pięć lat później otworzono natomiast fundację imienia artysty w Aix-en-Provence na południu Francji, a nieco później centrum w jego rodzinnym mieście. Budynek fundacji został zaprojektowany przez samego Vasarely’ego we współpracy z architektami Johnem Sonnierem oraz Dominique’em Ronsseray’em. Artysta wraz z zespołem skomponował budynek z siedemnastu sześciokątów. Obecnie w kolekcji Fundacji znajdują się 42 duże płótna autorstwa Vasarely’ego. Warto wspomnieć, iż od lat 70. dzieła Vasarely’ego nabrały subtelności, a artysta rozwijał się w kierunku mozaikowych układów kompozycyjnych. Wyraźne stały się poszukiwania malarskiej głębi i trójwymiarowości – bardzo wyraźnie widoczne w kompozycji „Kezek”.

Z pochodzenia był Węgrem. Dorastał w Budapeszcie. Od 1930 roku działał w Paryżu. Jeden z czołowych przedstawicieli abstrakcji geometrycznej, prekursor op-artu czyli sztuki operującej złudzeniami optycznymi. Od lat 50. starał się określić ją formułując szereg manifestów. Swoją twórczość abstrakcyjną określał mianem plastyki kinetycznej, starając się poprzez stosowane w niej efekty stwarzać wrażenie ruchu. Od roku 1960 artysta w manifestach teoretycznych rozwija koncepcję alfabetu plastycznego zatytułowanego "Folklor planetarny". Swoje pomysły plastyczne chciał wykorzystać do dekoracji budynków.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.